14.02.2024, 02:17 ✶
Obiecuję, dźwięczało mu w głowie przez te wszystkie lata, które minęły od tamtego dnia. Pamiętał dokładnie, jak po złożonej obietnicy przygarnął ją znowu do siebie, zamykając w ramionach i walcząc ze sobą, żeby nie poprosić jej o to samo. Ale doszedł do wniosku, że nie miał do tego prawa i byłoby to zbyt wiele, nawet jeśli każdy dzień spędzony z nią, w zamkniętym pokoju rodzinnego domu napawał go delikatnym lękiem. Strachem, który po trochu sączył się i wsiąkał w każdy skrawek jego ciała, poddając w wątpliwość, czy melancholia nie połknie jej wreszcie w całości i czy jego obietnica była wystarczającą, by zatrzymać ją na tym świecie.
Ilekroć wydawało mu się, że odnajdował w jej twarzy cienie dawnych smutków, znowu zaczynał wątpić. Wyciągał wtedy do niej ręce i uśmiechał się tak samo szczerze, jak i smutno. Obiecałem, że nigdy nie odejdę, pamiętasz? Przypominał jej wytrwale, ale tak naprawdę próbując zapewnić też samego siebie, że nawet jeśli tylko on szeptał tę obietnicę, to dotyczyła ona ich obojga. Że skoro on zostanie, to ona również będzie trwała przy nim.
Minęła ponad dekada, a oni wciąż orbitowali dookoła siebie, niezdolni wyrwać się z tego tańca, a Rowle nigdy nie był w stanie jasno określić, co tak właściwie trzymało ich razem; złożona obietnica, czy może coś więcej. Czasem czuł się, jakby sam absolut wygrywał melodię, do której stawiali kolejne kroki. Pozwalał im nadążyć za tym, co działo się w ich życiach, jednak każdy kolejny utwór stawał się coraz bardziej niespokojny, szczególnie po jego stronie, a splatające się ze sobą ich motywy muzyczne, czasem rozbrzmiewały dysonansem.
— Po prostu co? — zapytał, szukając w jej twarzy... czegoś. Sam nie był pewien czego. — I ja tego nie chcę, ale... — ale właściwie co? Czuł, jakby ostre słowa mogły zdziałać wiele, ale jednocześnie zdawał sobie sprawę z tego, jak łatwo byłby w stanie potknąć się o któreś i przewrócić. Pociągnąć ją za sobą, a potem oboje pewnie by tego żałowali. Ale potem jego gorączkowe spojrzenie zmiękło. — Obiecałem, prawda? — właściwie wyszeptał, łapiąc się wspomnień z pewną rozpaczliwością i robiąc krok w jej stronę. — Obiecałem, że nigdy nie odejdę — zadeklarował miękko, ale w słowach czaiła się gdzieś rozpacz, rozstrajająca wypowiadane zgłoski. — Ale nie wiem co mam zrobić, Timmy. Jeśli powiem nie, zostanę bez rezerwatu. Nie będę mógł nawet w spokoju pracować w Ministerstwie. - odetchnął, na moment spoglądając na srebrzącą się od promieni słońca jeziorną taflę, która znajdowała się nieopodal. — Ja zwyczajnie nie widzę z tej sytuacji wyjścia. — wyznał, na powrót zaglądając jej w oczy, ale zaraz skrzywił się kwaśno na jej słowa. — Nie mogę jej nie zranić i wyjść z obietnicy, której nawet sam nie złożyłem.
Ilekroć wydawało mu się, że odnajdował w jej twarzy cienie dawnych smutków, znowu zaczynał wątpić. Wyciągał wtedy do niej ręce i uśmiechał się tak samo szczerze, jak i smutno. Obiecałem, że nigdy nie odejdę, pamiętasz? Przypominał jej wytrwale, ale tak naprawdę próbując zapewnić też samego siebie, że nawet jeśli tylko on szeptał tę obietnicę, to dotyczyła ona ich obojga. Że skoro on zostanie, to ona również będzie trwała przy nim.
Minęła ponad dekada, a oni wciąż orbitowali dookoła siebie, niezdolni wyrwać się z tego tańca, a Rowle nigdy nie był w stanie jasno określić, co tak właściwie trzymało ich razem; złożona obietnica, czy może coś więcej. Czasem czuł się, jakby sam absolut wygrywał melodię, do której stawiali kolejne kroki. Pozwalał im nadążyć za tym, co działo się w ich życiach, jednak każdy kolejny utwór stawał się coraz bardziej niespokojny, szczególnie po jego stronie, a splatające się ze sobą ich motywy muzyczne, czasem rozbrzmiewały dysonansem.
— Po prostu co? — zapytał, szukając w jej twarzy... czegoś. Sam nie był pewien czego. — I ja tego nie chcę, ale... — ale właściwie co? Czuł, jakby ostre słowa mogły zdziałać wiele, ale jednocześnie zdawał sobie sprawę z tego, jak łatwo byłby w stanie potknąć się o któreś i przewrócić. Pociągnąć ją za sobą, a potem oboje pewnie by tego żałowali. Ale potem jego gorączkowe spojrzenie zmiękło. — Obiecałem, prawda? — właściwie wyszeptał, łapiąc się wspomnień z pewną rozpaczliwością i robiąc krok w jej stronę. — Obiecałem, że nigdy nie odejdę — zadeklarował miękko, ale w słowach czaiła się gdzieś rozpacz, rozstrajająca wypowiadane zgłoski. — Ale nie wiem co mam zrobić, Timmy. Jeśli powiem nie, zostanę bez rezerwatu. Nie będę mógł nawet w spokoju pracować w Ministerstwie. - odetchnął, na moment spoglądając na srebrzącą się od promieni słońca jeziorną taflę, która znajdowała się nieopodal. — Ja zwyczajnie nie widzę z tej sytuacji wyjścia. — wyznał, na powrót zaglądając jej w oczy, ale zaraz skrzywił się kwaśno na jej słowa. — Nie mogę jej nie zranić i wyjść z obietnicy, której nawet sam nie złożyłem.