[18.06.1972] Do the stars gaze back?

Scenariusz randki: Czy gwiazdy patrzą na nas tak jak my na nie? To dopiero pytanie!
Scena: strome wybrzeże
Prompty: nocne niebo, spadająca gwiazda, astrologia, strzelane kapslami w niebo, bunt żywiołów

Strome wybrzeża Walii wydawało się niemal idealnym miejscem na obserwowanie nocnego nieba. Kiedy rozkładali się na chłodnej, nieco wilgotnej trawie, niebo czerwieniało jeszcze na zachodzie, ale Rowle wydawał się wziąć pod uwagę, specjalnie wybierając miejsce, które zapewni im najlepszy możliwy widok na spektakl, który co wieczór odprawiało dla świata słońce, jak i potem ciemny całun, którym okrywała wszystko noc.
Im dłużej zapatrywali się w dogasające kolory, tym prędzej drobne chmurki zdawały się umykać, nie chcąc może przysłaniać migoczących poufale nad nimi gwiazd, które rozsypywały się w złożone konstelacje. Levi nigdy nie był mistrzem z astronomii, szkolny przedmiot i przeznaczoną mu wieżę traktując bardziej jako atut i miejsce spotkań ze swoimi towarzyszami i towarzyszkami. Czasem też pytał Timmy, czy nie chciała się z nim przejść, ale ich wypady wyglądały o wiele bardziej spokojnie. Siadywali sobie wtedy na podłodze i próbowali głowić się nad tym, które gwiazdozbiory znajdowały się w zasięgu ich wzroku. Oczywiście, często wymyślali zupełnie inne, niż z uporem próbowała wbić do głowy nauczycielka, ale w tym była cała ta zabawa - mogli dostosować widziany świat do siebie i wymyślać na ten temat głupiutkie, ale jakże zajmujące historie.
Od dłuższego czasu nie padało, a ziemia, nagrzewająca się dzień za dniem od słońca, teraz przyjemnie oddawała ciepło, kontrastując z rześkim powietrzem napływającym od strony skarpy. Gdyby przeszli się wzdłuż niej, mogliby zejść po naturalnej ścieżce wiodącej w dół i prowadzącej na dziką plażę. Teraz jednak siedzieli na wyczarowanych kocach w towarzystwie piknikowego koszyka, który przygotował w domu skrzat Leviego. Mogliby tu pewnie spędzić nawet całą noc, podpijając czy podjadając ze wszystkiego, co mieli w zanadrzu.
Milczeli od dłuższej chwili, ale to akurat wychodziło im zwykle nad wyraz dobrze i bez cienia zażenowania. Rowle rozłożył się na plecach, dłonie splatając pod głową i kiedy tak przyglądał się gwiazdom, mimowolnie błądził nie 'tu i teraz', a przy Lithcie, która miała odbyć się za trzy dni. Lithcie, która miała być jego wyrokiem. W końcu jednak spojrzał na sylwetkę Septimy, przyczajoną obok niego na kocu.
- Gdybyś mogła dodać jeden, jaki tylko chcesz gwiazdozbiór do atlasu nieba, to jaki by to był? - zapytał wreszcie. Cicho, bo otaczająca ich noc niosła słowa z łatwością i wypowiedzenie ich głośniej, nawet jeśli normalnym tonem, wydawało się czynem wołającym o pomstę do nieba.