21.01.2024, 16:09 ✶
Przetarłem twarz, próbując zebrać myśli. Głupi byłem, że szedłem na ten przeklęty statek, że się spóźniłem na Lithę i byłem zmęczony, rozdrażniony. Odczuwałem zdecydowane przeciążenie przez zdarzenia z ostatnich dwudziestu czterech godzin, więc nie mogłem więcej pozwolić sobie na pochopne działania. Nie mogłem się złościć ani obruszać, bo Imogen nie była niczemu winna. Po prostu to ja i moje doświadczenia ostatnich godzin... Ona miała prawo się złościć, że się spóźniłem, że byłem kompletnym draniem na Lithcie i że w ogóle nie chciałem z nią wczoraj rozmawiać. Tego powinienem się trzymać, szczególnie że przez to czuła się tu jak intruz.
Wstałem, biorąc głęboki wdech. Zrobiłem krok w jej kierunku, uniosłem nawet ręce by ją chwycić w swoje ramiona, ale się zawahałem, bo wtedy przypomniałem sobie, co zrobiłem tymi rękoma Marianne. Przeszedł mnie dreszcz, ale nie byłem pewny, czy bardziej z przerażenia, czy podniecenia. Odebrałem komuś życie. Może była nieprzytomna i nieszkodliwa, ale miałem w sobie moc, możliwości, aby potrzebowałem większej odwagi w stawianiu sobie celów.
Ale to nieistotne w obliczu tego, że miałem przed sobą właśnie zapłakaną Imogen. Nie sądziłem, że taki obrót będzie miała nasza rozmowa. Spodziewałem się kłótni, ale Imogen była po prostu na skraju psychicznej stabilności, co przypominało mi moje własne odczucia. Byliśmy pod tym względem do siebie podobni. Chciała się wyprowadzić, bo uważała, że jest niewystarczająca? Zamierzałem zrobić wszystko, byleby więcej tak się nie czuła. Była najlepszą żoną pod słońcem, więc wszelkie te jej obawy nie miały racji bytu.
- Imogen... proszę, nie płacz - szepnąłem do niej delikatnie, w końcu obejmując ją rękoma i głaszcząc po ramieniu. Chciałem żeby się przytuliła do mnie, nie unikała tego dotyku, nie walczyła z naszą bliskością. Może nawet miałem ją do tego nieco przymusić, jeśli jednak by się wzbraniała...?
- Wcale tak nie uważam. Przepraszam cię za wczoraj... Tak bardzo cię przepraszam. Sam nie wiem, co we mnie wstąpiło. Nie bierz tego co mówiłem pod uwagę. Byłem zmęczony, podirytowany, ale to nie twoja wina - przyznałem, cmokając ją w głowę. - Nie chcę, żebyś się wyprowadzała. Potrzebuję cię... Wiesz, że cię potrzebuję, prawda? - zapytałem ją, odsuwając się nieco by na nią spojrzeć, ale to wcale nie oznaczało, że zamierzałem ją wypuścić. Potrzebowałem jasnego oświadczenia, że wyrzuciła z głowy te podłe myśli i nie miała tam już wizji swojej wyprowadzki. Jeszcze czego! Nie wypuszczę jej z tego domu nigdzie, choćbym miał paść trupem.
Wstałem, biorąc głęboki wdech. Zrobiłem krok w jej kierunku, uniosłem nawet ręce by ją chwycić w swoje ramiona, ale się zawahałem, bo wtedy przypomniałem sobie, co zrobiłem tymi rękoma Marianne. Przeszedł mnie dreszcz, ale nie byłem pewny, czy bardziej z przerażenia, czy podniecenia. Odebrałem komuś życie. Może była nieprzytomna i nieszkodliwa, ale miałem w sobie moc, możliwości, aby potrzebowałem większej odwagi w stawianiu sobie celów.
Ale to nieistotne w obliczu tego, że miałem przed sobą właśnie zapłakaną Imogen. Nie sądziłem, że taki obrót będzie miała nasza rozmowa. Spodziewałem się kłótni, ale Imogen była po prostu na skraju psychicznej stabilności, co przypominało mi moje własne odczucia. Byliśmy pod tym względem do siebie podobni. Chciała się wyprowadzić, bo uważała, że jest niewystarczająca? Zamierzałem zrobić wszystko, byleby więcej tak się nie czuła. Była najlepszą żoną pod słońcem, więc wszelkie te jej obawy nie miały racji bytu.
- Imogen... proszę, nie płacz - szepnąłem do niej delikatnie, w końcu obejmując ją rękoma i głaszcząc po ramieniu. Chciałem żeby się przytuliła do mnie, nie unikała tego dotyku, nie walczyła z naszą bliskością. Może nawet miałem ją do tego nieco przymusić, jeśli jednak by się wzbraniała...?
- Wcale tak nie uważam. Przepraszam cię za wczoraj... Tak bardzo cię przepraszam. Sam nie wiem, co we mnie wstąpiło. Nie bierz tego co mówiłem pod uwagę. Byłem zmęczony, podirytowany, ale to nie twoja wina - przyznałem, cmokając ją w głowę. - Nie chcę, żebyś się wyprowadzała. Potrzebuję cię... Wiesz, że cię potrzebuję, prawda? - zapytałem ją, odsuwając się nieco by na nią spojrzeć, ale to wcale nie oznaczało, że zamierzałem ją wypuścić. Potrzebowałem jasnego oświadczenia, że wyrzuciła z głowy te podłe myśli i nie miała tam już wizji swojej wyprowadzki. Jeszcze czego! Nie wypuszczę jej z tego domu nigdzie, choćbym miał paść trupem.