25.11.2022, 12:21 ✶
To, jaki był Castiel na co dzień, w tamtym momencie obchodziło ją najmniej. Zapewne będzie miała jeszcze milion okazji do tego, aby go bliżej poznać, zrozumieć jego sposób działania w niektórych sytuacjach. Obecnie po prostu cieszyła się z faktu, że trafiła na kogoś znajomego. Musiała przyznać sama przed sobą, że cała ta podróż napawała ją niemałym strachem. Kompletnie nie wiedziała, na co powinna się pisać, jak to rozegrać, aby przyniosło jak najlepsze korzyści. I zwyczajnie przerażała ją perspektywa, że pojawi się w obcym kraju zupełnie z niczym, bez żadnego planu na przyszłość. Sophie zawsze miała plan na przyszłość. Wiedziała, co chce zrobić, osiągnąć. Jakie kroki powinna podjąć, aby jej plany zostały zrealizowane. Tymczasem teraz... nie miała nic. Nie mogła powiedzieć nic na temat tego, co ją czekało. I to przerażało ją najbardziej. Może też stąd te jej odzywki i zachowanie. Ludzie w stresie reagowali różnorako.
- Wiesz, nie powinno się pytać damy o wiek - odpowiedziała z uśmiechem. Co prawda całe jej dotychczasowe zachowanie kompletnie przeczyło temu jakoby mogła się ona podawać za damę z dobrego domu, no ale cóż... Dogryźć mu musiała. - Dwadzieścia sześć - dodała w końcu, po tym gdy pozwoliła, aby jej poprzednie słowa zawisły na dłużej w powietrzu.
Zaciągnęła się znów papierosem. Westchnęła głośno słysząc jego kolejne słowa, które skierował w jej stronę. Irytacja wzrastała w jej ciele, co za tym szło, końcówki jej włosów delikatnie pofarbowały się na zielono.
- Castiel, w przeciągu ostatnich kilkudziesięciu godzin, uciekłam sprzed ołtarza, płynęłam statkiem na obcy kontynent, używałam pięciu różnorakich świstoklików i nieomal na Ciebie zwymiotowałam. Naprawdę sądzisz, że akurat teraz moja wulgarność jest największym problemem? - Naprawdę starała się być cierpliwa i wyrozumiała. W końcu nie mógł mieć pojęcia, dlaczego jej zachowanie było takie, a nie inne. Co w ogóle robiła w tym kraju. Ona naprawdę próbowała to wszystko zrozumieć. Tyle że miała nadzieję na nieco późniejsze tłumaczenie tych spraw. Nie sądziła, że będzie to robić na środku Pokątnej w obrzyganej kurtce!
Od razu zmieniła swoje nastawienie, gdy wspomniał o swoim ojcu. Nie widziała wuja od wielu lat, jednak nie wątpiła, że prawdopodobnie szybko poinformował by jej ojca, gdzie znajduje się jego córka. Szybko odrzuciła niedopałek papierosa na bruk i dwoma dłońmi złapała za poły Castielowego płaszcza.
- Cas, nikt, ale to nikt nie może się na razie dowiedzieć, że tu jestem! Miała wiedzieć tylko Cynthia, ale cóż, los zadecydował inaczej. - Puściła jego kurtkę i odsunęła się na krok, jakby dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że może nieco za blisko kuzyna podeszła.
- Żadnej teleportacji. Jakbyś nie zauważył, dopiero co po niej wymiotowałam - oznajmiła głosem nie znającym sprzeciwu. Co prawda opróżniła swój żołądek doszczętnie, ale nie wątpiła, że w razie konieczności ten znajdzie jakieś zgromadzone w zakątkach zapasy, których to można by się pozbyć. - Mam miotłę - oznajmiła, delikatnie wzruszając ramionami. I zamiast odpowiadać na jego pytanie o bagaż, zdjęła nieduży plecak, który ze sobą zabrała. Dzięki zaklęciu zmniejszająco-zwiekszającemu, zdołała zmieścić tam naprawdę wiele rzeczy. Zajrzała do środka, aby się upewnić, że wszystko posiadała - Niestety, tylko jedną. Nie brałam zapasów na miesiące - dodała, dalej grzebiąc w czeluściach plecaka.
- Wiesz, nie powinno się pytać damy o wiek - odpowiedziała z uśmiechem. Co prawda całe jej dotychczasowe zachowanie kompletnie przeczyło temu jakoby mogła się ona podawać za damę z dobrego domu, no ale cóż... Dogryźć mu musiała. - Dwadzieścia sześć - dodała w końcu, po tym gdy pozwoliła, aby jej poprzednie słowa zawisły na dłużej w powietrzu.
Zaciągnęła się znów papierosem. Westchnęła głośno słysząc jego kolejne słowa, które skierował w jej stronę. Irytacja wzrastała w jej ciele, co za tym szło, końcówki jej włosów delikatnie pofarbowały się na zielono.
- Castiel, w przeciągu ostatnich kilkudziesięciu godzin, uciekłam sprzed ołtarza, płynęłam statkiem na obcy kontynent, używałam pięciu różnorakich świstoklików i nieomal na Ciebie zwymiotowałam. Naprawdę sądzisz, że akurat teraz moja wulgarność jest największym problemem? - Naprawdę starała się być cierpliwa i wyrozumiała. W końcu nie mógł mieć pojęcia, dlaczego jej zachowanie było takie, a nie inne. Co w ogóle robiła w tym kraju. Ona naprawdę próbowała to wszystko zrozumieć. Tyle że miała nadzieję na nieco późniejsze tłumaczenie tych spraw. Nie sądziła, że będzie to robić na środku Pokątnej w obrzyganej kurtce!
Od razu zmieniła swoje nastawienie, gdy wspomniał o swoim ojcu. Nie widziała wuja od wielu lat, jednak nie wątpiła, że prawdopodobnie szybko poinformował by jej ojca, gdzie znajduje się jego córka. Szybko odrzuciła niedopałek papierosa na bruk i dwoma dłońmi złapała za poły Castielowego płaszcza.
- Cas, nikt, ale to nikt nie może się na razie dowiedzieć, że tu jestem! Miała wiedzieć tylko Cynthia, ale cóż, los zadecydował inaczej. - Puściła jego kurtkę i odsunęła się na krok, jakby dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że może nieco za blisko kuzyna podeszła.
- Żadnej teleportacji. Jakbyś nie zauważył, dopiero co po niej wymiotowałam - oznajmiła głosem nie znającym sprzeciwu. Co prawda opróżniła swój żołądek doszczętnie, ale nie wątpiła, że w razie konieczności ten znajdzie jakieś zgromadzone w zakątkach zapasy, których to można by się pozbyć. - Mam miotłę - oznajmiła, delikatnie wzruszając ramionami. I zamiast odpowiadać na jego pytanie o bagaż, zdjęła nieduży plecak, który ze sobą zabrała. Dzięki zaklęciu zmniejszająco-zwiekszającemu, zdołała zmieścić tam naprawdę wiele rzeczy. Zajrzała do środka, aby się upewnić, że wszystko posiadała - Niestety, tylko jedną. Nie brałam zapasów na miesiące - dodała, dalej grzebiąc w czeluściach plecaka.