Wziął jej bagaż, który okazał się nieco cięższy niż zakładał, ale nie wydał nawet dźwięku sprzeciwu, gdy jego ramię zapiekło, nagle naciągnięte. Powinien popracować nad swoją siłą, bo po ostatnim czasie wszystko w jego kościach zdecydowanie protestowało, a nie dokuczało to jego starszym i bardziej wysportowanym braciom. Przecież jeden już miał wnuka w Hogwarcie! Zaniósł walizkę do sypialni Septimy, która znajdowała się drzwi po skosie od jego własnych i postawił ją koło obszernej szafy garderobianej.
— Nie przepraszaj. Przypominasz po prostu tę piękną, romantyczną wizję i lubię sposób, w jaki twoja przyszłość dotyka mojego umysłu.
Wychodząc za próg, jak na dżentelmena przystało, zatrzymał się myślą na jej słowach o słońcu, nie pociągnął jednak tej myśli, bo przypomniała mu inne spotkanie, które zostawiło nagle kwaśny posmak w jego ustach, pomimo , że wtedy było obsypane złotym pyłem. Opowieść o różnicach słońca musiała zostać na później, gdy spłucze swoje grzechy.
Na chwilę oparł się barkiem o futrynę, jakby prosił ją nową ciała, aby zaprosiła go na dłużej, aby jeszcze nie rozchodzić się do siebie, lecz popatrzeć we wspólną stronę przez okno, liczyć mewy oraz doszukiwać się kształtów w nielicznych chmurach nad Villą. Zamiast tego przyjął swój zwykły, zadowolony z siebie wyraz twarzy.
— Ja też, Septimo — złapał się na tym, że bardzo dokładnie, niemal pieszczotliwie wymówił jej imię. — Bez ciebie to miejsce jest jak deser na przyjęciu u królika. Wczoraj i jutro. Nigdy dzisiaj. Do zobaczenia na przyjęciu.
Wrócił do swojego pokoju i do kontemplacji podłogi, czołem do ziemi i nawet nie zauważył, jak mglista, nierozczytana przyszłość po drugiej stronie korytarza ukoiła jego umysł.
W normalej sytuacji, Morpheus byłby już na przyjęciu, rozmawiając z tą czy tamtą osobą, modnie spóźniony o kwadrans, czyli wtedy, kiedy tak na prawdę rozpoczyna się przyjęcie. Teraz jednak był pięć minut po czasie wskazującą rozpoczęcie, gdy drzwi do sali balowej były otwarte, a wewnątrz już tłoczyli się goście. Siedział na schodach na piętro, nieco ukrytych po boku, zerkając tylko na pary wchodzące do środka. Odstawał od nich ubiorem, ani modnym według standardów mugolskich, ani czarodziejskim, spowity kirem od spodni, przez lniany kaftan i obszerny szal. Tym razem materiał świecił przy każdym ruchu kryształkami układającymi się w skromny wzór na brzegach, odciążając tkaninę.
Oparł przedramiona o uda, zgarbił się i patrzył w przestrzeń. Czymś innym były spotkania ze znajomymi, a zupełnie odmiennym wystawne przyjęcie. Gorzki smak nieszczęścia unosił się dookoła niego, jakby zastąpił nim swoją zwykłą, kadzidlaną perfumę.
— Morpheus Longbottom — usłyszał niewierzający głos profesora Lazara, którego poznał podczas poprzednich wizyt w Neapolu. Wysoki, przystojny Włoch, jakąś dekadę starszy od czarodzieja, był ordynatorem w Neapolskim szpitalu magicznym, tutejszym odpowiedniku Munga. Profeta nie przepadał za nim, a ani za jego żoną, która uśmiechała się do niego czerwonymi ustami, ze względu na ich, głośno wygłaszane, niepochlebne opinie o wróżbiarstwie. — Nie dołączysz do nas na sali? Musimy cię zapoznać z kilkoma osobami.
Morpheus pokręcił głową, wyprostował się i spojrzał na górę schodów, jakby licząc, że ujrzy na nich Septimę, aby zaraz wrócić wzrokiem do rozmówcy.
— Czekam na moją piękną partnerkę, pannę Ollivander, profesorze. Do zobaczenia.
Ukłonił się parze i powiódł wzrokiem za nimi na salę, świecącą magicznym światłem, kolorowymi napojami w kieliszkach i obsługą, magicznymi stworzeniami umalowanymi na złoto i ubranymi tylko w kwiecie i greckie chitony. Nie chciał tam wchodzić.