[04.08.72. Potańcówka] Can I have this dance?

Rozmawiam z Vincem, zanim ten odchodzi i tańczę z Atre, o ile ten nie zmieni zdania

– Na pewno wydaje się… lubić stawiać na swoim – powiedziała dyplomatycznie, bo w głębi ducha miała wrażenie, że Edward Prewett jednak uważał się za nieco sprytniejszego niż był w rzeczywistości. Ale Vincentowi na pewno nie było tak prosto, chociaż do tej pory całkiem ładnie wywijał się od wszystkich zakusów starszego brata i ojca.
– Obawiam się, że byłaby bardzo mało ciekawa. To raczej ludzie wokół mnie mają ciekawsze życiorysy, a byłoby trochę głupio zdradzać ich tajemnice, nie uważasz? – stwierdziła, uśmiechając się przelotnie. Brat wilkołak – celebryta, rodzina, ukrywająca się przed krewnymi, chłopiec, który po śmierci brata umknął spod zaklęć śmierciożerców, dziewczyna nakłaniana do ślubu z wampirem, i tak dalej, i tak dalej… życie Brenny natomiast było pełne kłopotów, ale tak naprawdę choćby gdyby opisać to Vincenta byłoby bardziej… nietypowe.
– Cześć – przywitała się, kiedy Atreus do nich podszedł. – Świetliki Pandory chyba cię polubiły – stwierdziła, spoglądając na jego włosy, teraz błyszczące od świateł, a potem przeniosła na moment spojrzenie na Vincenta. – A kto powiedział, że planuję dzisiaj w ogóle siadać, Vinc? To impreza, a nie spotkanie przy bingo emerytów. I oczywiście, że nie mam zamiaru pić drinków, ktoś tutaj musi być rozsądny i… w sumie to niech wszyscy bogowie mają nas w opiece, skoro padło na mnie – mruknęła, te słowa po drobnej pauzie dodając jakby z pewnym zamyśleniem, bo trzeźwa to mogła być, ale zdawanie tych wszystkich ludzi na rozsądek jej jednej jedynej nie było najlepszym pomysłem. Rozsądek Brenny czasem działał doskonale, a czasem postanawiał się ni z tego ni z owego wyłączyć.
Z powierzchni „jeziora”, obrośniętej krzakami, w półmroku, rozpraszanym błękitnymi światłami, nie rozglądając się za mocno, nie zauważyła tego niedźwiedzia. Inaczej pewnie już by ich obu tutaj zostawiła, pełna paniki biegnąc ku Samowi. Trochę w naiwnym przekonaniu, że gości przerazi widok miśka i zaraz wybuchnie chaos (nie zdawała sobie w pełni sprawy, że wszyscy uznają, że skoro to zabawa Brenny, to znaczy, że tak miało być), trochę w obawie, że biedny Samuel potrzebuje pomocy.
– Pewnie – skwitowała krótko zaproszenie, ujmując zimną dłoń, chociaż na moment jej spojrzenie uciekło gdzieś ku scenie, gdy głos, który zaczął śpiewać wydał się jej jakoś… znajomy?