Poczuł się niezbyt dobrze, kwaśność w ustach i żelazo, jakby ugryzł się w język. Tym razem nie była to wina jego zwoju, a Vaspery, którą ujrzał w swojej głowie, w zupełnie innej przestrzeni. Przyszłość pomknęła w dal, w obrazy, których zdecydowanie nie chciał widzieć Morpheus. Są wróżby, których nie robił. Wróżby na bratnią duszę, na ciążę. Są bogowie, objawiający się w kwieciu, są ci, którzy tworzą satynowe pościele małżeńskiego łoża do trumien. Są bogowie, których ujrzysz w oczach innych. Nie patrz na nich za długo. Dlatego zamierzał milczeć na temat ciąży, dzieci, wyprawki. Nie chciał wiedzieć, nie chciał pokazywać, że wie.
— Najbardziej prawdopodobną tezą, jaka przychodzi mi do głowy, to teoria, że zwój zaburza moje Widzenie, gdy jestem z bezpośredniej interakcji z nim. To podobne wrażenie, gdy tracisz jakiś zmysł, na przykład nie widzisz niczego w ciemności i nagle światłość razi spojrzenie, gdy się pojawi. Już wszystko jest w porządku, dziękuję za troskę, pani Rookwood. — Prawdopodobieństwo, tym najczęściej operowano, katalogując artefakty w Departamencie Tajemnic, badając anomalie, pracując w tym miejscu, bo w tak dzikiej magii, niezbadanej, tajemniczej, nic nie było pewne.
Lubił pracować z Vesperą, rzeczową i dokładną. Oczywiście pomógł kobiecie z zabezpieczeniem przedmiotu, nieświadomie uważając bardzo, aby go nie dotknęła. Może jednak świadomie? Metaforycznie zakrył swoje trzecie oko. Nieświadomie naruszenie prywatności Vespery, którego tak nienawidziła, ukryło ją przed spojrzeniem Morpheusa jeszcze bardziej, niż inne metody, bo on uczynił się ślepym na nią. Tylko bogowie mogli go zmusić, aby spojrzał na nią Trzecim Okiem, brutalny Apollo o dłoniach zbroczonych krwią Kasandry.
Po umieszczeniu artefaktu w Departamencie Tajemnic, Morpheus pojawił się w Mungu, najpierw jednak musiał sprawdzić jeszcze jedną rzecz.