12.02.2024, 00:22 ✶
— Masz dużą wiarę. Rodzice często cię prowadzali na obrzędy kowenu? — Uniósł pytająco brew.
Czy faktycznie wiedział, że za jej częstymi wizytami w Szpitalu św. Munga kryło się coś więcej niż standardowa praca dla Brygady Uderzeniowej? Nikt z jego rodziny nie zagrzał tam stołka, toteż historie na temat codziennych obowiązków znał z plotek i doniesień prasowych. Czasem praca ta nie wydawała się taka zła... Ściganie złodziei, zatrzymywanie handlarzy lewym towarem, ochrona polityków podczas wieców czy protestów; nie brzmiało to tragicznie. Tyle że na następnej pozycji na liście znajdowali się Śmierciożercy i wszystkie problemy, jakie przyciągali.
— A tylko byś spróbowała mi tam zginąć — mruknął, mierząc ją ostrzegawczym wzrokiem. — I tak. Wiem. Po prostu to nie takie proste. Czy wolałbym cię widzieć w mniej niebezpiecznej pracy? Tak. Tylko że... Gdybyś ty odwodziła mnie od magimedycyny, to też bym się pewnie stawiał. Pomimo tego, jak tam wszystko wygląda.
Jak praktycznie każdy czarodziej zdawał sobie sprawę, że pogorszenie sytuacji bezpieczeństwa w państwie musiało się odbić na organach bezpieczeństwa. Czy wiedział, że Heather poza godzinami pracy macza palce w dodatkowych działaniach? Podejrzewał, że robi coś więcej. Mogła przecież wyrabiać nadgodziny, żeby szybciej dostać awans, co pozwoliłoby jej na uzyskanie dostępu do bardziej elastycznego grafiku. Im więcej czasu spędzała w Ministerstwie Magii, tym większe ryzyko było, że będzie musiała lecieć do kolejnego wezwania. Ba, stawiał nawet, że mogła wspierać Brennę Longbottom w poważniejszych śledztwach. Zakon Feniksa dalej pozostawał dla niego enigmą.
— Nie gadaj takich głupot — wtrącił się po chwili, gdy zaczęła sugerować, że mógł mieć z nią ciężkie życie. — Jestem z tobą do końca. O to w tym wszystkim chodzi, nie? — Posłał pranie przodem ku łazience, w której znajdowała się pralka. — To czy pchasz się w gips, nie ma znaczenia. Mogę narzekać, mogę krzyczeć, mogę cię wysyłać po dziesięć razy na rehabilitacje, ale i tak będę z tobą. — Wyprostował się niczym struna od gitary. — Więc... Obawiam się, że nie masz jak się z tego wymigać. Jesteśmy w tym wszyscy zbyt głęboko.
Ciężka atmosfera, jaka zapadła między nimi, zdążyła zelżeć, gdy otulił ich przyjemny chłód wyłożonej płytkami łazienki. Nad wanną rozwieszone były sznurki do wieszania prania, a z niedokręconego kranu przy umywalce spływały smętnie pojedyncze krople wody. Cameron przysiadł na krawędzi wanny, przyglądając się starej pralce.
— Najpierw się chyba wrzuca wszystko do środka, nie? — Uchylił drzwiczki, zerkając kątem oka na Rudą. — A potem dorzuca jakiś proszek albo eliksir? Mama korzysta chyba z tego... Zawsze ładnie pachniał.
Sięgnął po litrowy płyn i odkręcił nakrętkę. Podał Heather, żeby mogła zaciągnąć się zapachem, nieświadom tego, że zamiast płynu do prania podetknął jej pod nos magiczny Domestos.
Czy faktycznie wiedział, że za jej częstymi wizytami w Szpitalu św. Munga kryło się coś więcej niż standardowa praca dla Brygady Uderzeniowej? Nikt z jego rodziny nie zagrzał tam stołka, toteż historie na temat codziennych obowiązków znał z plotek i doniesień prasowych. Czasem praca ta nie wydawała się taka zła... Ściganie złodziei, zatrzymywanie handlarzy lewym towarem, ochrona polityków podczas wieców czy protestów; nie brzmiało to tragicznie. Tyle że na następnej pozycji na liście znajdowali się Śmierciożercy i wszystkie problemy, jakie przyciągali.
— A tylko byś spróbowała mi tam zginąć — mruknął, mierząc ją ostrzegawczym wzrokiem. — I tak. Wiem. Po prostu to nie takie proste. Czy wolałbym cię widzieć w mniej niebezpiecznej pracy? Tak. Tylko że... Gdybyś ty odwodziła mnie od magimedycyny, to też bym się pewnie stawiał. Pomimo tego, jak tam wszystko wygląda.
Jak praktycznie każdy czarodziej zdawał sobie sprawę, że pogorszenie sytuacji bezpieczeństwa w państwie musiało się odbić na organach bezpieczeństwa. Czy wiedział, że Heather poza godzinami pracy macza palce w dodatkowych działaniach? Podejrzewał, że robi coś więcej. Mogła przecież wyrabiać nadgodziny, żeby szybciej dostać awans, co pozwoliłoby jej na uzyskanie dostępu do bardziej elastycznego grafiku. Im więcej czasu spędzała w Ministerstwie Magii, tym większe ryzyko było, że będzie musiała lecieć do kolejnego wezwania. Ba, stawiał nawet, że mogła wspierać Brennę Longbottom w poważniejszych śledztwach. Zakon Feniksa dalej pozostawał dla niego enigmą.
— Nie gadaj takich głupot — wtrącił się po chwili, gdy zaczęła sugerować, że mógł mieć z nią ciężkie życie. — Jestem z tobą do końca. O to w tym wszystkim chodzi, nie? — Posłał pranie przodem ku łazience, w której znajdowała się pralka. — To czy pchasz się w gips, nie ma znaczenia. Mogę narzekać, mogę krzyczeć, mogę cię wysyłać po dziesięć razy na rehabilitacje, ale i tak będę z tobą. — Wyprostował się niczym struna od gitary. — Więc... Obawiam się, że nie masz jak się z tego wymigać. Jesteśmy w tym wszyscy zbyt głęboko.
Ciężka atmosfera, jaka zapadła między nimi, zdążyła zelżeć, gdy otulił ich przyjemny chłód wyłożonej płytkami łazienki. Nad wanną rozwieszone były sznurki do wieszania prania, a z niedokręconego kranu przy umywalce spływały smętnie pojedyncze krople wody. Cameron przysiadł na krawędzi wanny, przyglądając się starej pralce.
— Najpierw się chyba wrzuca wszystko do środka, nie? — Uchylił drzwiczki, zerkając kątem oka na Rudą. — A potem dorzuca jakiś proszek albo eliksir? Mama korzysta chyba z tego... Zawsze ładnie pachniał.
Sięgnął po litrowy płyn i odkręcił nakrętkę. Podał Heather, żeby mogła zaciągnąć się zapachem, nieświadom tego, że zamiast płynu do prania podetknął jej pod nos magiczny Domestos.