25.11.2022, 02:28 ✶
Całe szczęście, że Patrick nie wiedział, że Florence znalazła dziewięć jajek. I że jedno nawet nie zjadła, a potraktowała bezlitośnie, wyrzucając je gdzieś w trawę tylko dlatego, że drażnił ją jego wzorek oraz fakt, że jakoś nierówno leżało w koszyku.
- Na pewno wcześniej bohatersko pokonawszy wiele przeszkód i niebezpieczeństw, o których nie opowiesz z wrodzonej skromności - zgodziła się uzdrowicielka na słowa o leśnej ciemności, uśmiechając się do niego blado. Przestawianie kości za pomocą transmutacji nie należało do najprzyjemniejszych procesów, kiedy robiło się to na żywca i współczuła Stewardowi na tyle, że tym razem darowała sobie uwagi na temat nieostrożności.
Ewentualnie pamiętała, jak sama wylądowała na ziemi, potykając się o jajko.
- Naprawdę? Porozmawiam o tym z alchemikami w Mungu. Może pora zacząć dodawać do eliksirów przeciwbólowych czekolady.
Przesunęła palcami po kostce, upewniając się, że nic nie trzeba nastawiać ręcznie. Na szczęście nie było takiej potrzeby. Obyło się też bez przemieszczenia albo, nie daj Merlinie, złamania otwartego. Florence cierpliwie poczekała aż Steward zje jajko - byłaby bardzo szkoda, gdyby się nim zakrztusił, bo podobno były całkiem smaczne - a potem stuknęła lekko różdżką w stopę. Korzystając ze swojej wiedzy o uzdrawianiu chciała użyć transmutacji, aby "naprawić" kość.
Uczucie nie było przyjemne. Ostry ból przeszedł przez nogę Patricka, porównywalny do tego, z momentu samego złamania. Ale potem pojawiła się ulga. Noga jeszcze pobolewała, pulsując wspomnieniem niedawnego bólu, ale też pozostał siniak i lekki obrzęk: Flo zamierzała właśnie zabrać się do usuwania opuchlizny oraz krwiaka, gdy oto nadciągnęła kolejna osoba.
- Sera - powiedziała Florence, trochę niepewna, czy śmiać się na to przywitanie, czy raczej rzucić, aby "ojojać" nogę kuzynki, którą "tragarz" posadził na siedzisku, niedawno wyczarowanym przez Bulstrode. - Tak, chętnie popatrzę z bliska. Chyba nawet będę musiała. Patrick, powinieneś oszczędzać dziś tę nogę. Możesz chodzić, ale żadnego skakania przez ognisko albo biegów przełajowych. Jeżeli dasz mi chwilę, zaraz zlikwidujemy tę opuchliznę, chociaż sama też zejdzie w parę godzin.
Podniosła się, by tym razem usiąść przy Seraphinie. Było to swego rodzaju poświęcenie ze strony Florence, złożone na ołtarzu miłości do rodziny, bo przy Patricku kucała, nie chcąc pobrudzić sobie spódnicy. Ujęła ostrożnie jej nogę, ściągając bucik, pończochę, a potem układając stopę panny Prewett na własnym kolanie. Palce Flo przebiegły po kostce, gdy oceniała jej stan: wyglądało to na zwichnięcie, więc cała procedura mogła być nieco mniej bolesna niż u Stewarda.
- Postaraj się nie ruszać, kochanie. Przez chwilę będzie niestety bolało, ale potem będziesz mogła już biegać po okolicy i szukać kolejnych, przystojnych panów aurorów. Tak przy okazji, czy któreś z was dostawało się tu siecią Fiuu?
- Na pewno wcześniej bohatersko pokonawszy wiele przeszkód i niebezpieczeństw, o których nie opowiesz z wrodzonej skromności - zgodziła się uzdrowicielka na słowa o leśnej ciemności, uśmiechając się do niego blado. Przestawianie kości za pomocą transmutacji nie należało do najprzyjemniejszych procesów, kiedy robiło się to na żywca i współczuła Stewardowi na tyle, że tym razem darowała sobie uwagi na temat nieostrożności.
Ewentualnie pamiętała, jak sama wylądowała na ziemi, potykając się o jajko.
- Naprawdę? Porozmawiam o tym z alchemikami w Mungu. Może pora zacząć dodawać do eliksirów przeciwbólowych czekolady.
Przesunęła palcami po kostce, upewniając się, że nic nie trzeba nastawiać ręcznie. Na szczęście nie było takiej potrzeby. Obyło się też bez przemieszczenia albo, nie daj Merlinie, złamania otwartego. Florence cierpliwie poczekała aż Steward zje jajko - byłaby bardzo szkoda, gdyby się nim zakrztusił, bo podobno były całkiem smaczne - a potem stuknęła lekko różdżką w stopę. Korzystając ze swojej wiedzy o uzdrawianiu chciała użyć transmutacji, aby "naprawić" kość.
Uczucie nie było przyjemne. Ostry ból przeszedł przez nogę Patricka, porównywalny do tego, z momentu samego złamania. Ale potem pojawiła się ulga. Noga jeszcze pobolewała, pulsując wspomnieniem niedawnego bólu, ale też pozostał siniak i lekki obrzęk: Flo zamierzała właśnie zabrać się do usuwania opuchlizny oraz krwiaka, gdy oto nadciągnęła kolejna osoba.
- Sera - powiedziała Florence, trochę niepewna, czy śmiać się na to przywitanie, czy raczej rzucić, aby "ojojać" nogę kuzynki, którą "tragarz" posadził na siedzisku, niedawno wyczarowanym przez Bulstrode. - Tak, chętnie popatrzę z bliska. Chyba nawet będę musiała. Patrick, powinieneś oszczędzać dziś tę nogę. Możesz chodzić, ale żadnego skakania przez ognisko albo biegów przełajowych. Jeżeli dasz mi chwilę, zaraz zlikwidujemy tę opuchliznę, chociaż sama też zejdzie w parę godzin.
Podniosła się, by tym razem usiąść przy Seraphinie. Było to swego rodzaju poświęcenie ze strony Florence, złożone na ołtarzu miłości do rodziny, bo przy Patricku kucała, nie chcąc pobrudzić sobie spódnicy. Ujęła ostrożnie jej nogę, ściągając bucik, pończochę, a potem układając stopę panny Prewett na własnym kolanie. Palce Flo przebiegły po kostce, gdy oceniała jej stan: wyglądało to na zwichnięcie, więc cała procedura mogła być nieco mniej bolesna niż u Stewarda.
- Postaraj się nie ruszać, kochanie. Przez chwilę będzie niestety bolało, ale potem będziesz mogła już biegać po okolicy i szukać kolejnych, przystojnych panów aurorów. Tak przy okazji, czy któreś z was dostawało się tu siecią Fiuu?