[1-2 lipca 1972] Na chwilę zapomnieć o świecie | Olivia, Tristan

Spoiler

Nie protestowała, gdy ściskał jej pierś i nie protestowała też, gdy się od niej oderwał. Nie chciała się odsuwać, ale nie było innego wyjścia, by przenieść się na łóżko, na którym będzie im znacznie wygodniej. Dlatego między innymi je zaproponowała - na kanapie mieliby ograniczone ruchy, pośpieszne i niedokładne, a nie tego chciała. Chciała móc się cieszyć bliskością Tristana przez dużo dłuższy czas niż te kilka chwil. Chciała tego, co się teraz działo - tego, że wziął ją na ręce, by przenieść do pokoju i położyć na łóżku. I też tego, że zawisł nad nią i od razu pocałował, nie czekając na nic. Nie planowała na razie zmieniać pozycji, teraz było idealnie. Czuła jednak, że Tristan potrzebuje być może nie zachęty, a małego nakierowania na to, co ma robić. Nie zastanawiając się nad tym czemu tak jest, Olivia jedną dłoń oparła na jego karku i przysunęła go bliżej siebie. Ochoczo odwzajemniała pocałunki, gwałtownie zmniejszając odległość pomiędzy ich rozgrzanymi ciałami. Świat wokół niej przyjemnie wirował, gdy czuła że są tak blisko. Przez te wszystkie ostatnie miesiące marzyła o tej chwili, lecz nie była sobie w stanie wyobrazić nawet ułamka tej przyjemności, którą teraz czuła. Jedną z ostatnich barier, które ich dzieliły, były spodnie, ale Olivia nie zamierzała tak szybko się ich pozbywać. Delektowała się każdym dotykiem, słabszym i mocniejszym, nawet jeżeli czuła go tylko przez materiał. Wolną rękę nieśpiesznie przesunęła po plecach Tristana, muskając je delikatnie coraz niżej i niżej, pieszcząc nagą skórę. Na to zasługiwał i to mu chciała dać. Nie spieszyła się, mimo że drżąca dłoń sama wodziła wokół krawędzi jego spodni. Okrążała je z jednej strony, przez biodro, wzmacniając nacisk w chwili, gdy palce natrafiły na guzik. Tym razem ona przerwała pocałunek, lecz nie po to by upewnić się, czy może go rozpiąć. Odczuwała jeszcze większą przyjemność, gdy obserwowała zmiany na twarzy Tristana, gdy widziała jak i jego spojrzenie powoli traci ostrość. Upajała się nim w chwili, gdy wślizgiwała dłoń pod materiał spodni. Bo przecież nie o to chodziło, by jej było dobrze ale o to, by i on czerpał z tego jak najwięcej przyjemności. A jak inaczej miała się przekonać, że działa na niego tak samo jak on na nią, jeśli nie właśnie wsuwając palce pod rozpięte spodnie?