1972, Wiosna | 14 maja | Twarz, która sama przyciąga pięści

Uderzony w twarz Flynn po prostu się zaśmiał. Bo czuć było, że te ciosy nie były sobie równe - nawet powalony wcześniej na ziemię okazał się być silniejszy. Szarpanina trwała więc w najlepsze. Jeden z facetów niesamowicie rozgniewany nie dawał za wygraną, nawet po zorientowaniu się, że całe to zajście było jedną, wielką pomyłką. Drugi, niesiony chęcią odegrania się na tym cholernym Aurorze i psychiką szorującą po ziemi, budzącą w nim w takich momentach ten głęboko skrywany, płomienny gniew podsycany niechęcią do przedstawicieli klasy wyższej, w rzeczywistości będących mendami społecznymi jeszcze gorszymi niż największe szumowiny Ścieżek, nie chciał pozostawać mu dłużny.

Ale kto w tym starciu wygrał?

Lelek wróżebnik.

Jego cholerna, zła przepowiednia - to nie było tylko pobicie przez Atreusa - to był cały ciąg zdarzeń tak niefortunnych, że ostatecznie wyciągnęły go ze spokoju życia Fantasmagorii. Żałosną bójkę oglądali jacyś gapie. Ci z jakiegoś nieszczęsnego powodu dobrze zapamiętali twarz faceta, którego młodsze rodzeństwo zaciągało z powrotem do cyrkowych namiotów... Flynn Bell - The Edge. Człowiek, na którego ta plotka zacznie ściągać coraz więcej problemów. Ale teraz był nieprzytomny, nieświadomy.

- Niech śpi - powiedział Alexander, machając ręką. Ciężko było wyłonić z tego spojrzenia, czy był bardziej zatroskany, czy zirytowany. W każdym razie, na pewno coś przeżywał.

Niech śpi, opierdolą go później. Najgorszy w tym wszystkim i tak był ślepy los podszyty pechem.

Koniec sesji