28.01.2024, 03:30 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.03.2024, 19:51 przez Sebastian Macmillan.)
Nie tylko Longbottom zadawała sobie to pytanie. Przychodziły takie momenty, gdy i Sebastian zachodził w głowę, czy przypadkiem nie popełnił błędu, postanawiając skupić się na swojej karierze egzorcysty w murach Ministerstwa Magii. To pragnienie wiedzy i zgłębienie specyficznych darów rodziny od strony matki pchnęło go w tę stronę. Nie przeszło mu nawet przez myśl, aby odrzucić wierzenia kowenu. Kontakty z duchami tylko uświadomiły, jak ważna jest wiara w cokolwiek i że bóstwa mają moc, która potrafi wynieść ludzi na szczyt, ale i zepchnąć ich w przepaść.
Nie potrafił się jednak wyzbyć wrażenie, że poprzez oddalenie się od kowenu i nieskończenie wszystkich święceń przestał być aż tak szanowany w kwaterze głównej sabatu. Chociaż nie, może brak szacunku to złe słowo. Dalej był poważany, ceniono jego wiedzę, umiejętności, ekspertyzę i szacunek w stosunku do Pani Nocy. Czy mu jednak w pełni ufano? Zdaniem Sebastiana, Beltane udowodniło, że kowen wiedział więcej, niż mówił, a niektórzy trzymali mordy na kłódkę nawet w obliczeniu cierpienia innych czarodziejów i czarownic. A może nie żałuje samego oddalenia się od nich, a tego, że po prostu nie znam ich tajemnic?, pomyślał tępo, jednak zaraz odsunął tę krytykę w dal.
— Nie — odparł z cichym westchnieniem, krzywiąc się z zaniepokojeniem na widok jej uśmiechu. To chyba było oczywiste, że najpierw by odmówił, a potem zażądał przysłania dodatkowego wsparcia i kogoś, kto zastąpi go w odgrywaniu tej niechlubnej roli. Co ona sobie w ogóle myślała. — Jesteś mądra, więc na pewno sama dojdziesz do tego, czemu się do tego nie nadaję.
Macmillan parsknął śmiechem, gdy Brenna uzupełniła lukę w całej opowieści. Czemu go to w ogóle nie dziwiło? Oczywiście, że Brenna Longbottom była powiązana z ''ofiarami'' swojego śledztwa. I to jeszcze ze szkoły! Na pewno z Amarylis wiązały ją jakieś pozytywne relacje. Piły razem piwo kremowe w Hogsmeade? Sypiały w tym samym dormitorium? Razem odmawiały koronki do miłosierdzia Matki? Mógł się założyć, że w trakcie wspólnej nauki Brenna nie raz i nie dwa udzieliła koleżance jakiejś przysługi. A teraz pomoże odegnać poltergeista po jej dziadku, pomyślał, ścierając pojedynczą łezkę z policzka. Absolutnie urocze.
— Oczywiście, że znasz. — Wbił w nią niemalże... znudzone spojrzenie. Jego powieki minimalnie opadły, nadając jego twarzy pozory zmęczenia. Piekło zamarznie, kiedy Longbottom nie będzie powiązana ze sprawą przez jakiegoś pociotka albo nie będzie jej przynajmniej kojarzyć. — Dla egzorcysty powinno to być bardziej naturalne doświadczenie. Kiedy uchylasz furtki na siłę, wywierasz nacisk na świat, podczas świąt jak Samhain to druga strona sama wyciąga do ciebie rękę. O! — Pstryknął palcami. — To tak jak z prezentami. Kiedy robisz to na siłę i bez okazji, wpychasz je komuś do rąk, nawet jeśli ich nie chce, ale kiedy robisz to na Yule, ludzie sami wyciągają po nie ręce, są bardziej gotowi, bo wiedzą czego oczekiwać. W święta druga strona też jest bardziej chętna do kontaktu.
Co nie znaczy, że obdarowujący tak chętnie przekazuje podarki, dodał w myślach, chociaż wolał jeszcze nie poruszać tej kwestii. Najpierw poltergeist, potem duchy Everlastinga. Nie miał zaszczytu pracy z nim, jednak sądząc po reputacji, dziwił się, że nie zgłosił się do jakiegoś ze swoich znajomych z Ministerstwa Magii. Stara gwardia egzorcystów dalej wałęsała się po piwnicach Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Gdyby miał jakieś kłopoty, na pewno znalazłby tam wsparcie. Duma mogła tu utrudniać, a poza tym...
— Osobiście mam nadzieję, że akurat on nie babrał się w Limbo — powiedział dosyć kolokwialnie jak na niego, a wjego głosie rozbrzmiał lekki chłód. — Chociaż oboje wiemy, że to ostatnio w modzie.
Z radością puścił Brygadzistkę przodem. Nie miał zbyt dużego wyboru: jeśli nie chciał pakować się w sam środek niebezpieczeństwa jako pierwszy, to musiał jej ufać. I tym jej znajomym z Brygady Uderzeniowej, którzy zabezpieczyli okna. Jak przemyślnie. Na pewno pomyśleli nad tym dłużej niż nad tym, żeby wskoczyć do Limbo zaraz za Czarnym Panem i jego Śmierciożercami. Wystarczyła sama myśl o oddziałach czarnoksiężnika, aby ich zaatakowano; pomarańcza pomknęła prosto w ramię Brenny.
