23.01.2024, 22:38 ✶
- Dziękuję - posłała mu lekki uśmiech, gdy postawił na stoliku herbatę. Uniosła lekko koc, gdy siadał, żeby mógł się wślizgnąć obok niej. Nie zamierzała siedzieć pod kocem sama, bo przecież nawet jeśli było już ciepło w pomieszczeniu, to ciepło innego człowieka zawsze było inne, lepsze. A zwłaszcza ciepło osoby, którą się kochało. - Tak, mam nadzieję. Przyszli razem to wychodzą razem, takie są zasady.
Mruknęła, opierając głowę na jego ramieniu. Zapomniała dodać, że takie powinny być zasady, bo przecież ile razy sama była świadkiem, jak porzucano swoich towarzyszy, bo ci na przykład nie chcieli już się dalej bawić? Ile razy widziała zapłakane dziewczyny, bo przyjaciółki je wystawiły? I z drugiej strony: ile razy widziała zdezorientowanych, pijanych facetów, bo to przecież "facet, on sobie poradzi, idziemy dalej"? Nie zliczyłaby. Fakt, że prowadziła dość imprezowy tryb życia swego czasu, nie miał tu nic do rzeczy. Olivia przymknęła oczy, wtulając się w Tristana. Czuła, że przewraca kartkę i coś jeszcze pisze, ale na razie było jej tak przyjemnie, że postanowiła nie otwierać oczu. Dopiero gdy znieruchomiał uchyliła lekko powieki. Uniosła głowę, zabrała ją z jego ramienia i wygięła szyję, by przeczytać co napisał. Poczuła znajome ciepło w sercu - pierwszy raz się pojawiło właśnie dzisiaj, gdy zrozumiała, że czują do siebie to samo. Jednocześnie miała ochotę siebie i jego walnąć w głowę za to, że tyle zwlekali. Bo wychodziło na to, że zapałali do siebie uczuciem, ale żadne nie poruszało tego tematu, bo nie było pewne co czuje druga strona.
- Oczywiście że tak - powiedziała cicho, przenosząc na niego wzrok. Oczy jej się momentalnie zaszkliły, ale nie mogła nic na to poradzić, że reagowała w taki a nie inny sposób. Chyba tylko ktoś z kamienia by się nie wzruszył. Szczególnie na te słowa o spędzeniu razem reszty życia. Dla niej znaczyły więcej niż mogłoby się wydawać. - Kocham cię, a ostatnie tygodnie to była prawdziwa męka. Nie myślałam, że niepewność może aż tak boleć. Powinnam była wcześniej się przyznać co do ciebie czuję, ale bałam się, że tego nie odwzajemniasz i że zepsuję to, co jest między nami i że cię stracę.
Skoro mówili szczerze, to też postanowiła podzielić się tym, co nią kierowała, że siedziała cicho. Aczkolwiek w jej przypadku siedzenie cicho było absolutną dosłownością, bo mimo iż słowa nie padły z jej ust, to każda osoba z boku by zauważyła, jaka jest prawda. Te wszystkie czułe gesty, przytulenia, trzymanie za rękę, robienie niespodzianek - na wodzeniu maślanym spojrzeniem i westchnieniach kończąc.
Olivia sięgnęła po notes i wyjęła go ostrożnie z dłoni Tristana. Odłożyła go na bok, żeby nie przeszkadzał i się nie zniszczył, ale jednocześnie żeby można było po niego łatwo sięgnąć w razie potrzeby. Zamierzała nadrobić te stracone chwile, chociaż nie chciała przekraczać granic, jeśli Tristan by jakieś wyznaczył. Na razie jednak położyła dłoń na jego policzku, by odwrócił głowę w jej stronę i mógł spojrzeć w jej oczy. Kochała go tak bardzo, że był jedną z nielicznych osób, za które oddałaby swoje życie. Był też jedną z zaledwie kilku osób, dla których mogłaby zabić. Olivia ostrożnie pogłaskała Tristana po policzku i nachyliła się, by złożyć na jego ustach czuły pocałunek. Była niezwykle delikatna, jakby bała się, że może go uszkodzić. Gdzieś w środku wciąż czuła obawę, małą ale wciąż obecną, że może go wystraszyć.
