Chester go wystraszył, to nie zapanował nad tym, co trzymał w dłoniach, że ledwo pochwycił. A nieszczęśliwie stało się, że kilka zapałek wypadło z pudełka. Ups. Gdyby to były papierosy, to pewnie Chester zabiłby go na miejscu.
Po rozmasowaniu sobie obolałego miejsca na głowie, schował ręce do kieszeni spodni. Co złego to nie on. Ciekawy był. Chciał spróbować. To jeszcze źle. Miał tendencje do kradzieży w tym wieku. Robił to nie raz w szkole. A teraz przez reakcję Chestera, chyba szybko się tego oduczy.
Słuchał go, bo nie miał innego wyjścia. Ze wzrokiem spuszczonym w podłogę. Lecz kiedy padły słowa, że powie jego rodzicom, spiął się mocno. ”Ojciec mnie zleje… Zabije…” - pomyślał z przekonaniem. Przełknął głośno ślinę i podniósł wzrok przerażenia na Chestera.
- Miej litość… Nie mów moim rodzicom… Więcej nie będę kradł. Nigdy nie ruszę Twoich rzeczy.Wystosował samoobronę słowną, chyba nawet z obietnicą. Nie uważał, żeby postradał rozum. Co z tego, że jeszcze był nieletni. Chciał być dorosły. Ojciec był dla niego niedobry. Na myśl o tym, że mógłby znów dostać po dupie, zaswędziała go. Aż ścisnął pośladki. ”Błagam, niech im nie mówi…” - niemal w myślach zaczął powtarzać jako mantrę. Próbował nawet zmienić temat, ale Chester w swoim był nieugięty. Czemu to w jego przypadku nie działa?
Richard zmarszczył lekko brwi intensywnie przyglądając się temu, jak Chester wyjmował papierosa, wsadził do ust, wyjął zapałkę i co najważniejsze, jak ją odpalił! ”A to w tym miejscu zapałkę potrzeć… Czemu zakrył dłonią?” – zapamiętywał w myślach, próbując jakoś głowę przekrzywiać, aby zobaczyć jak wciąga ogień z zapałki, ale kurde, nic nie widział. Gdy tylko Chester skończył, Richard powrócił do swojej pozycji, udając jakby stał cały czas, czekając na możliwość ewakuowania się. Chyba czekał na to pozwolenie.
To co usłyszał jako następne, zaskoczyło go. ”Jak wczoraj? Kiedy? Co mu powiedział? Czemu nie wiem?” - myślał trochę z przejęciem.
- Chodzi i tę szlamowatą okularnicę Martę?Zapytał, domyślając się raczej, że o nią może chodzić. W końcu to świeża akcja z dnia wczorajszego. Nie miał oporu nawet tutaj mówić o niej z wyzywaniem od szlam. Jednego śmiecia mniej.
Tak naprawdę wiedział co zaszło tyle samo co Robert. Może i więcej? Tylko co miałby dodać? Że był jednym z tych, co ją często dręczyli? Nabijali się i odsiadywał w szkole szlabany za dręczenie każdej ze szlam, jak był przyłapany? Przecież to brudna krew, która nie powinna chodzić do ich szkoły. Kogo ona obchodzi? Powinni być wdzięczni, że jedna mniej jest na tym świecie.
- Co Ci Robert powiedział?Richarda zastanawiało, ile powiedział Robert. Czy raczej, ile zmuszony został powiedzieć Chesterowi. Znał dobrze swojego brata. Przejął się tą sprawą bardziej niż on. Był roztrzęsiony i musiał go uspokajać. Mógł przewidzieć, że pęknie. Zrobił to sam, czy Chester użył na nim jakiejś siły mordu w oczach?
Richard, nie mówił nic więcej, pozostając przy pytaniu, o kogo chodzi. Jakoś nie zamierzając być wylewnym w tym temacie. Śmierć Marty Warren po nim spływała. Nie umiał chyba inaczej reagować na śmierć szlam.