Im dłużej rozmawiali, tym większe towarzyszyły jej wątpliwości. Choć starała się tego nie okazywać, obawy stopniowy wzrastały. Nie zamierzała bagatelizować tego, z czym Aidan do niej przyszedł. Oczywiście Penny nie podobało się to, w jaki sposób Parkinson chciał się tą sprawą zająć, ale... to miało w tych okolicznościach drugorzędne znaczenie. Zwłaszcza, kiedy miały pojawić się konkrety. Skinęła głową, kierując się do jednego ze stołków znajdujących się w pomieszczeniu. Usiadła, zgodnie z tym co znajomy jej zasugerował. Może faktycznie lepiej było posadzić swoje cztery litery, skoro do powiedzenia... wyglądało, że do powiedzenia Parkinson miał mieć sporo. Skupiła się na tym, co chciał jej przekazać. Nie przerywała. Nie dopytywała. Pozwoliła, żeby wszystko wyjaśnił. Przedstawił. Podzielił się tym, co sam wiedział.
- Nigdy dotąd nie tworzyłam aż tak... hm... zaawansowanych zabezpieczeń. - trochę jej to zajęło, ale wreszcie poukładała sobie to w głowie. Mogła więc odpowiedzieć, wyjaśnić Aidanowi jak wyglądały sprawy; jak prezentowała się jej sytuacja. - Znam teorie, wiem jak wszystko powinno przebiegać, widziałam jak takie zabezpieczenia powstawały, ale będzie to z mojej strony wciąż coś na kształt eksperymentu, co za tym idzie, ciężko mi przewidzieć efekt końcowy. - czy znaczyło to, że Penny nie zamierzała podjąć żadnych działań? Nie zamierzała spróbować nałożyć na sklep jakiś zabezpieczeń? Oczywiście, że tak nie było. Weasley nie byłaby sobą, gdyby odpuściła; gdyby tak po prostu pozwoliła na zniszczenie tego, na co długo pracowała. - Mogę jednak Ciebie zapewnić, że postaram się ich czymś zaskoczyć.
Tylko w jaki sposób miałaby to zrobić? Będzie to kwestia do przedyskutowania z Flo. Muszą się nad tym pochylić. Poszukać jakiś rozwiązań. Coś zaplanować. Na ten moment nie miała wielu możliwości. Mogła co najwyżej wyrysować na ścianach oraz drzwiach jakieś runy, licząc że zadziałają w sposób ochronny. Tyle tylko, że to nie było coś, co dla osoby zdeterminowanej, chcącej osiągnąć swój cel, miałoby stanowić prawdziwą przeszkodę.
- Wiesz o jakiej kwocie mowa? I kto za to odpowiada? - zapytała. Może to była jedyna sensowna opcja? Zapłacić, jakoś przetrwać pierwsze tygodnie. Albo nawet miesiące. Zyskać na czasie i powolutku działać w kierunku tego, aby się od tych ludzi uwolnić.
Tylko czy było ją na to stać? Czy była w stanie tyle zapłacić? Nie miała wiele. Pieniądze, które posiadała, były przeznaczone na zakup sprzętów, wyposażenia. Materiałów, które będą niezbędne do pracy. Gdyby im zapłaciła, mogłaby nie być w stanie rozpocząć swojej działalności. W następnym tygodniu czy tam miesiącu, nie miałaby już z czego zapłacić im tego nieszczęsnego haraczu. Rozwiązanie nie wydawało się niestety najlepsze. Co innego jednak mogła zrobić?