Nie istniała historia o miłości Apolla, która zakończyłaby się szczęśliwie. Ikar, Kasandra, Hiacynt, Dafne. Nawet te, w których kochankowie przyjmowali bóstwo, wisiała nad nimi klątwa śmierci, ze względu na ich starzejące się, umierające ciała. Nic nie mogło równać się z jaśniejącym bóstwem słońca i widzenia przyszłości. Morpheus okrasił swoje gorzkie przemyślenia łykiem wina, taniny łagodnie pokryły jego wargi, trunek greków zabarwił jego usta lekką czerwienią, której tak brakowało na jego twarzy, wygłodniałej wilczym smutkiem. Nie patrzył na nic konkretnego, kątem oka widząc rozmytą sylwetkę Neila, zbliżającą się do niego.
Dotyk na ramieniu był preludium, które łatwo odczytał, odkładając kieliszek na komodę niemal machinalnie, popychając stopkę końcówkami palca, nie patrząc co robi, lecz w srebrne jeziora oczu Efnera. Zawartość kieliszka zakolebała się, jak wzburzone morze skrwawione ofiarą, gwałtownie opuszczona dla innego doznania.
Ciche westchnienie złych decyzji podejmowanych w ułamku oddechu wyrwało się z jego ust, tuż przed spotkaniem z wargami Neila, zamalowane kwaskowatą słodyczą wina. Pozwolił czarodziejowi wykorzystać swój wrażliwy stan żałoby, spotykając się nie w połowie, lecz samemu pokonując większość dystansu, która ich dzieliła. Niech całuje go, póki usta są jeszcze czerwone. Z pewnością tego jednego momentu, tej jednej sekundy, mieszczącej się pomiędzy jednym tik-tak zegara, objął ramieniem Neila, przyciągając jego całe ciało do siebie, aby czuć ciepło i wydrzeć samego siebie z rozpaczliwego marazmu nieszczęścia.
Morpheus uśmiechał się, jakby chciał rozświetlić cały świat i całował, jakby chciał odebrać pamięć o tym, ile to jest dwa dodać dwa. Nagle znikało ego, odsunięte na bok w pełnym skupianiu na drugiej osobie, adorując milimetry ust i nie wykraczając dalej. Łagodnie i pewnie, bez agresji, która porywa niepotrzebnie i nie pozwala na przeżywanie innych bodźców w sposób pełny. Widział, co robił. Lubił cierpieć.
Dłonie nie błądziły bezwiednie, stanowiąc raczej podstawę do wrażliwego intermezzo, gdy na chwilę trzeba było oderwać się i złapać oddech. Szybki szelest, nagle zbyt głośny dla nadwrażliwych zakończeń nerwowych. Kolejne sekundy mijały w powrocie do tej skromniej pieszczoty, niemal niewinnej.
Pocałunek. Długi. Z zaznaczoną granicą.