Próbujący wykrzesać ogień Dagur spojrzał z góry (nie tylko z racji swojego ogromnego wzrostu) na młodszego i znacznie niższego od siebie mężczyznę, marszcząc przy tym brwi. Nie mów kowalowi jak ma ogień rozpalać, chłopcze. Dokładnie to zdawało się mówić jego spojrzenie. Znacznie inaczej podszedłby do tego, gdyby tego typu stwierdzenie wyszło ze strony jego syna. Spojrzał na Hjalmara pytająco, czy zamierza oddać temu młodemu człowieku ten chrust. On był skłonny przekazać mu to krzesiwo, chociażby po to aby patrzeć jak ta mądrala próbuje rozpalić ogień na terenie, w którym może dominować mokra ściółka i mokre drewno.
Jako członkowie rodziny mieli wypracowaną i sprawdzoną metodę wzajemnej współpracy, którą było było i teraz widać w ich czynach. W nowym, pod wieloma względami zupełnie nieznanym środowisku musieli na sobie polegać. W teorii powinni współpracować z tym młodym mężczyzną, dlatego nawet jak nie spodobały mu się wypowiedziane przez niego słowa, to jednak starał się to robić albo zachowywać tego pozory.
Nie uszło to jego uwadze, że nieznany mu z imienia młody mężczyzna zdawał się zyskać przychylność Staruchy, która przekazała mu swój chrust. Stara i pomarszczona kobieta miała rację, co do tego, że kiedy panował chaos należało zachowywać trzeźwość umysłu. Łatwo było temu ulec. Dostrzegł też, że wystarczyło pstryknięcie palcami i chrust zaczął pochłaniać ogień. To miejsce zdawało się podlegać woli wiekowej kobiety, która teraz usiadła na pojawiającym się wręcz znikąd kamieniu.
Po nawiązaniu kontaktu wzrokowego z kobietą, to dziwne uczucie stało się jednym z powodów, dla którego chciał odwrócić wzrok. To wrażenie pogłębiło się, gdy w jego klatce piersiowej pojawił się ten ucisk a na jego karku gęsia skórka. Nie zrobił jednak tego. Do tego to wrażenie, że Starucha wie o nim wszystko. Przedkładając to na wiarę swoich przodków, w jego oczach mogła uchodzić za jedną z Norn.
Starucha zdawała się pochwalać decyzję, jaką podjął jego syn w kwestii przerwania tego rytuału. Stało to w wyraźnej sprzeczności z tym, co starał się przekazać swojemu pierworodnemu. Nawet, jeśli każde życie miało znaczenie, to również należało szanować wybory innych. Niewykluczone, że pozostawał w błędzie, że jego postrzeganie całej tej sprawy było błędne, jednak nie wynikało to ze złej woli. Nie był złym człowiekiem. O tym, że podejmowane przez nich działania, mają swoje konsekwencje wiedział doskonale.