— Cudownie — odpowiedział z udawanym entuzjazmem, zamykając za sobą drzwi. Nacisnął parę razy na klamkę, co by upewnić się, że zamek faktycznie nie był otwarty. Sebastian skinął głową ku wnętrzu domostwa, co by Brenna ruszyła do przodu, a w tym czasie zgarnął z podłogi pomarańczę i zaczął przerzucać z jednej dłoni do drugiej. — Halo? Jest tu ktoś?
Nie potrafił się jednak wyzbyć wrażenie, że poprzez oddalenie się od kowenu i nieskończenie wszystkich święceń przestał być aż tak szanowany w kwaterze głównej sabatu. Chociaż nie, może brak szacunku to złe słowo. Dalej był poważany, ceniono jego wiedzę, umiejętności, ekspertyzę i szacunek w stosunku do Pani Nocy. Czy mu jednak w pełni ufano? Zdaniem Sebastiana, Beltane udowodniło, że kowen wiedział więcej, niż mówił, a niektórzy trzymali mordy na kłódkę nawet w obliczeniu cierpienia innych czarodziejów i czarownic. A może nie żałuje samego oddalenia się od nich, a tego, że po prostu nie znam ich tajemnic?, pomyślał tępo, jednak zaraz odsunął tę krytykę w dal.
— Nie — odparł z cichym westchnieniem, krzywiąc się z zaniepokojeniem na widok jej uśmiechu. To chyba było oczywiste, że najpierw by odmówił, a potem zażądał przysłania dodatkowego wsparcia i kogoś, kto zastąpi go w odgrywaniu tej niechlubnej roli. Co ona sobie w ogóle myślała. — Jesteś mądra, więc na pewno sama dojdziesz do tego, czemu się do tego nie nadaję.
Macmillan parsknął śmiechem, gdy Brenna uzupełniła lukę w całej opowieści. Czemu go to w ogóle nie dziwiło? Oczywiście, że Brenna Longbottom była powiązana z ''ofiarami'' swojego śledztwa. I to jeszcze ze szkoły! Na pewno z Amarylis wiązały ją jakieś pozytywne relacje. Piły razem piwo kremowe w Hogsmeade? Sypiały w tym samym dormitorium? Razem odmawiały koronki do miłosierdzia Matki? Mógł się założyć, że w trakcie wspólnej nauki Brenna nie raz i nie dwa udzieliła koleżance jakiejś przysługi. A teraz pomoże odegnać poltergeista po jej dziadku, pomyślał, ścierając pojedynczą łezkę z policzka. Absolutnie urocze.
— Oczywiście, że znasz. — Wbił w nią niemalże... znudzone spojrzenie. Jego powieki minimalnie opadły, nadając jego twarzy pozory zmęczenia. Piekło zamarznie, kiedy Longbottom nie będzie powiązana ze sprawą przez jakiegoś pociotka albo nie będzie jej przynajmniej kojarzyć. — Dla egzorcysty powinno to być bardziej naturalne doświadczenie. Kiedy uchylasz furtki na siłę, wywierasz nacisk na świat, podczas świąt jak Samhain to druga strona sama wyciąga do ciebie rękę. O! — Pstryknął palcami. — To tak jak z prezentami. Kiedy robisz to na siłę i bez okazji, wpychasz je komuś do rąk, nawet jeśli ich nie chce, ale kiedy robisz to na Yule, ludzie sami wyciągają po nie ręce, są bardziej gotowi, bo wiedzą czego oczekiwać. W święta druga strona też jest bardziej chętna do kontaktu.
Co nie znaczy, że obdarowujący tak chętnie przekazuje podarki, dodał w myślach, chociaż wolał jeszcze nie poruszać tej kwestii. Najpierw poltergeist, potem duchy Everlastinga. Nie miał zaszczytu pracy z nim, jednak sądząc po reputacji, dziwił się, że nie zgłosił się do jakiegoś ze swoich znajomych z Ministerstwa Magii. Stara gwardia egzorcystów dalej wałęsała się po piwnicach Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Gdyby miał jakieś kłopoty, na pewno znalazłby tam wsparcie. Duma mogła tu utrudniać, a poza tym...
— Osobiście mam nadzieję, że akurat on nie babrał się w Limbo — powiedział dosyć kolokwialnie jak na niego, a wjego głosie rozbrzmiał lekki chłód. — Chociaż oboje wiemy, że to ostatnio w modzie.
Z radością puścił Brygadzistkę przodem. Nie miał zbyt dużego wyboru: jeśli nie chciał pakować się w sam środek niebezpieczeństwa jako pierwszy, to musiał jej ufać. I tym jej znajomym z Brygady Uderzeniowej, którzy zabezpieczyli okna. Jak przemyślnie. Na pewno pomyśleli nad tym dłużej niż nad tym, żeby wskoczyć do Limbo zaraz za Czarnym Panem i jego Śmierciożercami. Wystarczyła sama myśl o oddziałach czarnoksiężnika, aby ich zaatakowano; pomarańcza pomknęła prosto w ramię Brenny.
— Cudownie — odpowiedział z udawanym entuzjazmem, zamykając za sobą drzwi. Nacisnął parę razy na klamkę, co by upewnić się, że zamek faktycznie nie był otwarty. Sebastian skinął głową ku wnętrzu domostwa, co by Brenna ruszyła do przodu, a w tym czasie zgarnął z podłogi pomarańczę i zaczął przerzucać z jednej dłoni do drugiej. — Halo? Jest tu ktoś?