08.02.2024, 23:14 ✶
Zacisnął zęby, cudem opanowując chęć odgryzienia się. Czy ta głupia dziewucha nie rozumiała, że wszystko co robił, to było przejawem troski? Mocno upośledzonej, skomplikowanej i pokrętnej, ale jednak troski. Wdech, wydech... Jeden, dwa, trzy... Wzrok Aidana ześlizgnął się na czuprynę Penny, a potem na jej ramiona i plecy. Kulturalnie poderwał oczy, gdy kobieta tylko się ruszyła, by ponownie stanąć z nim twarzą w twarz.
- Jeśli zadziała to musisz mnie go nauczyć, mam w biurze całkiem sporo upierdliwych brygadzistów - odszczeknął się, bo nie byłby sobą, gdyby tego nie skomentował, prawda? Doskonale wiedział, czym zajmuje się Penny. Nie chodziło o to, że wątpił w jej umiejętności, chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że mogło to tak zabrzmieć. Nie: on wątpił w to, że zapamięta, by zabezpieczyć sklep. I czy zdąży. Jego wzrok odrobinę złagodniał, gdy zauważył subtelne zmiany w jej ciele, które procesowały jego słowa. I to westchnięcie. Zrozumiała - chyba. Ale musiał drążyć dalej. - Może ci się wydawać, że wiesz w co się wpakujesz.
Powiedział poważnie, również się rozluźniając. Nie miał już ochoty jej udusić, chociaż wszyscy bogowie mu świadkiem, że nigdy nie podniósłby ręki na kobietę, a zwłaszcza na nią. Ale czasem przydałoby się wytargać rudą za włosy, potrząsnąć nią żeby zrozumiała, że nie powinna podejmować tak lekkomyślnych decyzji. Czy wiedziała, na co się pisze? Czy poznała sąsiadów? Czy słyszała, co mówią i co planują, gdy tylko zamknie drzwi sklepu? Ostrożnie podszedł do kobiety i delikatnie położył dłonie na jej ramionach.
- Czy czytałaś mój list? - zapytał w końcu. Zwykle na jego twarzy gościło zniechęcenie, znużenie czy zwykła bezczelność. Tym razem jednak minę miał poważną. Zupełnie nie pasowała do niego i tego, jaki był. - Będą chcieli się włamać. Czy jesteś w stanie ochronić budynek tak, żeby nie tylko im to uniemożliwić, ale i sprawić, że pożałują tej myśli?
Bo jeżeli nie, to mogła zabezpieczać się zaklęciami ile chciała. Nie przyjdą w nocy, to przyjdą w dzień. Nie zrobią jej poważnej krzywdy, to nie byli mordercy. Ale zasadzali się, bo - tak jak ona - chcieli być kimś. Wymuszenia, haracze - to wcale nie była zapomniana przez Merlina praktyka. Groźby, kradzieże, sam to przecież stosował. Rozmawiał z kim trzeba, zasięgnął języka. Nie interweniował, bo nie wiedział, że musi. Gdyby tylko mu odpisała, może i by coś zaradził. A tak nie mógł zrobić nic poza lekką manipulacją, drobnym kłamstwem, by skierować nogi swoje i znajomych z patrolu właśnie tu. "Przypadkiem".
- Mówisz że wiesz, jak tu jest. Myślałaś o tym, jak ich skutecznie zniechęcić i wybić podobne pomysły z głowy?
- Jeśli zadziała to musisz mnie go nauczyć, mam w biurze całkiem sporo upierdliwych brygadzistów - odszczeknął się, bo nie byłby sobą, gdyby tego nie skomentował, prawda? Doskonale wiedział, czym zajmuje się Penny. Nie chodziło o to, że wątpił w jej umiejętności, chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że mogło to tak zabrzmieć. Nie: on wątpił w to, że zapamięta, by zabezpieczyć sklep. I czy zdąży. Jego wzrok odrobinę złagodniał, gdy zauważył subtelne zmiany w jej ciele, które procesowały jego słowa. I to westchnięcie. Zrozumiała - chyba. Ale musiał drążyć dalej. - Może ci się wydawać, że wiesz w co się wpakujesz.
Powiedział poważnie, również się rozluźniając. Nie miał już ochoty jej udusić, chociaż wszyscy bogowie mu świadkiem, że nigdy nie podniósłby ręki na kobietę, a zwłaszcza na nią. Ale czasem przydałoby się wytargać rudą za włosy, potrząsnąć nią żeby zrozumiała, że nie powinna podejmować tak lekkomyślnych decyzji. Czy wiedziała, na co się pisze? Czy poznała sąsiadów? Czy słyszała, co mówią i co planują, gdy tylko zamknie drzwi sklepu? Ostrożnie podszedł do kobiety i delikatnie położył dłonie na jej ramionach.
- Czy czytałaś mój list? - zapytał w końcu. Zwykle na jego twarzy gościło zniechęcenie, znużenie czy zwykła bezczelność. Tym razem jednak minę miał poważną. Zupełnie nie pasowała do niego i tego, jaki był. - Będą chcieli się włamać. Czy jesteś w stanie ochronić budynek tak, żeby nie tylko im to uniemożliwić, ale i sprawić, że pożałują tej myśli?
Bo jeżeli nie, to mogła zabezpieczać się zaklęciami ile chciała. Nie przyjdą w nocy, to przyjdą w dzień. Nie zrobią jej poważnej krzywdy, to nie byli mordercy. Ale zasadzali się, bo - tak jak ona - chcieli być kimś. Wymuszenia, haracze - to wcale nie była zapomniana przez Merlina praktyka. Groźby, kradzieże, sam to przecież stosował. Rozmawiał z kim trzeba, zasięgnął języka. Nie interweniował, bo nie wiedział, że musi. Gdyby tylko mu odpisała, może i by coś zaradził. A tak nie mógł zrobić nic poza lekką manipulacją, drobnym kłamstwem, by skierować nogi swoje i znajomych z patrolu właśnie tu. "Przypadkiem".
- Mówisz że wiesz, jak tu jest. Myślałaś o tym, jak ich skutecznie zniechęcić i wybić podobne pomysły z głowy?