Absolutnie nie pomyślałem w żadne zły sposób, ani o Tobie, ani o naszym poprzednim spotkaniu. Z radością ujrzałem Twoją twarz bez zatroskania, które objawia się na licach każdego, kogo spotkam na swojej drodze. Odsunęłaś moje myśli od tematu własnej śmiertelności, od tego, dlaczego noszę czerń i pozwoliłaś moim emocjom wyciszyć się, lepiej niż niejeden eliksir, za co jestem Ci niezmiernie wdzięczny. Nie można oddychać wiecznie bólem i tragedią, często potrzebne są wprawne dłonie, które zajmą się sprawami profanum, aby sprowadzić nas na ziemię w łagodnym kołysaniu różanopalcej jutrzenki, a nie okrutnym zrzuceniem z nieboskłonu, niczym gorąc słońca, topiący skrzydła Ikara. Zresztą, jak wiesz, mój okrutny strach przed wysokościami sprawia, że jeszcze bardziej doceniam to, że milczałaś w tej sprawie, że cień mojego brata nie spoczął na radości spotkania.
Śmierć jest tematem, który wprawia większość w zakłopotanie i niepewność, bardzo dużo o niej myślę, przez wzgląd na Derwina, przez wzgląd na mojego ojca, moją siostrę i matkę. Nie obawiaj się, Godryk pozostaje w dobrym zdrowiu, jak dalece można po stracie kolejnego dziecka. Myślę, że ma złamane serce, ale nikomu tego nie pokaże. Żołnierz w każdym calu. Kiedy byłem małym chłopcem, wielbiłem go bardziej jako boga, niż rodzica, słuchając jego donośnego głosu, który odbijał się od ścian Warowni jak grom. Nigdy nie byłem podobny do moich braci, nawet do siostry. Widzisz, gdy moja matka mnie urodziła, była już w podeszłym wieku i nikt nie wierzył, gdy mówiła wszystkim, że powije jeszcze jednego syna. Zawsze powtarzała jednak, że śniła określoną ilość łabędzi i jedną czaplę.
Musiałem być tym jedynym czarnym z jej snu. Chorowity, słaby, myśliciel, nie wojak. Moi bracia zawsze mnie chronili, przynajmniej próbowali, nawet gdy przestaliśmy być dziećmi. Teraz kiedy Derwin nie żyje, mam wrażenie, że pęka bańka, w której mogłem się chować. Nawet lustro przypomina mi o tym, znacząc skronie srebrem. Większość pojawiła się już po śmierci mojego brata, w ciągu kilku tygodni. Myślę o samotności żałoby. Każdy przeżywa ją inaczej, a ja nie wiem nawet, czym dokładnie jest dla mnie.
Chciałbym jednak, abyś nie czuła się w żaden sposób winna braku kondolencji. Sprawiłaś, że przez chwilę poczułem się całością i za to jestem dozgonnie wdzięczny, a Twój list, Twoja pamięć, to najlepszy prezent urodzinowy.
Niechaj Mojry zawsze przędą Twoją nić gładką i błyszczącą, niech kołowrotek stuka, aż sama nie uznasz, że przeżyłaś swoje życie szczęśliwie.
![[Obrazek: pde6aMt.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=pde6aMt.png)
Na odwrocie zaś znajdował się przepisany fragment:
— Mówi pan o Ogrodzie Śmierci? — szepnęła.
— Tak, Śmierci. Śmierć musi być bardzo piękna. Leżeć w miękkiej, brunatnej ziemi, mając trawę szumiącą ponad głową, i wsłuchiwać się w ciszę. Nie mieć ani jutra, ani wczoraj. Zapomnieć o czasie, zapomnieć o życiu i mieć zupełny spokój. Pani jedna, panno Wirginio, możesz mi dopomóc. Otworzyć możesz przede mną wrota Śmierci, gdyż idzie z tobą zawsze Miłość, a Miłość mocniejsza jest od Śmierci.
Wirginia zadrżała; lęk straszny wstrząsnął jej ciałem. Przez kilka chwil głuche zapanowało milczenie. Zdawało jej się, że śni sen jakiś straszliwy.
Po chwili przemówił znów Duch, a głos jego brzmiał niby jęk wichru.
— Czy czytałaś pani starą przepowiednię na oknie bibliotecznym?
— O, często — zawołało dziewczątko, podnosząc gowę. — Umiem ją na pamięć. Wypisana jest dziwacznymi czarnymi zgłoskami, tak że trudno ją odczytać. Składa się z sześciu tylko wierszy:
Do modłów złego grzesznika nakłoni,
Gdy migdał suchy różą się zapłoni,
I łezkę otrze malutka dziecina,
Do domu wówczas spokój wejdzie błogi,
I cisza wróci w Kenterwilu progi”.
— Nie rozumiem jednak, co one znaczą.
— Znaczą one, że musisz płakać za mnie, za grzechy moje, gdyż ja sam nie mam łez, i modlić się za mnie, za duszę moją, bowiem ja sam nie mam wiary; a wówczas, jeśli zawsze byłaś dobra, słodka i łagodna, Anioł Śmierci ulituje się nade mną.