[7 czerwca 72, Prawa Czasu] Opowiedz mi o przyszłości

Dolohov zamrugał przyjaźnie, po czym jego spojrzenie zjechało w dół - z oczu Brenny na przekazaną mu kopertę. Jasnym stało się, że dostrzegł w jej słowach coś więcej, jak to jasnowidzowie mieli w zwyczaju, ale pozostał w tym nieco tajemniczy, bo nie odezwał się już wcale, a oboje należeli do tego typu osób, którym wręcz nie zamykała się jadaczka. Ględziłby teraz dalej, sam pewnie nie wiedząc o czym, gdyby nie to, że twoim trzecim okiem dostrzegł właśnie Morpheusa. Relacja Dolohova z jej wujkiem pozostawiała po sobie cholernie dużo przerażającego smutku, obejmującego jego duszę i tak spętaną już ogromnym bólem i wściekłością. Miał już jednak ponad czterdzieści lat, takie sceny nie sprawiały, że nie mógł przez to oddychać. Dopiero wieczorem, kiedy usiądzie w swoim fotelu i nie będzie musiał robić nic przez dłużej niż minutę, przypomni mu się ta scena, a wraz z nią jego sypialnia z dzieciństwa. Będzie tam siedział i użalał się nad tym wszystkim, aż ktoś nie pomacha mu ręką przed twarzą i nie zapyta o to co się wydarzyło, a on nie odpowie, że „przypomniało mu się, jak już nie wiedział, kim jest bez niego” tylko „nic”. Ale to „nic” nie będzie prawdą, tylko pragnieniem szaleńca. 

- Część to faktycznie symbole związane z przepowiadaniem przyszłości, ale część to zwyczajne bazgroły, którymi chciano połączyć je w jedną całość. - Brzmiał, jakby przynajmniej częściowo odpłynął myślami w inne miejsce. - Mój nauczyciel zawsze podsuwał mi tego typu łamigłówki, żebym sobie wyostrzył percepcję na sprawy nieoczywiste, spoglądał na to wszystko twórczo. Całkiem przydatna umiejętność, ale zawsze uważałem, że po jakimś czasie takie zabawy stawały się kompletnie bezużyteczne, przynajmniej jeżeli chodziło o realizowanie ich pierwotnego założenia - jak się nauczyło tych wszystkich sposobów ich rozwiązywania, to człowiek w tym utykał i próbował stosować je już zawsze, przyzwyczajał się do sposobu, w jaki zostały zaprojektowane. Rozleniwiał się, ale wciąż dostawał za to nagrody. Ahhh, uwielbiałem takie zabawy jako dziecko, cóż to za wspaniały powrót do przeszłości. - Tylko to nie była wesoła łamigłówka podsunięta mu przez Profesora w ramach nauki przez zabawę, a poszlaka w jakiejś sprawie Brygady... - Znaczy, ee... - tak rzadko w życiu cię zacinał, wręcz nigdy tego nie robił, więc sam siebie tym krótkim ee zdenerwował - podejrzewam, że znaleziono to na miejscu zbrodni. Oh mam nadzieję, że się panna o to nie obrazi. - Zachowywał się trochę, jakby to jak bardzo był ekscentryczny, było jakąkolwiek nowością. Odwrócił własną uwagę od tych głupot przejściem do rzeczy. - Ale proszę spojrzeć, to się po prostu układa jak puzzle, tylko trzeba pozaginać kartki...

To powiedziawszy, przeszedł do tego zaginania, tak żeby końce tychże symboli znajdowały się na krawędzi papieru. To nie była prosta układanka, właściwie to Dolohov zdołał utworzyć aż dwie możliwe wersje mające przynajmniej odrobinę sensu, a jednocześnie zrobił to strasznie szybko, szczególnie w obliczu tego, że ostatecznie nalegał na to, aby Longbottomówna została tu chwilę dłużej i napiła się tejże herbaty lub naparu. Wypracowane sposoby, o których wcześniej mówił, musiały zadziałać... dlaczego więc wbiło go to w aż taką konsternację? Tak naprawdę to stworzona przez niego „ilustracja” mająca być rozwiązaniem nie przedstawiała niczego mającego większy sens.

Przeniósł spojrzenie na Brennę, jeszcze raz. Wpatrywał się w nią, jakby chciał wyczytać coś z jej oczu. Za pomocą magii? Być może. W rzeczywistości Dolohov analizował tylko i wyłącznie mimikę jej twarzy. Uśmiechała się? Był w tym jakiś, choćby cień bycia podstępnym...? Czy ona coś knuła? Brenna wciąż wydawała się być tym samym człowiekiem, który przekroczył próg gabinetu Praw Czasu - a więc albo była doskonałą aktorką, albo można było od razu wykluczyć bycie kimś mającym obsesję na punkcie jego dzieł. Skoro nie był jej pierwszym wyborem w tej sprawie (to wydedukował na podstawie ukazanej mu wizji), chylił się ku opcji drugiej.

- Od kogo panna to dostała?

Od razu było widać, że chciał zapytać o coś jeszcze. To, co powiedział i zrobił, było jedynie zalążkiem historii tlącej się w jego głowie, ale zaczął od tego, co najbardziej go interesowało.