[04.08.72. Potańcówka] Can I have this dance?

Gapię się na Sama i Bren. Potem przechodzę z Norą do baru, więc jesteśmy niedaleko Samuela i Perseusza. Erik unosi drinka na powitanie z nimi. Na blacie obok Erika stoi kryształowy pies, który skrzy się na zielono-szaro.

!magicznedrinki

Wzdrygnął się na samą myśl. Jeśli to miał być kolejny znak od losu, to może w ogóle powinien się obecnie trzymać z dala od ludzi? I tak miał już wrażenie, że siły wyższe sprzymierzały się ze sobą przeciwko niemu. Jak inny mógł być powód ku temu, że jego życie osobiste zdestabilizowało się aż tak bardzo w przeciągu zaledwie kilku dni? To musiał być jakiś spisek. Może podczas wspólnej popijawy z Norą i Morfeuszem uraził jakąś boginię bimbrownictwa?

— Naprawdę chcę wierzyć, że jeśli to faktycznie jakiś znak, to jeden z tych lepszych — przyznał z głębokim westchnieniem, starając się nie dopuścić do tego, aby nuty rozżalenia nie wybrzmiały zbyt donośnie w jego słowach. — Nie czuję się dziś na siłach, żeby odgrywać rolę czempiona przeznaczenia. Chociaż jeśli świat chce, żeby ta impreza zakończyła się sukcesem, to chyba będę musiał się trochę... Wysilić.

Z drugiej strony, to była tylko potańcówka w starej stodole. Co złego mogło pójść nie tak, skoro znacząca część gości i tak znała się ze sobą od lat? Ba, jakby tak zliczyć wszystkich, którzy się tutaj zebrali, to zwaliło się tutaj pół Warowni. Dwoje Longbottomów zazwyczaj panowało nad sytuacją, teraz mogli też liczyć na asystę ze strony Morfeusza, toteż czysto teoretycznie nie powinno się wydarzyć nic strasznego. Logiczny wniosek czy raczej płonne nadzieje?

Obracając kryształem, czuł mrowienie w opuszkach palców, jakby kryształ reagował na jego ruchy. Im bardziej nim kręcił, tym szybciej ulegał on zmianom, przekształcając się w przy każdym obrocie. Pojawiły się krawędzie i wierzchołki, tworząc złożoną geometrię zagłębień i szczytów. Zmarszczył brwi, gdy zdał sobie sprawę, co miał teraz w dłoniach: figurkę golden retirevera siedzącego na tylnych łapach z ciekawską miną. Powierzchnia kryształu była promiennie zielona, jak pierwsze źdźbła trawy wyrastające z ziemi po długich mrozach. Ale kolor nie był jednolity. Blakł i migotał, zanieszczyczony plamami szarości, które pulsowały w losowych miejscach, rozcieńczając jego blask.

— Jeśli kiedyś stwierdzi, że to nadszedł czas na wzniesienie ci pałacu w chmurach, to daj znać — ostrzegł Norę z cieniem rozbawienia na twarzy. — Uznam to za sygnał, że pora ją przekierować na kampanię wyborczą, żebym został Ministrem Magii.

Te historia była powtarzana już tyle razy, że zdążył się już nią znudzić. Oczywiście, rozumiał, czemu rodzina chciałaby go popchnąć w tym kierunku. Ponoć miał ku temu odpowiednie predyspozycje, dobrze się prezentował w prasie pomimo paru skandali i licznych plotek, przyjemnie się na niego patrzyło i miał wyrobioną reputację w Ministerstwie Magii. Tyle że nie spełniał wymogów wiekowych. Nie było więc sensu nad tym dywagować. Ale dzisiaj? I tak nie był w pełni sobą, więc możliwość rzucenia takim tekstem była niczym wybawienie, pozwalając skryć za nim własne zmartwienia.

— To nie przyszła odziana w gwiazdy, moja droga — odparł, zerkając sugestywnie na suknię Nory.

Praktycznie nie zwrócił uwagi na to, że chwyciła go za rękę. Nie byłby to pierwszy raz. Bądź co bądź, nie było to ich pierwsze tego typu wyjście razem. W trakcie, gdy panna Figg przeżywała swój kryzys egzystencjonalny, Erik stał w miejscu z przekrzywioną głową, przyglądając się Samowi i Bren, zanim ten pierwszy nie zniknął pośród innych gości. Mimowolnie zaczął się zastanawiać, czy pan majster zachowywałby się równie swobodnie, gdyby zaprosili go na bardziej oficjalną imprezę. Wtedy jednak wyobraził sobie też, że McGonagall mógłby stać się świadkiem tego, jak jego znajoma kupczy żywym towarem. To go nieco otrzeźwiło.

— Tak, chodźmy.

Ruszyli w stronę baru, zamawiając drugą kolejkę, jaką planowali już w siebie wlać tego wieczora. Cichy głosik w głowie Erika odradzał mu kontakt z alkoholem po ostatnim razie. Zignorował go. Może to trzeźwość była problemem? Może jak znowu usłyszy szum fal w uszach, a troski odejdą na dalszy plan, to jakoś się... zresetuje? Longbottom postawił kryształowego psa na ladzie; dalej był tego samego koloru, aby zaraz zasmakować magicznego drinka. Podniósł naczynie z alkoholem do ust.

— W ogóle, wiesz co? Przez ciebie czuję się nagi. Koszula jest super. — Skoro tak mu powiedziała, to starał się jej wierzyć. — Ale zaczyna mi brakować marynarki, krawata czy muchy. Czy ja w ogóle wyglądam... Imprezowo?

Wbił w Norę zaciekawione spojrzenie, jednak zaraz zerknął ponad nią (bo był wyższy, więc nie musiał się wychylać, aby spojrzeć ponad jej ramię), gdy mignęły mu znajome czupryny, które się ze sobą witały: Samuel i Perseusz. Erik uniósł drinka w górę, witając się z nimi na odległość.