06.02.2024, 12:43 ✶
Jeśli chodziło i sen, to Olivia miała z nim różne stosunki. Od kilku lat cierpiała na paskudną przypadłość, zwaną bezsennością. Pojawiła się niespodziewanie, nagle, bez wyraźnego powodu, a trauma sprawiła, że problem tylko się pogłębił. Olivia nie lubiła zasypiać z prostego powodu: bo tego nie potrafiła. Musiała wspomagać się eliksirami - raz mocniejszymi, raz słabszymi. Jeżeli siedziało w niej dużo emocji, to nawet najsilniejsza dawka działała na nią słabiej, niż zwykle. Teraz jednak Quirke miała wrażenie, że będzie inaczej. Czuła się przyjemnie rozluźniona, a całe napięcie, które tworzyło się pod napiętą powierzchnią, rozpłynęło się, pozostawiając jej umysł w spokoju. Po raz pierwszy od dawna jej myśli biegły spokojnie, jakby dryfowały po tafli spokojnego oceanu. Było to uczucie tak zaskakujące i przyjemne, że zapragnęła czuć je już zawsze. Tylko czy to było w ogóle możliwe? Domyślała się, że to była zasługa ich wspólnego, pierwszego razu, a w końcu i do ich związku zakradnie się rutyna. Która nie była niczym złym, ale powodowała, że umysł Olivii zaczynał domagać się nowych bodźców i wyzwań. Zapewne gdyby była bardziej uzdolniona magicznie, postarałaby się by zdać egzaminy do BUM, ale... Nie była kimś wyjątkowym w tej dziedzinie. Z eliksirami było inaczej, łatwiej. To dzięki swoim umiejętnościom mogła tworzyć nasenne specyfiki o różnej mocy, dopasowanej bezpośrednio do siebie i do okazji.
Gdy Olivia usłyszała szum puszczanej wody, wyciągnęła całe ciało na łóżku. Nie czuła zmęczenia, o zgrozo. To znaczy - oczywiście że czuła, ale tylko fizyczne. Nie było tak, że oczy zaczynały się jej zamykać, a głowa nagle stawała się przyjemnie ciężka. To jeszcze nie był ten etap zmęczenia, bo i owszem, zdarzało jej się usnąć bez eliksirów, ale musiała wtedy doprowadzać swoje ciało na skraj wytrzymałości - a pogoda nie zachęcała do tego, by włożyć adidasy i pójść biegać wokół domku. Poza tym było już ciemno, nawet nie sądziła że minęło tyle czasu od ich powrotu. Olivia uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie przysłowia mugolskiego, jakoby szczęśliwi czasu nie liczyli, a potem dźwignęła się z łóżka. Sięgnęła po spodnie i przerzuciła je z podłogi na pojedyncze łóżko, zakładając z góry, że z Tristanem będą spali na tych złączonych. Przeszła do salonu, w którym zostawiła koszulkę. Leżała samotna, zmięta, tuż pod ścianą. Była wyciągnięta i ledwo zakrywała jej tyłek, ale to nic - przecież nie musiała się wstydzić. Wyciągnęła jeszcze spodnie, ale nie zakładała ich, czekając na to, by mogła się umyć. W jednym z luster dostrzegła rozmazaną kredkę na powiece i odruchowo sięgnęła do niej ręką, by spróbować jako-tako doprowadzić się do stanu używalności. Przerwała, gdy tylko Tristan zwolnił łazienkę - sama wsunęła się na jego miejsce i zamknęła drzwi. Również nie spędziła tam dużo czasu, chociaż odrobinę dłużej niż on sam. Przede wszystkim musiała zmyć makijaż, a potem umyć całe ciało. Najwięcej czasu jednak zeszło jej z włosami. Kusiło ją, by je umyć, ale po prawdzie to nie przepadała za myciem głowy poza domem. Nie zmieściła wszystkiego co było jej potrzebne do tego, by rude pukle układały się tak, jak chciała. Zrezygnowała więc i poświęciła więcej czasu na rozczesywanie kosmyków, pasmo po paśmie. Bolało, ale miała swoje sposoby na to, żeby zniwelować ten ból choć trochę. Przede wszystkim należało zacząć od końcówek, a resztę pasma trzymać u nasady.
