24.01.2024, 21:38 ✶
Rodzice za dobrze mnie wychowali, pomyślał Sebastian, powtarzając słowa, które przyszły mu do głowy, gdy Brenna Longbottom ponownie zjawiła się w jego gabinecie. Powinien nauczyć się mówić jasne i kategoryczne słowo "nie". Na tym etapie współpracy z Departamentem Przestrzegania Prawa Czarodziejów powinien zawiesić na drzwiach tabliczkę ze zdjęciem grupowym Brygadzistów i Aurorów z podpisem: tych państwa nie obsługujemy. Jedna miała talent do znajdowania kłopotów, a reszta najwyraźniej szła w jej ślady. Sam fakt, że grupa tych ''tumanów'', z czego przynajmniej jednego mógł nazwać przyjacielem, wpakowała się w Beltane do Limbo, jasno wskazywała na to, że żadna wyprawa z tymi ludźmi nie mogła przebiec bez przynajmniej jednej komplikacji.
Wbrew swojemu rozsądkowi, pierwsze doniesienia Brygadzistki wzbudziły jednak jego ciekawość. Everlasting był znany w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, wielu nazwałoby go nawet gwiazdą. Niezliczona ilość wyróżnień, masa zamkniętych akt... Z tego, co orientował się Macmillan, w recepcji po dziś dzień przyjmowano kartki z podziękowaniami za rozwiązanie spraw sprzed lat. Chociaż wykrywalność opętanych wzrastała wraz z biegiem lat, tak niektóre przypadki pozostawały nieleczone przez lata. Niektórzy zdążyli stracić nadzieje, że ich bliscy na powrót staną się sobą. Nic dziwnego, że dalej okazywali wdzięczność wydziałowi.
— Naprawdę? Kto by się spodziewał — mruknął, podwijając rękawy ciemnego swetra do połowy przedramienia. Na ramieniu wisiała mu torba, w której miał swój zestaw małego egzorcysty. To przecież było oczywiste, że nie przyprowadziłaby go tu, gdyby nie miało to związku z duchami albo jakimś opętaniem. — A myślałem, że czarnoksiężnicy założyli tam swoją melinę i mam posłużyć za przynętę. — Uniósł minimalnie kąciki ust, rozbawiony własnym żartem. — Dużo to może być zupy w garnku, a nie naczyń z uwięzionymi duszami. Mów konkretnie. Ile ich ma?
Z każdym kolejnym zdaniem wypowiedzianym przez kobietę, kręcił coraz intensywniej głową na prawo i lewo. To musiało być jakieś fatum. Sto pięćdziesiąt pudełek. To musiał być jakiś niesmaczny żart. Że też takie wypadki musiały trzymać się Longbottomówny jak rzep pisdwakowego ogona. Brakowało, tylko żeby mu oznajmiła, że dowiedziała się o tym wszystkim kompletnie przypadkowo, bo akurat była w okolicy albo znała się ze spadkobiercami od Everlastingów. Westchnął ciężko, przymykając na chwilę oczy.
— Dziwne, że nie stosował się do zaleceń. Wiesz, ile dyplomów dostał w trakcie swojej kariery? — Uniósł pytająco brew. — Dużo, naprawdę dużo. W departamencie jest jak legenda. — Najwyraźniej nawet jak zostawałeś bohaterem Ministerstwa Magii, to i tak była szansa na gwałtowny upadek. — Raczej nie znalazł całego magazynu przeklętych pudełek na aukcji... Rodzina wspominała, co robił po odejściu z Ministerstwa? Przyjmował jeszcze jakieś zlecenia?
Skrzywił się na brzmienie własnych słów. Wątpił, aby stary czarodziej miał aż takie branie wśród ofiar duchów, aby wypełnić ponad setkę naczyń, jednak jeśli tak nie było... To Komitet ds. Opętań Śmiertelników musiał mieć cholernie podziurawione akta, skoro aż tyle dusz zostało znalezionych na strychu. I jeszcze ten poltergeist. Sebastian poprawił sobie torbę na ramieniu, uderzając czubkiem buta o dziurę w płycie chodnikowej.
— Na początek trzeba będzie wydzielić przestrzeń, jak wejdziemy do środka. Narzucić bariery ochronne, żeby nie mógł ot tak wylecieć przez okno albo otwarte drzwi. Wolałbym za nim nie latać po podwórku — stwierdził, rozglądając się po podjeździe. — Zwabiłbym go też na parter i zamknął dojście na strych. Może spróbować nas tam zagonić.
