[Wiosna 1967] what if I'm living out past the edge?

Podobnie jak ten popielaty dym, w którym tonęła twarz Crowa, wizję Perseusa przyćmiewało bielmo pożądania; dzikiej pożogi, trawiącej jego wnętrzne, pragnienia, by zrzucić z siebie krępujące ruchy odzienie i poddać się oszałamiającej rozkoszy płynącej z bliskości drugiego człowieka, by dostroić się do drugiego ciała, pozwalać innym dłoniom wprawiać się w drganie. Mawiają, by ogień gasić ogniem, zatem Perseus nie pozostawał dłużny i rewanżował się pocałunkiem za pocałunek, dotykiem za dotyk. W ten nieśmiały, odrobinę pokraczny sposób chciał sprawić, by i on czerpał z tej chwili przyjemność. Było to całkiem nowe doświadczenie; zazwyczaj przecież wiedział co powinien zrobić, tymczasem przy Crowie czuł się taki wiotki i uległy. Jak trzcina kołysana na wietrze.

Pchnięty na łóżko nie chciał być całkowicie bierny, więc zajął się rozpinaniem guzików koszuli, jeden po drugim, powoli i ostrożnie, jakby wykonano je z materiału równie wykwintnego, co całe to wnętrze; w rzeczywistości jednak dłonie za bardzo mu drżały. Zsunął odzienie ze swych ramion, które zawisnęło żałośnie na nadgarstkach, podtrzymywane przez mankiety, z którymi nie był w stanie sobie poradzić. Pełne podziwu westchnienie wyrwało się z piersi Perseusa, gdy Crow zrzucił swoje ubrania.

— Zawiedziesz się, jeśli powiem, że nie ma w niej ani jednej czarnej plamy? — zapytał z łagodnym uśmiechem, podczas gdy jego spojrzenie bezwstydnie wędrowało po sylwetce Crowa; od hebanowych loków, w których pragnął zatopić palce, przez piękną twarz - seraficzną i demoniczną jednocześnie (ostrzegano go przecież, że diabeł nie miał rogów, ani kopyt, lecz przybierał postać najwspanialszego, najbardziej skrytego pragnienia)  - i niżej, na wypukłość obojczyków oraz silne ramiona, zatrzymał się na chwilę na jego tatuażu, jakby chciał zapytać, kim była czarna wiedźma, ale ostatecznie zrezygnował i ruszył dalej, przez mostek do pępka, na silne, żylaste dłonie mocujące się z klamrą i rysująca się pod nią wypukłość, na samą myśl o której czuł mrowienie w dole brzucha — Jest czerwona, ale nie… nie ordynarnie czerwona. Odcienie się na siebie nakładają, przebijają przez siebie, jakby walczyły o dominację. Teraz przewodzi szkarłat, metaliczny jak krew, ale jeszcze chwilę temu, kiedy mnie całowałeś, twoja aura przypominała tysiące rubinów skrzących się w popołudniowym słońcu.

Mógłbyś skłamać, że ci zależy, a ja bym ci uwierzył, chciał dodać, jednak ugryzł się w język. Zbyt dobrze szło mu oszukiwanie samego siebie, by teraz do tego kłamstwa głośno się przyznawać. A chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że przyjdzie mu zapłacić za nie straszliwą cenę - nad ranem, gdy obudzi się w zimnym, pustym łóżku i zda sobie sprawę, że wszystko, co przeżył poprzedniego wieczora było zaledwie mrzonką, pięknym snem dla zrozpaczonego, samotnego człowieka.

Sprawisz, abym choć na moment zapomniał, jak bardzo boli?

Niecierpliwość przejęła kontrolę nad Perseusem. Wyślizgnął się pod Crowa, uklęknął naprzeciwko niego na miękkim materacu i ostrożnie - jakby bał się jego reakcji - wyjął z spomiędzy jego warg papierosa, tylko po to, by obdarzyć go kolejnym pocałunkiem - nieco niezgrabnym, lecz pełnym zapalczywości, podczas gdy wolna dłoń powędrowała na jego kark. Dotyk zimnej dłoni i kontrastująca z nim miękkość ciepłych ust.