Ruda była podekscytowana. Wiele się ostatnio działo, a spotkanie z Saltem dało jej nadzieję, na to, że ma jeszcze szansę wrócić do normalności. Przestrzegał ją przed tym pragnieniem, wiedziała, że nie idą na wyspę po to, aby spełnić jej marzenie, jednak gdzieś tam głęboko, w podświadomości czuła, że może to będzie właśnie ten dzień, w którym dowie się, jak pozbyć się przekleństwa.
Płynęli łódką. Nie bała się wody, zawsze wydawało jej się, że jej żywiołem jest powietrze, to przecież tam spędzała większość swojego czasu, los jednak wybrał dla niej coś innego. Splótł jej żywot z wodą, która pojawiała się w jej życiu bardzo często, uczyła się nad tym panować, wybryków było coraz mniej, ale bała się, że znowu kogoś skrzywdzi.
Przygotowała się solidnie do tej wyprawy, w końcu nie wiedziała, co zastaną na miejscu. Zabrała ze sobą miotłę, którą narzuciła na plecy, wolała mieć ją przy sobie, bo wiele razy ratowała jej dupę, a nie wiedziała, czy Znicz dotarłby na wyspę, którą przecież było tak trudno znaleźć.
Płynęła w ciszy, zagubiona we własnych myślach, co było dla niej raczej nietypowe, chciała się jednak skupić, żeby nie dać dupy, załatwić sprawę i wrócić do domu. W jednym kawałku. Wszyscy musieli wrócić w jednym kawałku, nie przyjmowała nawet innej możliwości, szczególnie, że na łódce były same znajome twarze.
Dopłynęli do tego miejsca, które znali tylko z krótkiej opowieści. Zrobiło ono na Wood ogromne wrażenie, było niesamowite, jakby nienaturalne, wyjęte z jakiejś książki.
Po długiej i trudnej przeprawie udało im się dotrzeć do jaskini. Dziwne, że obok niej nie było żadnego życia, szczególnie, że cała wyspa była porośnięta roślinnością. No nic, specjalista od roślin był z niej żadny.
Dobieramy się w pary przejechała wzrokiem po obecnych i dłużej zatrzymała go na Eriku. Naturalnym wyborem byłaby Brenna, w końcu razem działały niemalże każdego dnia, podejrzewała jednak, że przyjaciółka może zechcieć pójść z kimś mniej doświadczonym od niej, dlatego padło na jej brata, z którym świetnie jej się współpracowało podczas Beltane. - Idę z Tobą, wuja. - Powiedziała żartobliwie i stanęła obok Erika Longbottoma. Trochę podstawiła go pod ścianą, ale czasem to było najlepsze rozwiązanie.
- Wszystko jest jasne, żadnych sugestii i pytań pani kapitan. - Powiedziała jeszcze do Brenny.