Wszystko było cyklem, który samoistnie się powtarzał, a w nim mniejsze okręgi cykliczności, jak pory roku, jak rutyna dnia, jak poznawanie i porzucanie. Morpheus balansował na linie pomiędzy kontrolą i poddaniem, jakby został stworzony do cyrku. Desperacko szukał wyjścia z dualizmu i iluzji wyboru, pomiędzy prawdą i ułudą, kolejną parą, śmiejącą się w oczy jego pragnieniu, aby wszystko było płynne i miękkie, aby mógł przesuwać swoje palce między ciemnymi puklami włosów Neila, zaciągać się złocistym zapachem ziół. Trwanie jako bóg, to odrzucenie bycia osobą. Nigdy się nie zmieniasz, pozostajesz taki sam, niczym zastała woda, a to, co uosabiasz jako bóstwo, może nawet nie być najukochańszym twoim aspektem. Jest się pojęciem, abstrakcją. Określonymi ramami i ograniczeniami. Nie było wychodzenia poza definicje. Nie było spektrum, osiągalnego, gdy jest się śmiertelnikiem.
Zwykle nieskonfliktowany ze swoimi pragnieniami, teraz drżał przed konsekwencjami. Wyginał morale, które zaszczepiło w nim życie i złamał swoje zasady dla niego. Czy śmierć będzie wystarczająca? Czy to wystarczy? Ujął zimną dłonią twarz Neila, w ferworze pełnego tańca zmysłów, by poczuć wilgoć łez na skórze pod palcami. Natychmiast, z zadyszką i zarumienionymi licami, odsunął od siebie twarz Efnera, przyglądając się rysom, nabrzmiałym od pocałunków ustom, szklanym oczom. Trzymał jego twarz w dwóch dłoniach. Jedną opuścił, aby ułożyć na klatce piersiowej mężczyzny, drugą przesunął w dół, niemal trzymając go za szczękę, nie pozwalając się odwrócić od natarczywego spojrzenia czerni. W tym dominującym geście szukał kotwicy. Stałego gruntu, którego nigdzie nie było. Tylko wąska tratwa parapetu i sztorm wątpliwości.
— Dlaczego twoje serce płacze? — zapytał, opierając swój kciuk na dolnej wardze Neila.
Czuł uderzenia serca pod swoją dłonią. Właśnie dlatego odmówił większej bliskości, w żałobie, w żałości, zamiast swobodnej rzeki emocji, rozlane kielichy. Tworzyli przepiękny obraz nadchodzącej tragedii, gdy druga osoba będzie miała żal o zerwanie nici zaufania i przekroczenie granic. Nie dzisiaj. Nie gdy są wątpliwości. Prawie jakby Sprawiedliwość położyła odpowiednie odważniki na swojej wadze i zdjęła opaskę na oczach, aby wygłosić wyrok.