Decyzja Roberta nie tylko zaskoczyła Richarda, ale i Rodolphusa, który aż zaniemówił. Odkrył swoje emocje i pomimo chęci oddania umysłu do przeglądu technicznego wspomnień, spotkał się z zaskakującą odmową. W takim wypadku Richard zamiast stać nadal cicho, słuchać, obserwować i pełnić wartę ochronną brata, wtrącił się. Nie przejmował się tym, że Robertowi mogło się to nie spodobać, akurat w tym momencie. Wiele razy Robert robił coś sam, ale nie wiadomo ile z tego kończyło się, dobrze. Według Richarda, to były istotne pytania, które wymagały odpowiedzi od razu, póki o nich się pamiętało. I nie należało ich zostawiać na później. Nie miał pojęcia, czy brat zamierzał do tego wrócić i w jaki sposób. Dał mu za to list do czytania, co powinno pomóc mu zebrać myśli, podjąć decyzję, skoro w jego spojrzeniu szukał wcześniej odpowiedzi? Wsparcia? Cokolwiek.
Robert nie interweniował, choć mógł, pozwalając Richardowi wyciągnąć sprawę wizji jakiejś zjawy na wierzch. Co widziała Bellatrix. Dzięki temu mogli poznać opisywany przez Rodolphusa, charakter jego narzeczonej, jaką jest kobietą. A to także było ważne i istotne w całej tej sprawie. Aby wiedzieć, jak z tym ”problemem” postąpić. Młodszy Mulciber zgodny był z tą myślą, że kobiety potrafiły być upierdliwe i węszące bardziej od mężczyzn. Jeżeli czegoś chciały się dowiedzieć. Miał tu już jeden taki przykład ze strony brata, który widocznie zaczął odtwarzać się na nowo u jego współpracownika.
Po kolejnej odpowiedzi Rodolphusa, dotyczącej przysięgi wieczystej, Richard westchnął. "Zakochał się czy co? Że taki oddany…" - przeszło mu przez myśl, aż spojrzał na brata. Gdyby chciał, Richard mógłby porządnie prześledzić całego Rodolphusa obawiając się o jakiś spisek. Nie miał jednak pojęcia, jak dobrze Ci dwoje się znają. Lecz nici powiązań nie mogą kłamać. Nic się w ich barwie nie zmieniało. Młodszy Mulciber spojrzał na starszego, który odezwał się w kwestii przysięgi wieczystej, wyjaśniając Lestrange’owi, czego miałaby dotyczyć.
Richard nie wnikał w szczegóły tych badań, o których rozmawiali. Już samo wspomnienie o pochodzeniu ich z Ministerstwa, były wystarczającą dla Richarda informacją, że kontynuowali coś po ojcu. To nie była piaskownica Richarda, więc o to nie dopytywał. Kiedy brat wyjaśniał, drugi wpatrywał się w Rodolphusa z uwagą. W momencie, kiedy padły akcentowane słowa ze strony Roberta, przeniósł na niego wzrok, wyłapując charakterystyczne sygnały. Wzmocnić czujność. Richard opuścił ręce, trzymając nadal różdżkę w pogotowiu. Nawet, jeżeli Lestrange wyraził oddanie i chęć przystąpienia do przysięgi wieczystej, nie mieli pewności, jak zareaguje na te słowa. Bezpieczeństwo Roberta było w tym momencie najważniejsze. Choć nie do końca Richardowi odpowiadało, aby była obustronna. To Rodolphus powinien ponieść konsekwencje nieostrożności i odkrycia swoich wspomnień. Richard dałby to do zrozumienia bratu, ale musiał pilnować tego drugiego durnia. Stał z boku przy jego fotelu, w każdej chwili mogąc zareagować na cokolwiek, co by chciał kombinować. Rzuciłby na niego jakieś zaklęcie albo przywalił jak coś zacznie robić podejrzanego. Nie ma co myśleć o tym, że ucieknie przed przysięgą. Będzie musiał ją złożyć.