[14.06.1972r.] Teoria decyzji

Był nieco zaskoczony, to prawda, ale wcale nie czuł się urażony zachowaniem chłopaka; Merlin jeden wiedział, jak wyglądały meandry świadomości tego dzieciaka, jakimi krętymi ścieżkami podążały jego myśli oraz jakie wydarzenia ukształtowały go w ten sposób. Nie pozostało zatem Perseusowi nic innego, niż okazać mu wyrozumienie, wypracowywaną przez lata cierpliwość i serdeczność rozwiązującą niejeden język. Nic więcej nie mógł dla niego zrobić - nic więcej nie chciał też czynić. Dlatego też poczuł ulgę, gdy chłopak wreszcie się zgodził; oszczędził mu tym samym niezręczności odwrócenia się do niego plecami.
— S'il te plaît, entre — skłonił się więc, przepuszczając chłopaka w drzwiach, a następnie wskazał mu uchylone drzwi do swojego gabinetu. — Usiądź proszę i zaczekaj na mnie chwilę. Napijesz się herbaty?
Zapytał jeszcze, zanim zniknął w kuchni. Tam też spotkał Vesperę, którą objął w pasie, pocałował czule i wręczając jej dwie siatki owoców oraz słoik ogórków kiszonych wyjęty z magicznej kieszeni, poinformował ją o sytuacji (choć należy tu zaznaczyć, ze nieco ją podkolorował, nazywając ją sprawą życia lub śmierci), obiecując, że jej to wynagrodzi. W jaki sposób? Zostawił jej wolną wolę w kwestii swej kary zapłaty. Po tej krótkiej wymianie zdań z narzeczoną, wrócił wreszcie do swojego nowego znajomego, usiadł naprzeciwko niego i znów się uśmiechnął.
— Zanim zaczniemy, czy mógłbyś mi przypomnieć swoje imię? — ładny sposób na zwrócenie mu uwagi, że wcale się nie przedstawił.