[23.06.1972r.] Wodzisz mnie na pokuszenie

Umieranie pod wodą brzmiało strasznie i jednocześnie na swój sposób uspokajająco. Kojący szum, połączenie z naturą tak bardzo odzwierciedlające jego życie animagię, wilkołactwo i miłość do ziół. Problem pojawiał się gdy jego śmierć wpłynie na innych, wywoła w nich smutek, żal, czy strach kiedy przypadkowe osoby znajdą ciało na brzegu.
Krzyki znad wody go nie dotyczyły, gdy walczył z istotą, która po odgonieniu magią ponowiła atak, gryząc w rekę, łapiąc za koszulę, próbując pociągnąć jeszcze trochę w dół. Nie liczyła się dla niej walka, a to, żeby nie dał rady na czas wrócić na powierzchnię. Gdzieś w środku doceniał tę taktykę i chyba tylko głupota kazała mu wierzyć, że nie przyniesie ona skutków, kiedy powietrza w płucach miał coraz mniej, a w głowie czuł ucisk będąc tak głęboko pod wodą.
Obca magia rozbłysła i choć nie przyniosła większych skutków, wywołała zmieszanie u wodnej istoty, która nie spodziewała się dodatkowych utrudnień. Dało to czas Neilowi na rzucenie zaklęcia. Srena w ławicę. Nie chciał jej zabijać, zmieniać w coś zbyt daleko od tego czym jest, pomimo zamiarów robiła co było w jej naturze, do tego chłopak polegał mocno na skojarzeniach. Pytanie czy zaklęcie się uda.

RZUT NA TRANSMUTACJĘ POTWORA W ŁAWICĘ GUPIKÓW:

Rzut Z 1d100 - 26
Akcja nieudana