Jeśli złośliwy duch miał, chociaż połowę charakteru Irytka z Hogwartu, to na pewno przy pierwszej okazji będzie próbował zrobić im na złość, gdy dowie się, kim są i po co tutaj przyszli. Macmillan pchnął furtkę na działkę z nieprzyjemnym grymasem na twarzy, po czym machnął krótko dłonią. Panie i bodyguardzi przodem. A w tym wypadku miał do czynienia z oboma w jednej osobie.
Wbrew swojemu rozsądkowi, pierwsze doniesienia Brygadzistki wzbudziły jednak jego ciekawość. Everlasting był znany w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, wielu nazwałoby go nawet gwiazdą. Niezliczona ilość wyróżnień, masa zamkniętych akt... Z tego, co orientował się Macmillan, w recepcji po dziś dzień przyjmowano kartki z podziękowaniami za rozwiązanie spraw sprzed lat. Chociaż wykrywalność opętanych wzrastała wraz z biegiem lat, tak niektóre przypadki pozostawały nieleczone przez lata. Niektórzy zdążyli stracić nadzieje, że ich bliscy na powrót staną się sobą. Nic dziwnego, że dalej okazywali wdzięczność wydziałowi.
— Naprawdę? Kto by się spodziewał — mruknął, podwijając rękawy ciemnego swetra do połowy przedramienia. Na ramieniu wisiała mu torba, w której miał swój zestaw małego egzorcysty. To przecież było oczywiste, że nie przyprowadziłaby go tu, gdyby nie miało to związku z duchami albo jakimś opętaniem. — A myślałem, że czarnoksiężnicy założyli tam swoją melinę i mam posłużyć za przynętę. — Uniósł minimalnie kąciki ust, rozbawiony własnym żartem. — Dużo to może być zupy w garnku, a nie naczyń z uwięzionymi duszami. Mów konkretnie. Ile ich ma?
Z każdym kolejnym zdaniem wypowiedzianym przez kobietę, kręcił coraz intensywniej głową na prawo i lewo. To musiało być jakieś fatum. Sto pięćdziesiąt pudełek. To musiał być jakiś niesmaczny żart. Że też takie wypadki musiały trzymać się Longbottomówny jak rzep pisdwakowego ogona. Brakowało, tylko żeby mu oznajmiła, że dowiedziała się o tym wszystkim kompletnie przypadkowo, bo akurat była w okolicy albo znała się ze spadkobiercami od Everlastingów. Westchnął ciężko, przymykając na chwilę oczy.
— Dziwne, że nie stosował się do zaleceń. Wiesz, ile dyplomów dostał w trakcie swojej kariery? — Uniósł pytająco brew. — Dużo, naprawdę dużo. W departamencie jest jak legenda. — Najwyraźniej nawet jak zostawałeś bohaterem Ministerstwa Magii, to i tak była szansa na gwałtowny upadek. — Raczej nie znalazł całego magazynu przeklętych pudełek na aukcji... Rodzina wspominała, co robił po odejściu z Ministerstwa? Przyjmował jeszcze jakieś zlecenia?
Skrzywił się na brzmienie własnych słów. Wątpił, aby stary czarodziej miał aż takie branie wśród ofiar duchów, aby wypełnić ponad setkę naczyń, jednak jeśli tak nie było... To Komitet ds. Opętań Śmiertelników musiał mieć cholernie podziurawione akta, skoro aż tyle dusz zostało znalezionych na strychu. I jeszcze ten poltergeist. Sebastian poprawił sobie torbę na ramieniu, uderzając czubkiem buta o dziurę w płycie chodnikowej.
— Na początek trzeba będzie wydzielić przestrzeń, jak wejdziemy do środka. Narzucić bariery ochronne, żeby nie mógł ot tak wylecieć przez okno albo otwarte drzwi. Wolałbym za nim nie latać po podwórku — stwierdził, rozglądając się po podjeździe. — Zwabiłbym go też na parter i zamknął dojście na strych. Może spróbować nas tam zagonić.
Jeśli złośliwy duch miał, chociaż połowę charakteru Irytka z Hogwartu, to na pewno przy pierwszej okazji będzie próbował zrobić im na złość, gdy dowie się, kim są i po co tutaj przyszli. Macmillan pchnął furtkę na działkę z nieprzyjemnym grymasem na twarzy, po czym machnął krótko dłonią. Panie i bodyguardzi przodem. A w tym wypadku miał do czynienia z oboma w jednej osobie.