Popatrzył na przyjaciółkę z niemałym rozczuleniem, gdy zobaczył, jak ta przekrzywiła lekko głowę. Wydawało mu się, że nawet dostrzegł w jej niebieskich oczach oznaki zamyślenia, jednak szybko wykluczył tę opcję. Oni z reguły dosyć rzadko myśleli, nie mówiąc już o tym, aby robić to w trakcie przyjęcia. W każdym razie Cameron poszedł w ślady dziewczyny, teatralnie odzwierciedlając gest przechylania głowy w bok. Gdyby nie to, że wpakowali się do tego pierwszego rzędu, to może nawet zacząłby ją przedrzeźniać, nieudolnie starając się imitować jej głosik.
— Bylibyście w czarnej ekhm dziurze, że tak grzecznie powiem — odparł, wykonując młynek oczami. Przecież to było oczywiste, że by sobie bez niego nie poradzili, tak samo, jak nie przetrwaliby bez jego magii leczniczej. Ba, miał wątpliwości, czy dożyliby tak sędziwego wieku, jak dwudziestka, gdyby nie to, że przy każdym większym wypadku starał się doprowadzić ich do porządku. W miarę swoich skromnych możliwości. — Bardziej się skupiam, gdy mi na czymś albo na kimś zależy. Nie jest to łatwe, gdy w głowie panuje jedna wielka pustka, aleeee... Jeśli bardzo się postaram, to nawet mi coś czasami wyjdzie.
Uśmiechnął się zawadiacko, doskonale zdając sobie z lekkiego podtekstu, jakim podszyte były jego słowa. Jeśli miałby być dumny z czegokolwiek w swoim życiu, co nie dotyczyło magii, edukacji lub pracy, to zdecydowanie byłaby to jego relacja z Wood i Rookwoodem. Miał świadomość, że był dosyć specyficzny, a w porównaniu z tym, jakie było jego rodzeństwo, dosyć mocno odstawał, gdy stał obok nich w szeregu. I pomimo wszystkich dziwności, które go odznaczały, znalazł wspólny język zresztą sławetnego trio. Brał od nich dużo i to brał cały garściami, czerpiąc z każdej spędzonej w ich gronie chwili, jednak starał się dawać z siebie równie wiele.
— Byłbym wdzięczny. Przydałoby mi się remedium na tę przypadłość — potwierdził ochoczo, poprawiając się na siedzeniu, jakby wystarczyło mu jedno słowo, aby stanąć na równe nogi i przenieść się do laboratorium, aby zacząć eksperymenty. Szkoda tylko, że do pomocy nad recepturą lekarstwa miałby tylko jednego rudzielca. Z jedną asystentką, to by za wiele nie zdziałał, pewnie nawet nie doszliby do żadnego przełomu. A bez Charliego nie mogli pójść na całość i w pełni oddać się różnego rodzaju testom. — Skoro mnie tutaj przyprowadziłaś, to musisz wytrzymać. Pomyśl, o ile gorzej by Ci było, gdybyśmy byli tutaj teraz całą trójką.
Zagryzł dolną wargę, starając się powstrzymać szeroki uśmiech, który za wszelką cenę próbował wedrzeć się na jego usta. Prawdę mówiąc, miał dziwne wrażenie, że jego słowa będą miały efekt odwrotny od zamierzonego, przez co Ruda stanie się jeszcze bardziej zniecierpliwiona. Cóż, w najgorszym razie znowu przełączy się na tryb hydrantu. Może nawet byłoby im to na rękę? Licytacja szybciej by dobiegła końca, a oni mogliby znaleźć sobie jakąś przytulną kanapę w pobliżu baru z darmowym alkoholem.
— Byłbym chorobliwie zazdrosny o Was obydwoje. — Wyprostował się, odwracając wzrok w bok, jak gdyby przyznanie się do tego na głos było okazaniem słabości. W końcu nie było też tak, że w grę nie wchodziły żadne uczucia w tym układzie, czyż nie? Ciężko by było utrzymać relację tego typu przez tak długi czas, gdyby nie darzyli się żadnymi intensywnymi emocjami. Uśmiechnął się, gdy obiecała nie podbijać do Longbottoma. — Masz szczęście. Gdybyś jednak do niego poszła, gospodarze mogliby stracić dziedzica. Wprawdzie najpierw trzeba by było przeciąć go na pół, bo do jednej beczki się nie zmieści, ale po wrzuceniu po połówce do beczki, raczej udałoby się go zalać eliksirem o właściwościach kwasu, żeby nie został po nim żaden ślad.
