Podał zranioną rękę, aby Enfer mógł ją opatrzeć. Przyglądał się, jak wyciera wacikiem ścieżkę, którą zostawiła pojedyncza kropla krwi, jak owija opatrunek dookoła samookaleczenia, nadal widocznego śladu zębów, odciśniętych na miękkiej skórze czarodzieja, namacalnego pod palcami znaku frustracji i jego niezdrowej formie ujścia. Morpheus bardzo rzadko karał się fizycznie, nigdy nie miał skłonności do zadawania bólu swojemu ciału, odkrył ten sposób wyrzucania z siebie złości już w czasach nastoletnich i zdarzało mu się wracać do tego, gdy nie mógł znaleźć innego katalizatora emocji. Dał się zająć sobą, jak pokorny baranek wchodzący w wilczą paszczę, bez żadnej obietnicy, że ten ich nie zaciśnie.
Przylgnął policzkiem do dłoni, w cichym pojednaniu, które szybko miało umknąć ku kolejnej tragedii, zupełnie jakby weszli na tor czegoś, co mogło być niezwykłe lub niszczące i wybrali zwrotnicę tragedii. Mógł milczeć, nic nie mówić, dać się rozebrać i kochać się z nim, bez myślenia o tym, jakie to będzie mieć skutki dla młodego czarodzieja. Wybory, których już się nie zmieni. Przynajmniej nie będzie mógł spać przez smutek nad utraconym przyjacielem, nie przez swoje niemoralne zachowanie. To zdecydowanie stanowiło różnicę dla Morpheusa.
Kocham cię, wypowiedziane przez mężczyznę, zupełnie inaczej, niż powiedział to Morpheus, ścisnęło go. Jedno słowo, które było niedoskonałe, bo mogło być tak bardzo mylnie odczytane. Zbyt proste.
— To minie, Neil.
Kolejne okrutne słowa, zatrute realizmem.
— Nie dzisiaj dotyczyło fizycznego aspektu tej relacji. Mogę dać ci wiele z siebie, ale nie mogę obiecać miłości. Nie mogę obiecać ci wspólnego domku na peryferiach Londynu i wspólnego łóżka. Dawno temu tego próbowałem i skończyło się to tragicznie dla obu stron. Bierz teraz, czego pragniesz, a kolejna miłość przyjdzie, uwierz mi.
Uśmiechnął się smutnym spojrzeniem niedowiarka, kogoś, kto mówi: rób, jak mówię, a nie naśladuj. Nie zdradził jednak więcej już, jakby karty tamtej historii były zbyt bolesne.