Nawet jeżeli szczerość Neila wprowadizla jego samego w zakłopotanie, Morpheus jedynie potaknął głową, zaznaczając, że usłyszał i zanotował, bez ani kszty oceny ze swojej strony. Sam pamiętał, że też się obawiał, pośród ekscytacji, wiele wątpliwości i pytań na temat całego procesu, słuszności działań i w końcu moralnego aspektu. Kiedy on po raz pierwszy składał pocałunki na innym chłopaku, było to nadal łamaniem prawa i groziło za to więzienie. Co więcej, siadał w ławach, pośród ludzi, którzy skazaliby go bez mrugnięcia okiem. Uczył się lawirować w oznaczeniach miejsc, w rozmowach i niemalże szyfrach, w końcu też uczył się tych fizycznych aspektów miłości, tak aby była ona radością, nie przykrym obowiązkiem wobec partnera.
Łakomym wzrokiem przyglądał się, jak woda obmywa Neila, jakie wzory malują spływające krople. Pierwszy raz też widział jego blizny w całej krasie. Zupełnie jak baletnica z pozytywki, porcelanowa skóra naznaczona delikatną siateczką pęknięć na emalii. Coraz wyraźniej odczuwał dyskomfort swojego odzienia i ciepło płynące z lędźwi, próbujące bardzo brutalnie skrócić dystans pomiędzy jednym ciałem, a drugim.
W rzeczywistości musiał bardzo mocno trzymać się na wodzy, aby nie doprowadzić go już teraz na kolana, w strugach wody, która wpada do oczu, ust, nosa. Nie za pierwszym razem, nie, gdy niemal się utopił w jeziorze. Może innym razem. Zapamiętał sińce, ich umiejscowienie, aby nie dotknąć ich boleśnie później.
— Pokażę ci kilka sposób na uprawianie miłości, chcę żebyś skupił się na sobie i swoich odczuciach. Ja wiem, co lubię, tym się nie martw i o tym nie myśl. — W jego głosie nie było mentorskiego protekcjonalizmu. Brzmiała w nim troska oraz głębokie, przyjemne napięcie, pełne obietnic. — Ciała są zabawne, nie wstydź się tego, tak samo jak śmiechu. I nie ignoruj bólu, bo żaden aspekt nie powienien boleć, bez względu na układ i czynność.
W tle do tembru głosu i szumu wody, zabrzęczała klamra rozpinanego paska i charakterystyczny świst, gdy jest wyciągany ze szluwek. Zaraz po tym szelest ubrania i jeszcze zziębnięte ciało Morpheusa przylgnęło do rozgrzanej od wody skóry pleców Neila. Ucałował najwyższy punkt ramienia francuza i sięgnął po szampon.
— Przyniosłem twój ręcznik — oznajmił, nie robiąc nic już więcej, oprócz przebywania tak blisko, dzieląc jeden strumień wody i zmywając piasek oraz zapach jeziora. — Nalej nam herbaty, jest w termosie.
Morpheus musiał nie lubić intymności w tej przestrzeni, jaką była łazienka, bo nieco jej unikał, szukając równowagi pomiędzy oschłością, a kochaniem się pod płynącą wodą, co nie należało do zbyt dobrych pomysłów, a już zwłaszcza bez wcześniejszego doświadczenia.