[1-2 lipca 1972] Na chwilę zapomnieć o świecie | Olivia, Tristan

Olivia nie znała szczegółów tego brutalnego ataku, który przypuścili na Tristana śmierciożercy. Gdyby wiedziała, zapewne byłaby ostrożniejsza, ale tak... Mogła tylko odbierać sygnały, które wysyłał jej Tristan i interpretować je na swój sposób, zderzając ze swoimi przypuszczeniami. Spinał się na każdy jej dotyk, może i nieznacznie, ale wyczuwalnie. W pierwszym odruchu więc chciała przerwać, zapytać czy wolałby poczekać i jednak się nie spieszyć. Z trudem, ale pewnie dałaby radę się odsunąć. Jednak chyba tego nie chciał, w końcu odwzajemniał jej dotyk. Przez umysł Olivii przemknęła myśl, że być może się denerwuje i jest po prostu zestresowany. Na jej ustach wymalował się lekki, rozczulony uśmiech, który zaraz jednak został zastąpiony westchnięciem, gdy tylko poczuła jego dłoń na swoich plecach. Ciało Olivii było rozgrzane, drżało w oczekiwaniu na kolejne muśnięcia, reagowało rozkosznie na najmniejszą zmianę nacisku. Nie mógł mieć żadnych wątpliwości, jak mocno na nią działał.

Postanowiła go trochę ośmielić, pokazać mu że nic złego się nie działo, że tak właśnie ma być. Olivia wyprostowała się, niechętnie odrywając usta od szyi Tristana. Ale tylko po to, by chwycić za dół swojej koszulki i ściągnąć ją jednym, płynnym ruchem. Ubranie wylądowało na ziemi, rzucone w pośpiechu byle gdzie i byle jak. Dłonie dziewczyny same powróciły do swetra, który stanowił w jej oczach przeszkodę przed tym, by mogli się bardziej do siebie zbliżyć. Upewniła się tylko, czy pozwoli jej go zdjąć, a po chwili i ta część odzienia wylądowała gdzieś z boku, tym na razem na kanapie. Zauważyła jednak to zawahanie, więc ostrożnie dotknęła jego policzka jedną ręką.
- Kocham cię - wyszeptała, nachylając się do jego ucha. Miała gorący, rozedrgany oddech. Z trudem łapała powietrze i ostatkiem sił kontrolowała swoje odruchy, powstrzymując się przed gwałtowniejszą reakcją. Mogłaby jeszcze powiedzieć, że mogą zaczekać, że przecież to nic takiego, ale ona nie chciała czekać. Nie, nie byłaby w stanie wypowiedzieć tych słów, nie teraz gdy siedziała na jego kolanach półnaga, gdy wodziła dłońmi po jego odsłoniętym torsie i ramionach. Ten czas już minął. Palce Olivii nie zatrzymywały się nawet na sekundę dłużej na bliźnie, tak jakby jej nie wyczuwały lub sama Olivia uznawała ją za coś normalnego, nic czego trzeba było się wstydzić. Akceptowała go takiego, jakim był - poza tym to było tylko ciało. Piękne, wzbudzające pożądanie, ale to wciąż był tylko dodatek, opakowanie duszy którą tak bardzo kochała. Nie kochała go za wygląd, chociaż w jej oczach był najpiękniejszą istotą, którą kiedykolwiek widziała. Kochała go za to, jaki był, nie za to jak wyglądał i ile miał blizn. I chociaż bardzo nie chciała robić nic wbrew niemu, to jej dłonie same mimowolnie przesunęły się na kark, by przyciągnąć Tristana bliżej siebie. Pocałunek, który złożyła na jego ustach był pożądliwy, niemal łapczywy. Pragnęła go tak bardzo, że nie potrafiłaby się teraz wycofać, nie bez żalu i bólu. Dla niej fizyczność była czymś naturalnym, nieodłączną częścią związku, w który właśnie weszli. Popełniła błąd, nie pytając jak on to widzi, ale jednocześnie skupiała się głównie na nim i na jego przyjemności. Jej biodra same się poruszyły, a z ust wydobył się cichy jęk. Zatracała się w tym uczuciu, miała wrażenie że jeszcze chwila, jeszcze jeden jego dotyk i straci zdolność racjonalnego myślenia. Lekko drżała, w oczekiwaniu na reakcję Tristana. Tak bardzo pragnęła, by ją mocniej objął i przycisnął do siebie, by również dał się ponieść tej przyjemności, która zastępowała w tej chwili zdrowy rozsądek.