07.02.2024, 22:06 ✶
- Zastanowię się. Nie znoszę tej całej Brygady - mruknął Cathal i skrzywił się. Tak naprawdę gdyby chodziło o samą napaść, nie zgłosiłby tego nigdy, bo nie był gówniarzem, żeby biegać do funkcjonariuszy na skargę - a przynajmniej sam tak na to patrzył. Był jednak prawie zdecydowany pójść do Ministerstwa, choć nie zamierzał już teraz tego przyznawać. Głównie dlatego, że obawiał się, że inaczej jego różdżka może zostać znaleziona gdzieś, gdzie nie trzeba i napytać mu biedy. Powinien zgłosić jej stratę. - Masz rację, przecież powinienem do tego równania włączyć też Nell. Stado jak nic - skomentował wypowiedź Ginewry, oczywiście siebie ani myśląc brać pod uwagę jako nieszczęście. Czy to szczerze, czy tylko w ramach żartów.
Twarz Shafiqa zastygła na moment, gdy przysłuchiwał się wymianie zdań pomiędzy Ginewrą a Letą. Sam wielokrotnie rzucał krótkie, złośliwe czy zabawne uwagi na temat "Latajka", przyłączał się do takich żartów bez większych oporów, ale tym razem gdzieś w jego głowie powstała myśl, że naprawdę byłyby gotowe spróbować. I że co innego opowiadać takie rzeczy w dalekim Egipcie, a co innego tutaj, w Anglii.
I że on i Nell rozumieli pewne rzeczy znacznie lepiej.
- Jeśli kiedykolwiek znajdziecie się w pobliżu, nawet nie próbujcie wypalić zaklęcia. Uciekajcie - powiedział krótko, z dziwnym naciskiem, a potem przyspieszył kroku.
Gdzieś w jego głowie rozbrzmiał cichy szept.
*
Gdy Leta wręczyła mu pudełko przed sklepem Ollivandera, uśmiechnął się tylko, oszczędnie, ale szczerze. Nie otwierał go jednak na razie i nie zaczynał żadnej, zwykłej dla nich przekomarzanki, bo w tej chwili skupiał myśli głównie na tym, aby jak najszybciej zaopatrzyć się w różdżkę.
– Leta, miałaś opisywać mnie, nie siebie – odparował, zerkając na kobietę, kiedy zaczęła swoją wyliczankę. Nie wydawał się jednak zły czy nawet poirytowany, ani określeniami, którymi rzucała McGongall ani złośliwostkami Crouch. Gdyby nie potrafił znieść takich rzeczy, już dawno wyemigrowałby gdzieś do Turcji. Albo zakopał którąś z nich pod pustynnymi piaskami podczas prac w Egipcie.
– Chyba mam ogólny obraz – mruknął sprzedawca, zachowując niewzruszoną minę i zaczął ściągać pudełka z półek. – Buk, dziesięć cali, dobry dla osób o otwartych umysłach, źle jednak reaguje, gdy komuś brak tolerancji. To potężna różdżka, lecz jedynie w rękach odpowiedniego człowieka. Tutaj mamy berberys i serce smoka. Różdżka nieco kapryśna, potrzebuje właściciela o silnej woli, ale nigdy nie będzie służyć nikomu poza nim. I… wreszcie heban. Lubi ludzi, którzy gotowi są iść pod prąd i trzymać się swoich celów.
Mężczyzna podsunął wszystkie pudełka Cathalowi. Shafiq pomyślał, że druga różdżka ma niewątpliwą zaletę: gdyby ktoś mu ją znów ukradł, byłaby w rękach złodzieja bezużyteczna. A potem sięgnął po każdą z nich, chcąc sprawdzić, jak wyjdą najprostsze zaklęcia – która najlepiej będzie leżała w jego ręce. Dziwnie czuł się, unosząc te obce różdżki, ale wiedział, że za jakiś czas któraś może stać się jego własną.
Która różdżka wybierze Cathala?
Twarz Shafiqa zastygła na moment, gdy przysłuchiwał się wymianie zdań pomiędzy Ginewrą a Letą. Sam wielokrotnie rzucał krótkie, złośliwe czy zabawne uwagi na temat "Latajka", przyłączał się do takich żartów bez większych oporów, ale tym razem gdzieś w jego głowie powstała myśl, że naprawdę byłyby gotowe spróbować. I że co innego opowiadać takie rzeczy w dalekim Egipcie, a co innego tutaj, w Anglii.
I że on i Nell rozumieli pewne rzeczy znacznie lepiej.
- Jeśli kiedykolwiek znajdziecie się w pobliżu, nawet nie próbujcie wypalić zaklęcia. Uciekajcie - powiedział krótko, z dziwnym naciskiem, a potem przyspieszył kroku.
Gdzieś w jego głowie rozbrzmiał cichy szept.
*
Gdy Leta wręczyła mu pudełko przed sklepem Ollivandera, uśmiechnął się tylko, oszczędnie, ale szczerze. Nie otwierał go jednak na razie i nie zaczynał żadnej, zwykłej dla nich przekomarzanki, bo w tej chwili skupiał myśli głównie na tym, aby jak najszybciej zaopatrzyć się w różdżkę.
– Leta, miałaś opisywać mnie, nie siebie – odparował, zerkając na kobietę, kiedy zaczęła swoją wyliczankę. Nie wydawał się jednak zły czy nawet poirytowany, ani określeniami, którymi rzucała McGongall ani złośliwostkami Crouch. Gdyby nie potrafił znieść takich rzeczy, już dawno wyemigrowałby gdzieś do Turcji. Albo zakopał którąś z nich pod pustynnymi piaskami podczas prac w Egipcie.
– Chyba mam ogólny obraz – mruknął sprzedawca, zachowując niewzruszoną minę i zaczął ściągać pudełka z półek. – Buk, dziesięć cali, dobry dla osób o otwartych umysłach, źle jednak reaguje, gdy komuś brak tolerancji. To potężna różdżka, lecz jedynie w rękach odpowiedniego człowieka. Tutaj mamy berberys i serce smoka. Różdżka nieco kapryśna, potrzebuje właściciela o silnej woli, ale nigdy nie będzie służyć nikomu poza nim. I… wreszcie heban. Lubi ludzi, którzy gotowi są iść pod prąd i trzymać się swoich celów.
Mężczyzna podsunął wszystkie pudełka Cathalowi. Shafiq pomyślał, że druga różdżka ma niewątpliwą zaletę: gdyby ktoś mu ją znów ukradł, byłaby w rękach złodzieja bezużyteczna. A potem sięgnął po każdą z nich, chcąc sprawdzić, jak wyjdą najprostsze zaklęcia – która najlepiej będzie leżała w jego ręce. Dziwnie czuł się, unosząc te obce różdżki, ale wiedział, że za jakiś czas któraś może stać się jego własną.
Która różdżka wybierze Cathala?
Rzut 1d3 - 2