Na początku wahała się. Szukała informacji. Może nawet pomocy w podjęciu tak istotnej decyzji? Zdecydowała się zasięgnąć języka. Pytała wśród znajomych. Przez moment była nawet bliska rezygnacji. Tylko czy byłaby to z jej strony właściwa decyzja? Tego rodzaju okazje nie czekają przecież na człowieka za każdym rogiem. Jak długo musiałaby czekać na kolejną? Czy takowa by się w ogóle pojawiła? Czy może wręcz przeciwnie? Gdyby wszystko posypało się przez tych kilka wątpliwości, przez długie lata plułaby sobie później w brodę.
List od Aidana otrzymała w chwili, kiedy była pewna, że razem z Florianem nie wycofają się już z tego zakupu. Podjęli decyzje. Mieli szanse na to, żeby coś osiągnąć. Wystarczyło tylko podpisać się pod umową. I zacząć działać. Dlatego nie traciła czasu na zapoznawanie się z kolejnymi informacjami. Nie chciała tworzyć sobie większego bałaganu w głowie. Mętliku. Uznała, że wiadomość przeczyta, kiedy już będzie po wszystkim.
Kiedy nie będzie mogła się z tego wszystkiego wycofać.
Dni więc mijały, a list nadal czekał na biurku. Odłożony na później. Może na święte nigdy, jak to mawiano dawniej? Penny zaś w tym czasie działała. Krok po kroku realizowała swój plan. Starała się dopiąć wszystko na ostatni guzik. Chciała być dumna z tego, co będzie mogła zaprezentować w chwili, kiedy Zaczarowane Różności zostaną wreszcie oficjalnie otwarte.
Nie była przygotowana na to, że osobą która odwiedzi ją w sklepie, okaże się Aidan. Nie spotykali się regularnie. Przynajmniej w ostatnim czasie. Każde z nich zajęte było swoimi sprawami. Tak to już się czasami bywało. W życiu układało się różnie. W tym, że jej wcześniejsze założenie było błędne i to jednak Parkinson postanowił się z nią zobaczyć, połapała się dopiero kiedy usłyszała znajomy głos i… oberwała szalikiem w ramie.
Powinna była pozwolić mu wylądować na ziemi, ale nie – złapała.
Oczywiście, że złapała.
- Cześć Penny, miło Ciebie widzieć. Ładnie wyglądasz. Byłem w okolicy, więc postanowiłem wpaść. Jak się masz? Pogoda jest brzydka, ale… - zamiast zareagować wybuchem gniewu lub czymś podobnym, jedynie zmrużyła oczy. A następnie wyrzuciła z siebie te słowa. I następne. I jeszcze kolejne. Chyba nawet wyszła z tego lekka szopka. – Robisz tutaj porządki? Nie potrzebujesz może z czymś pomocy? Pracy pewnie masz z tym całkiem sporo.
Szalik zawiesiła na krześle, wracając do przeglądania zawartości szafy, w której poprzedni właściciel – jakżeby inaczej – pozostawił różne różności. Kawy. Herbaty. Paczkę ciastek, które były już mocno przeterminowane. Kilka kubków. Talerzyków. Takie tam typowe wyposażenie pokoju socjalnego. Przynajmniej na ten moment. Wszystko trafiało to czarnego, dużego worka na śmieci.
Wreszcie westchnęła. Nie chciało jej się dłużej produkować. Uświadamiać go w tym, jak należało się zachować.
- Co tutaj robisz? I kto Ci powiedział? – zamiast kontynuować przedstawienie, zapytała. Odwróciła się w jego kierunku, założyła ręce na wysokości klatki piersiowej i czekała na wyjaśnienia. Była przy tym lekko zirytowana.