Wbił na dłuższą chwilę wzrok w swoją towarzyszkę, jak gdyby chciał ją przekonać, że mówi całkowicie na poważnie. Po chwili parsknął jednak histerycznym śmiechem. Cóż, paru rzeczy się nauczył podczas dodatkowych kursów, które odbył po nauce w Hogwarcie. Wprawdzie nie był pewny, czy eliksir faktycznie pozbyłby się wszystkich dowodów ewentualnej zbrodni, zwłaszcza w przypadku tak rosłego faceta, ale zawsze można było spróbować. Poeksperymentować w imię nauki. Gdyby przegiął i faktycznie zachciałoby mu się gdzieś chodzić z Heather. Nie miał znajomych w swoich wieku?
— Trzeba włożyć naprawdę cholernie dużo wysiłku, żeby zaspokoić potrzeby tej kobiety. Zanim wyjdzie się z nią gdziekolwiek na kolację, to trzeba wszystko zaplanować z wyprzedzeniem, bo jak usiądzie przy stoliku, to od niego szybciej nie odejdzie. Najpierw przystawka, potem pierwsze danie, drugie danie, drink, deser, przekąska, żeby nie zgłodniała w drodze powrotnej do domu — zaczął wyliczać.
Szybko jednak odniósł wrażenie, że pióro skupiło się przede wszystkim na pierwszym wypowiedzianym przez niego zdaniu. To go trochę zdziwiło. Bądź co bądź właśnie dawał dziennikarce konkretne szczegóły na temat zwyczajów żywieniowych gwiazdy quidditcha.
— Skoro bardziej Ci zależy na tym, żeby to pierścionek cię usatysfakcjonował, a nie narzeczony, to chyba muszę dogłębnie przemyśleć swój udział w tym układzie. Już niedługo będziesz mogła pójść do tego drugiego jakmutam — sarknął, jakby uwagi rudowłosej działały na niego, niczym płachta na byka.
Koniec końców reporterka zostawiła ich w spokoju. Niedługo później na scenę wkroczyła Faye Longbottom, a gdy na sali rozbrzmiał jej anielski głos, młody medyk wręcz nie był w stanie odwrócić od niej oczu. Poniekąd odnosił wrażenie, że kobieta śpiewa tylko dla niego, tak wyraźnie przemówił do niego utwór wykonywany przez śpiewaczkę. Mógł tak trwać i trwać, gdyby nie to, że nagle zjawiła się Florence, a Cameron natychmiast bladł, przerażony tym, czego mogłaby chcieć marnować na niego swój prywatny czas. Machinalnie podniósł się z krzesła i wyprostował jak struna od gitary, starając się obserwować zarówno Faye, jak i opiekunkę stażu. A jeszcze musiał zerkać co chwilę na Heather, na Merlina, ile do ogarnięcia w jednej chwili.
— Dzień dobry — przywitał się szybko, jednak zanim zdążył cokolwiek dodać, został uraczony dosyć dosadnym ostrzeżeniem. Zamrugał parę razy i już miał odpowiedzieć, gdy w tle nagle doszło do jakiegoś incydentu. Skierował tam swój wzrok, jednak ten wrócił od razu do Bulstrode. — Ja... Ja oczywiście, że pamiętam. Będę gotowy. Wszystko będzie przygotowane na tip top!
Zanim zdążył złożyć kolejne obietnice, Ruda poderwała się z miejsca, wykrzykując coś na temat jakiegoś bobra. Gdzie ona widziała bobra? Zmrużył oczy, rozglądając się to tu to tam, jednak niczego takiego nie zauważył. Chociaż w jednym kącie sali zbierała się już niemała grupa ludzi, więc może tam coś się stało...
— Trzeba go poczochrać po brzuszku, to wtedy podobno spełnia trzy życzenia! — mruknął, gdy Heather pociągnęła go w bliżej nieokreślonym kierunku. Pozwolił jej na to. Czyżby chciała obejrzeć ten cyrk z bliska?