[Bal Longbottomów, 18.03.1972] Posiadłość rodziny Longbottomów, sesja zbiorowa

- A masz jakieś grzechy podatkowe do wyznania, Percy? - Malfoy uniósł brwi w rozbawieniu. Nawet jeżeli przyjaciel miałby jakiekolwiek tego typu kwestie to prędzej pomógłby mu je odpowiednio zatuszować ewentualnie ubrać w słowa, aby dokumenty nie wydawały się podejrzane. Po to w końcu był na tym stanowisku, aby mieć kontrolę nad tego typu rzeczami, aby móc pogrążać jednych i ratować drugich. Ostatnio, oczywiście musiał trochę przystopować, bo nie chciał tracić zaufania, które wciąż posiadał. Fakt bycia czysto krwistym czarodziejem w Ministerstwie Magii było ostatnimi czasy trudniejsze niż mogłoby się wydawać, bo trzeba było balansować pomiędzy poglądami intensywniej niż kiedykolwiek wcześniej.
Wygrana smakowała słodko, a może był to tylko kolejny łyk musującego szampana, Elliott nie był do końca pewien. Uśmiechnął się szerzej, gdy fala endorfin zalała jego myśli - bycie w czymś najlepszym i pierwszym, zdaniem innych, zapewne nie było dla Malfoya niczym wyjątkowym, w praktyce było inaczej. Nawet jeżeli z początku licytował przede wszystkim z chęci podbicia ceny dla innych to myśl o wygranej kołatała się z tyłu głowy, nie wchodził w nic bez motywacji i ambicji zdobycia najwyżej nagrody, która, w tym wypadku, o ironio, był Erik. To znaczy... kolacja z nim, nie on sam. Za jego samego pewnie zapłaciłby więcej.
Spojrzał na siostrę, gdy ta w lekkim podirytowaniu zdecydowała się poddać i posłał jej krótki uśmiech, mówiący 'w porządku, daj mu te satysfakcję bycia prowodyrem'. Miał tutaj na myśli oczywiście Perseusa. Domyślał się, że w tej relacji to Eunice była tą dominująca stroną, Black był jego dobrym przyjacielem i byłym kochankiem, ale w porównaniu z Malfoyami miał stosunkowo mało dominującej siły przebicia, nawet jeżeli chodziło o dwudziesto dwu letnią żonę. Elliott pamiętał go ze szkoły, z młodszych lat i nie mógł przestać myśleć, że Percy bardzo się zmienił przez ostatnie dziesięć lat, zmalał jakby, chociaż fizycznie wciąż był tym wyższym. Laska zapewne nie pomagała mu w utrzymywaniu psychologicznej przewagi.
Pozwolił sobie na przewrócenie oczyma na kolejne ostrzeżenie ze strony byłego partnera, zwłaszcza, ze był to już drugi raz tego wieczora. Ten pierwszy zaakceptował ze zrozumieniem, być może nawet poczuł się lepiej, ale tym razem uznał, że jest to conajmniej niepotrzebne. Wydawało mu się, że to Perseusa, z ich dwójki, bardziej dotknęła śmierć Simone i, prawdopodobnie się nie mylił. W końcu Black nie miał do niej tylu negatywnych emocji co sam Elliott, a też blondyn się swoimi nie podzielił, uznając, że nawet w oczach przyjaciela woli być zagubionym, acz jednak trochę opłakującym jej śmierć. W rzeczywistości myślał o tym jakie garnitury sobie kupi, aby wyglądać dobrze w czerni i odrobinę żałował, że biel nie mogła być u nich kolorem żałoby, bo w na lato i wiosnę najlepiej było przywdziewać się w jasne barwy, tak nakazywał pewien rodzaj etykiety, być może zwyczaju. Lniane spodnie, jasna koszulka polo, być może nawet zwykła, ale z krótkim rękawem i zawiązany na szyi sweter. Nic z tych ubrań nie powinno być ciemne, że też Simone nie wybrała sobie jesieni.
Na chwilę zanurzył się w swoich myślach, a gdy postanowił wrócić do świata namacalnego dział się w nim niemały ambaras.
