Morpheus bardzo lubił dystans pomiędzy Niewymownymi, tworzący się przy posługiwaniu się zwrotem grzecznościowym oraz nazwiskiem. Przede wszystkim dlatego, że pomagał mu nie podrywać każdego napotkane czarodzieja, który wydawał mu się przyjemny dla oka, ale również z mniej zabawnych powodów. Gdy umierali, szaleli i trafiali do Lecznicy Dusz albo Munga, dużo łatwiej przechodziło się do porządku dziennego, nie przeżywało tej straty aż tak personalnie, nawet gdy była to dużo dłuższa znajomość i codzienna praca. Przyjmując pracę w Departamencie Tajemnic, podpisywało się cyrograf, szaleństwo i śmierć ciągnęły linę życia w swoją stronę i należało opierać się jak najdłużej.
— Sądzę, że jesteśmy w czymś pomiędzy. W bez-czasie i nie-przestrzeni. Lub w linii przyszłości, której nie wybraliśmy. — Próbował odwołać się do swojego doświadczenia, prawdą jednak w przypadku pracowników Departamentu Tajemnic było to, że cokolwiek wiesz, jesteś w błędzie, a każdy nowy przypadek śmieje się w twarz, nie dając się kwalifikować do żadnej komnaty, tworzą anomalie do anomalii i obalając zarazem teorie, które wcześniej wydawały się najbliżej prawdy.
Rozglądał się po przestrzeni, szukając wzorców energetycznych, porównując je z tym co znał. Zaważył obraz, światło, duże kontrasty, krzesło. Wziął wdech, szukając zapachowego wzoru, ale i tutaj było coś nie tak, bowiem zakurzona piwnica pachniała czysto, niemal sterylnie, jak na korytarzach szpitala, ale bez sugestywnej woni choroby, śmierci i leków. Chociaż wątpił, aby rzeczywiście mógł cokolwiek zobaczyć, spróbował sięgnąć do swojego trzeciego oka i ujrzeć przyszłość. Może to przynajmniej wykluczy część miejsc poszukiwań lub nie dopuści do tragedii.
Najpierw jednak kilka innych rzeczy...
—Wybacz, kochanie, ale myślę, że Rodolphus ma rację. W przeciwieństwie do nas nie pisałaś się na anomalie magiczne i jesteś tutaj przypadkiem. Wątpię, aby anomalia była wyjątkowo duża, sądzę więc, że mamy możliwość, że gdzieś znajduje się wyjście. Przede wszystkim, podstawowe zasady. — Morpheus, korzystając z tego, że nie należał do najpotężniejszych mężczyzn, po prostu przesunął się między Rodolphusem a ścianą i oparł jedną nogę o framugę, tworząc bardziej mentalnie, niż fizycznie barierę. Wypastowane lakierki zdawały się niemal lśnić złowrogo. Tak, jak zwykle Longbottom tryskał humorem, tak teraz zmieniał się w palące słońce, surowe i wymagające. — Żadnej przemocy wobec siebie. Musimy liczyć na naszą silną psychikę, a bez zaufania, nici z tego. Nigdzie nie chodzimy sami. I robimy wszystko, aby wydostać się z tego w trójkę. Zrozumiano? A teraz chodźcie, rozejrzyjmy się za wyjściem.
Jeszcze nie opuścił nogi, ale spojrzał na przestrzeń tym rozmytym spojrzeniem wieszcza.
Slaby sukces...