[07/08/1972] Co się kryje w błocie i resztkach warzyw? || Erik & Geraldine

Spoiler

Całkiem możliwe, że obecny problem z zachowaniem potwora wynikał z poczynań panny Yaxley. Gdyby spróbowała spętać swojego przeciwnika podczas snu, ten mógłby zareagować nieco spokojniej na więzy. Może nie zdołałby zebrać siły potrzebnej do walki z magicznymi pętami. Niestety, potraktowanie go ognistym pociskiem tylko go rozeźliło i sprawiło, że miotał się po jaskini jak szatan.

Skonfundowanie, wściekłość, a przede wszystkim ból buzowały w nim, dodając mu tylko sił w walce z magicznymi linami. Chociaż dla niego najlepiej by było zupełnie zrzucić z siebie więzy, tak pozbycie się nawet jednej liny dało mu całkiem niezłą szansę na kontratak. Gdy kobieta się zbliżyła, wykonał kilka agresywnych wymachów lewą kończyną, co... Zakończyło się sukcesem! Błotoryj zarechotał z zadowoleniem na ten widok, jednak zaraz znowu ryknął, gdy pozostałe liny przywarły jeszcze mocniej do jego cielska.

To rozwścieczyło bestię, która ponownie zaczęła się rzucać. Lina oplatająca lewą łapę stworzenia puściła, dając błotoryjowi większą szansę manewru. W trakcie, gdy Yaxley próbowała dosyć nieudolnie rozsadzić mu głowę, ten powoli zbliżał się ku niej. Jeśli kobieta planowała zakończyć to starcie jednym ruchem, to lepiej dla niej byłoby, gdyby się z tym pospieszyła...

~~*~~

— Geraldine? — rzucił słabym głosem Erik, zaglądając z zaniepokojeniem do wnętrza podziemnego korytarza.

Nadal był na powierzchni; nie był na tyle głupi, aby pakować się pod ziemię. Nie wiedział, jak rozległe są tunele wydrążone przez stwora, a już na pewno nie miał zamiaru tego sprawdzać. Geraldine siedziała tam już jednak jakiś czas... Biorąc pod uwagę jej reputację, sądził, że dosyć szybko się uwinie. I że będzie przy tym dużo więcej krzyków, dodał w myślach, przerzucając różdżkę z jednej dłoni do drugiej.

Pościgi za czarnoksiężnikami zdecydowanie nie były takie ciche. Formułki zaklęć przecinały powietrze, a świst wstęg światła i żywiołów wydawały charakterystyczne odgłosy, ilekroć czarodziej lub czarownica poprawnie rzucili jakiś czar. Nie dochodziły jednak do niego żadne odgłosy walki. Było spokojnie. Za spokojnie. Nie do końca mu się to podobało, ale cóż więcej mógł zrobić? Musiał wierzyć w to, że Yaxley już niedługo wychyli swoją blond czuprynę z tej czarnej dziury i przytacha ze sobą truchło sprawcy całego zamieszania.

— Proszę, nie każ mi tam iść — wyszeptał pod nosem, zbliżając się o pół kroku do wejścia. Po chwili się jednak wycofał. Jeszcze trochę mógł poczekać. W końcu... Sztuka potrzebuje czasu, czyż nie? A polowanie na magiczne stworzenia zdecydowanie można było ująć w tej kategorii.