— Może wiedziałem — powiedział, kładąc przedramiona płasko na blacie, tworząc z dłoni podpórkę dla swojego podbródka. Zezował nieco do swojego kieliszka, wypełnionego mocnym trunkiem. Nie rozumiał, jak mogli nie zauważyć, że to nie zwykła wódka, ale na tym etapie nie miało to już żadnego znaczenia, bo ilość alkoholu w ich krwi przekraczała znacząco dozwolone normy spożycia bez konsekwencji. Następnego dnia będą umierać i żałować, nie potrzebował do tego jasnowidzenia.
Patrzył, jak manewrują przy tytoniu nestora rodu i miał z tego niezły ubaw, nawet jeśli tego szczególnie nie okazywał. Dawno temu, kiedy jeszcze był bardzo mały i ledwie pamiętał to, też z braćmi wywinęli taki numer, pora więc na powtórkę znanego żartu z brodą. O rodzicach dało się napisać wiele, a z Godrykiem Morpheus mógł drzeć koty bardzo często, nadal jednak uważał, że wygrał na loterii losu tak wspaniałą rodzinę i nieco go to rozczuliło. Pociągnął nosem na tę ludzką słabość w nim.
— Następnym razem nie oszukuj — mruknął, uniósł kieliszek. — Dokonało się. Kolejna osoba.
Ostry alkohol spłynął mu do gardła płomieniem, oczyszczającym z grzechów, ogniem zapomnienia. Stuk kieliszka w blat i butelka wskazała na niego. Trochę oszukiwał, bo zobaczył zamiary Nory, uznał, że nie zna tylu słów na literę p, nie w tym stanie i że to pierdoli.
— Pytanie. — Na zadane, zmarszczył brwi i potarł podbródek, pokryty już ciemnymi igiełkami zarostu. Właśnie to pomogło mu zdecydować o tym, którego Longbottoma wybrać. — Nie obraź się Erik, ale nie ty. Ja, ja jestem moim ulubionym Longbottomem — zaśmiał się pod nosem ze swojego głupiego żartu. Morpheus nie wierzył w ideę, że ktoś nie ma ulubionego członka rodziny. Nawet matka czy ojciec, każdy podświadomie ważył wartości osób i dokonywał ewaluacji, aby wyznaczyć lidera w rankingu, nawet jeśli się do tego nie przyznają nawet na torturach. — A tak już na poważnie, to tata. Mój, nie twój, Erik. Mieliśmy wiele kłopotów i bardzo się różnimy, ale to nadal mój staruszek, wiecie? Zawsze jest gdzieś na brzegach moich najlepszych wspomnień i wiem, że mimo różnic, mogę na niego liczyć. Nawet jeśli uważa, że mnie akurat miękkim robił, bo nie mu nie wyszedłem. Tylko mu tego nie powtarzajcie!
Skierował prawie oskarżycielski palec na dwójkę, spoglądając na nich tym swoim przenikliwym spojrzeniem wieszcza, jakby zaraz nakazywał im milczenie aż do grobu oraz magiczną przysięgę, bardziej sekretną i z gorszymi konsekwencjami, niż te tradycyjne, których złamanie kończyło się śmiercią.
Butelka zakręciła się sprawiedliwie. Jako trzecią osobę do podjęcia ryzyka los wskazał Erika. Tutaj nie musiał się długo zastanawiać i okrutni bogowie podsunęli mu dwa pomysły, które zjawiły się w jego głowie iskrą widzenia. Zabawne, gdy wiesz, co wybierzesz, bo wybrałeś, co zobaczyłeś, bo zobaczyłeś, co wybierzesz...
Jeśli Erik wybrał pytanie, Morpheus zapytał: Kto złamał ci najmocniej serce. Jeśli zaś wybrał wyzwanie, Morpheus kazał mu zachowywać się i mówić jak jego mama i ubrać jeden jej element garderoby na kolejne pięć tur gry.