Mruknęła, opierając głowę na jego ramieniu. Zapomniała dodać, że takie powinny być zasady, bo przecież ile razy sama była świadkiem, jak porzucano swoich towarzyszy, bo ci na przykład nie chcieli już się dalej bawić? Ile razy widziała zapłakane dziewczyny, bo przyjaciółki je wystawiły? I z drugiej strony: ile razy widziała zdezorientowanych, pijanych facetów, bo to przecież "facet, on sobie poradzi, idziemy dalej"? Nie zliczyłaby. Fakt, że prowadziła dość imprezowy tryb życia swego czasu, nie miał tu nic do rzeczy. Olivia przymknęła oczy, wtulając się w Tristana. Czuła, że przewraca kartkę i coś jeszcze pisze, ale na razie było jej tak przyjemnie, że postanowiła nie otwierać oczu. Dopiero gdy znieruchomiał uchyliła lekko powieki. Uniosła głowę, zabrała ją z jego ramienia i wygięła szyję, by przeczytać co napisał. Poczuła znajome ciepło w sercu - pierwszy raz się pojawiło właśnie dzisiaj, gdy zrozumiała, że czują do siebie to samo. Jednocześnie miała ochotę siebie i jego walnąć w głowę za to, że tyle zwlekali. Bo wychodziło na to, że zapałali do siebie uczuciem, ale żadne nie poruszało tego tematu, bo nie było pewne co czuje druga strona.
- Oczywiście że tak - powiedziała cicho, przenosząc na niego wzrok. Oczy jej się momentalnie zaszkliły, ale nie mogła nic na to poradzić, że reagowała w taki a nie inny sposób. Chyba tylko ktoś z kamienia by się nie wzruszył. Szczególnie na te słowa o spędzeniu razem reszty życia. Dla niej znaczyły więcej niż mogłoby się wydawać. - Kocham cię, a ostatnie tygodnie to była prawdziwa męka. Nie myślałam, że niepewność może aż tak boleć. Powinnam była wcześniej się przyznać co do ciebie czuję, ale bałam się, że tego nie odwzajemniasz i że zepsuję to, co jest między nami i że cię stracę.
Skoro mówili szczerze, to też postanowiła podzielić się tym, co nią kierowała, że siedziała cicho. Aczkolwiek w jej przypadku siedzenie cicho było absolutną dosłownością, bo mimo iż słowa nie padły z jej ust, to każda osoba z boku by zauważyła, jaka jest prawda. Te wszystkie czułe gesty, przytulenia, trzymanie za rękę, robienie niespodzianek - na wodzeniu maślanym spojrzeniem i westchnieniach kończąc.
Olivia sięgnęła po notes i wyjęła go ostrożnie z dłoni Tristana. Odłożyła go na bok, żeby nie przeszkadzał i się nie zniszczył, ale jednocześnie żeby można było po niego łatwo sięgnąć w razie potrzeby. Zamierzała nadrobić te stracone chwile, chociaż nie chciała przekraczać granic, jeśli Tristan by jakieś wyznaczył. Na razie jednak położyła dłoń na jego policzku, by odwrócił głowę w jej stronę i mógł spojrzeć w jej oczy. Kochała go tak bardzo, że był jedną z nielicznych osób, za które oddałaby swoje życie. Był też jedną z zaledwie kilku osób, dla których mogłaby zabić. Olivia ostrożnie pogłaskała Tristana po policzku i nachyliła się, by złożyć na jego ustach czuły pocałunek. Była niezwykle delikatna, jakby bała się, że może go uszkodzić. Gdzieś w środku wciąż czuła obawę, małą ale wciąż obecną, że może go wystraszyć.