Gdy skończyła, wyskoczyła jeszcze na zewnątrz, owijając się bluzą, żeby zapalić. Rzuciła tylko krótkie "idę na fajkę", zanim nie zniknęła za drzwiami, pod daszkiem. Było przeraźliwie zimno, więc nawet nie spaliła papierosa do połowy. Wrzuciła niedopalonego ćmika do kałuży i wróciła do środka, przemarznięta. Było najpierw palić, a potem iść pod gorący prysznic, ale trudno - stało się. Jeszcze tylko sięgnęła po eliksir.
- Chyba muszę cię przed czymś ostrzec - powiedziała, zerkając na Tristana. - Mam problemy ze snem i chociaż mam to pod kontrolą, to zdarza się, że dawka, którą przyjmuję, jest... Za mocna w pewne dni. Wtedy potrafi mnie ściąć lub gadam głupoty. Matka kiedyś mi mówiła, że wstałam i podeszłam do szafy, pytając gdzie są moje kanapki. Jakby co - to wtedy odprowadź mnie z powrotem do łóżka, dobrze? Zwykle dzieje się to tuż przed zaśnięciem, ja już zasnę, to nie wstaję.
Gdy Olivia usłyszała szum puszczanej wody, wyciągnęła całe ciało na łóżku. Nie czuła zmęczenia, o zgrozo. To znaczy - oczywiście że czuła, ale tylko fizyczne. Nie było tak, że oczy zaczynały się jej zamykać, a głowa nagle stawała się przyjemnie ciężka. To jeszcze nie był ten etap zmęczenia, bo i owszem, zdarzało jej się usnąć bez eliksirów, ale musiała wtedy doprowadzać swoje ciało na skraj wytrzymałości - a pogoda nie zachęcała do tego, by włożyć adidasy i pójść biegać wokół domku. Poza tym było już ciemno, nawet nie sądziła że minęło tyle czasu od ich powrotu. Olivia uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie przysłowia mugolskiego, jakoby szczęśliwi czasu nie liczyli, a potem dźwignęła się z łóżka. Sięgnęła po spodnie i przerzuciła je z podłogi na pojedyncze łóżko, zakładając z góry, że z Tristanem będą spali na tych złączonych. Przeszła do salonu, w którym zostawiła koszulkę. Leżała samotna, zmięta, tuż pod ścianą. Była wyciągnięta i ledwo zakrywała jej tyłek, ale to nic - przecież nie musiała się wstydzić. Wyciągnęła jeszcze spodnie, ale nie zakładała ich, czekając na to, by mogła się umyć. W jednym z luster dostrzegła rozmazaną kredkę na powiece i odruchowo sięgnęła do niej ręką, by spróbować jako-tako doprowadzić się do stanu używalności. Przerwała, gdy tylko Tristan zwolnił łazienkę - sama wsunęła się na jego miejsce i zamknęła drzwi. Również nie spędziła tam dużo czasu, chociaż odrobinę dłużej niż on sam. Przede wszystkim musiała zmyć makijaż, a potem umyć całe ciało. Najwięcej czasu jednak zeszło jej z włosami. Kusiło ją, by je umyć, ale po prawdzie to nie przepadała za myciem głowy poza domem. Nie zmieściła wszystkiego co było jej potrzebne do tego, by rude pukle układały się tak, jak chciała. Zrezygnowała więc i poświęciła więcej czasu na rozczesywanie kosmyków, pasmo po paśmie. Bolało, ale miała swoje sposoby na to, żeby zniwelować ten ból choć trochę. Przede wszystkim należało zacząć od końcówek, a resztę pasma trzymać u nasady.
Gdy skończyła, wyskoczyła jeszcze na zewnątrz, owijając się bluzą, żeby zapalić. Rzuciła tylko krótkie "idę na fajkę", zanim nie zniknęła za drzwiami, pod daszkiem. Było przeraźliwie zimno, więc nawet nie spaliła papierosa do połowy. Wrzuciła niedopalonego ćmika do kałuży i wróciła do środka, przemarznięta. Było najpierw palić, a potem iść pod gorący prysznic, ale trudno - stało się. Jeszcze tylko sięgnęła po eliksir.
- Chyba muszę cię przed czymś ostrzec - powiedziała, zerkając na Tristana. - Mam problemy ze snem i chociaż mam to pod kontrolą, to zdarza się, że dawka, którą przyjmuję, jest... Za mocna w pewne dni. Wtedy potrafi mnie ściąć lub gadam głupoty. Matka kiedyś mi mówiła, że wstałam i podeszłam do szafy, pytając gdzie są moje kanapki. Jakby co - to wtedy odprowadź mnie z powrotem do łóżka, dobrze? Zwykle dzieje się to tuż przed zaśnięciem, ja już zasnę, to nie wstaję.