Elliott nie spostrzegł nawet, gdy futrzane stworzonko przemknęło zwinnie między tańczącymi, aby dorwać drewno laski Perseusa. W pierwszym momencie wydał z siebie bardzo zaskoczony, wręcz skomlący dźwięk zaskoczenia wciągając powietrze ze świstem. Zamiast odciągnąć zwierzę odsunął się gwałtownie, co też nie było najlepszym wyjściem, bo wpadł na osobę stojącą za nim. W chwilowej panice, bez zwyczajowej maski pewności siebie odwrócił głowę chcąc skonfrontować się z przymusem przeproszenia za swoją niezdarność i w tym samym momencie trochę zdębiał widząc, że osoba, na którą praktycznie wszedł był Erik. Otworzył i zamknął usta, całkowicie strącony z pantałyku krzykami i podrygiwaniami laską stojącego za nim Perseusa, a sam Longbottom był prawdopodobnie świadkiem przejścia przez twarz Elliotta największej ilości emocji, jakie na niej kiedykolwiek widział.
- Przepraszam, nie zauważyłem cię - wydusił z siebie w końcu brzmiąc jakby zaraz miało braknąć mu tchu, nie było teraz czasu, aby się zastanawiać co powiedzieć dalej (i dobrze, bo Malfoy poczuł się niesamowicie głupio), bo laską Percy'ego zainteresowała się większa ilość osób.
Elliott cofnął się, nie dlatego że nie chciał pomóc przyjacielowi, ale wolał nie oberwać przypadkiem jakimś zaklęciem w trakcie tego wszystkiego. W ostatecznym rozrachunku, zanim zdążył cokolwiek sam zdziałać najpierw niezbyt trzeźwy Auror - Elliott na pewno kojarzył go z Ministerstwa, ale nie potrafił przypomnieć sobie jego imienia - zaczął wykrzykiwać do Blacka ostrzeżenia o tym przedziwnym szopie praczu zawieszonym na jego lasce.
- Łatwo mówić, jak jakaś nutria aktualnie nie pożera ci jedynej podpory - mruknął do Erika i zaśmiał się, bo sytuacja była doprawdy abstrakcyjna. Percy'emu też nic nie groziło, ta 'świnka morska' co najwyżej mogła mu pogryźć spodnie, co też w głowie Malfoya było niesamowicie śmieszne. Nic więc dziwnego, że zamiast rzucić się w panice z pomocą, czego raczej nie miał w zwyczaju, po prostu śmiał się z sytuacji. Bacznie obserwował rozwój wydarzeń nie mieszając się w nie, wolał nie narobić sobą więcej ambarasu niż już się rozgrywało, tym bardziej, że zaraz obok stała prasa, dopóki niczyje życie nie było w zagrożeniu nie musiał odgrywać bardziej przejętego niż był, poza tym można było nazwa uznać za godne podziwu jak szybko wrócił do opanowywania swojej mimiki i reakcji. Tak czy siak, zaczął myśleć, że nawet garnituru nie byłoby mu szkoda, bo nie ubrał ulubionego i widząc, że przyjaciel patrzy w jego stronę, prawdopodobnie z obowiązku, sięgnął po różdżkę, ale zanim zdążył cokolwiek zrobić siostra Erika naprawiła sytuację. Malfoy spojrzał w jej stronę, a potem wrócił oczyma do samego Longbottoma niezbyt wiedząc jakie zdanie ma sobie wykreować na cały ten temat.
- Percy, wybacz za opóźnioną reakcję, ale ... - jego głos się załamał, bardziej czujne ucho mogło dostrzec, że zrobił to całkowicie świadomie, zasłonił też usta dłonią - nie spodziewałem się, że kogokolwiek aż tak bardzo zainteresuje twój drewniany interes. - może nie powinien był żartować, ale jego zdaniem lepiej było to poprowadzić w te stronę niż tworzyć niepotrzebnie dramat - Wszystko w porządku? - dodał jednak, bo wypadało. W końcu nie zakładał, że lekkie wgryzienie się w jego laskę mogło go jakkolwiek uszkodzić, no. Co najwyżej psychicznie, chociaż tutaj zniszczenia już były poczynione.
Skierował spojrzenie na odmienioną kobietę i wyciągnął do niej rękę.
- Chociaż ważniejszym pytaniem powinno być chyba czy z tobą jest wszystko w porządku. - domyślał się, że Nora, której oczywiście nie znał, musiała być bardzo oszołomiona. Niespecjalnie chciał się nią zajmował, ale obecność Erika powodowała, że popisywanie się stawało się jego priorytetem. Liczył na to, że ktoś przejmie od niego obowiązek zajęcia się poszkodowaną, więc też zwrócił spojrzenie ku Longbottomom, zwłaszcza Brennie, w końcu to ona śmigała po całej sali i stawała na głowie w kwestiach organizacyjnych, takie odniósł wrażenie.