Naturalną opcją wydawało się podziękowanie i ucieczka z Ministerstwa. Nie było po co robić szum wokół sytuacji. Ale niestety Peppa była agresywną osóbką. Miała o sobie zbyt wysokie mniemanie. Ale o dziwo to nie zniechęciło Rabastana, wręcz do niej dołączył! Pannę Potter to jeszcze bardziej podbudowało. Co prawda na chwilkę... Chłopak nie potrafił przedstawić swojego ojca, nawet nazwiska nie wspomniał. Czyżby jednak nie był tak blisko spokrewniony z Laurencem Lestrange, żeby się na niego powołać? To na pewno wywołałoby duży efekt na zgromadzonych. Szczególnie, że, o ironio, mężczyzna był Zastępcą Kierownika Departamentu Magicznych Wypadków i Katastrof. Istniała szansa, że o tym usłyszy. Dlatego Peppa wolała nie wymieniać swojego nazwiska. Nie chciała dodawać kolejnego przypału do swojego obrazu w oczach pana Lestrange.
— Niedopuszczalne uchybienie w kontroli wind... Karygodne... — dodała tylko, kręcąc głową. Szykowała w głowie już kolejne słowa pasujące do sytuacji, gdy Rabastan porwał ją za przedramię. Momentalnie zamknęła się, zarumieniła i posłusznie opuściła gmach Ministerstwa.
— Hm... Rzeczywiście... — odpowiedziała nieśmiało, gdy dotarli na bezpieczną odległość. Ubrała kapelusz. Dopiero wtedy sięgnęła też do włosów, by ocenić stan swojego uczesania. Upięcie nie było już tak idealne i jeden pukiel spoczywał na jej ramieniu, ale i tak można uznać, że rodzinne kosmetyki sprawiły się na medal, a wzmacniające zaklęcia zrobiły swoje. Szybko poprawiła uciekający kosmyk sprytnym czarem i nałożyła kapelusz... Szpilka. Dopiero wtedy zwróciła uwagę na latający wokół niej znicz. Złapała go ostrożnie w dłonie.
— Oh, tak, wydaje mi się, że jestem cała...
Jego oględziny wywołały u dziewczyny zmieszanie. Bała się, że gdzieś się pobrudziła, albo jej fryzura wygląda gorzej, niż przypuszczała...
— Dz-dziękuję! — odpowiedziała zaskoczona. Reynard. Reynard. Reynard. To imię jej się przyda, ale bynajmniej do wizyty w Mungu. — Myślę, że w pierwszej kolejności ty powinieneś się do niego udać. Mam nadzieję, że nie poobijałeś się za bardzo... Cóż... Ja... Już będę szła... Dziękuję za wszystko...
Dygnęła wdzięcznie. I wpadła na pomysł. Wcisnęła Rabastanowi w dłoń swojego ażurowego znicza.
— Może jeszcze kiedyś ci się przyda... — odpowiedziała z uśmiechem, wpatrując się gdzieś poniżej lini jego oczu. Dygnęła jeszcze raz, rzuciła "do widzenia" i ruszyła szybkim krokiem.
Jej twarz wciąż zroszona była rumieńcem, ale emanowała też wyrazem dobrze wykonanej roboty. Oczywiście, nie wyobrażała sobie, żeby Rabastan wyrzucił znicza do kosza za pięć minut. Silnie trzymała w pamięci wszystkie pozytywne rzeczy, jakich się o nim dowiedziała. A skoro Rabastan był rzeczywiście sentymentalnym człowiekiem, tak jak podejrzewała, to mógł się obawiać natłoku listów od niej z poruszanym od niechcenia tematem windy. "Ostatnio ktoś wspomniał o windzie i przypomniała mi się nasza przygoda" albo "Czytałam artykuł w Proroku o wypadku w Ministerstwie. Że też nie pisali o naszej windzie!", czy też "Przeglądałam właśnie katalog domów, przesyłam Ci zabawny wycinek z windą!".
Ale najpierw musiała zdobyć jego adres.