[Stonehenge - Dziewica ] Maeve, Lorraine, Effimery, Sarah

Gdyby nie ten błogostan, który spłynął na nie niczym manna z nieba, skończyłoby się to rzucanie czułymi słówkami tragicznie. Nie wiadomo czy dla nieznajomej, czy dla samej Maeve, która otrzymałaby niepiękne w zamian za nienadobne, ale ta była zdecydowanie jeszcze chwilę temu gotowa, by skoczyć do gardła tej morowej pannie, co by wyrwać jej Raine z ust razem z językiem.
Nie wiedziała ani skąd ta zaborczość, ani narastająca agresja - może nerwy, które nie docierały do niej dzięki adrenalinie, gdy na jej oczach odbywało się samobójstwo wspomagane przez partaczy, wezbrały w niej teraz i szukały drogi ujścia. Na szczęście nie podzieliła losu zapisanego runami ołtarza i krew jej nie zalała. Uspokoiła się szybciej, niż zdołała się wścieknąć.
Niemniej i tak złapała Malfoy tak łapczywie i mocno za rękę, że błyskawicznie pobielały jej knykcie.
Mewa wiedziała, że nie umarły i nie potrzebowała niczyjego potwierdzenia - doskonale wiedziała, że gdziekolwiek trafi po śmierci, to miejsce nie będzie choćby w połowie tak przyjemne jak to. Zamierzała iść do piekła z każdej religii, a ze wszystkich, o których słyszała, żadne nie było wypełnione kwiatami i pięknymi kobietami. Najbardziej skłonna była uznać, że jak ten piorun przysadził w ziemię, to upadając przydzwoniła potylicą w kamień i teraz majaczy.
- Skoro znasz nas wszystkie, to może wyrównajmy położenie i się nam przedstaw? - Potrząsnęła głową i rozłożyła ramiona, bo nie lubiła się bawić w zgadywanki i owijanie w bawełnę. Skoro nawet Lorraine nie miała zielonego pojęcia, kim jest ich nowa koleżanka, ba - nawet nie wyglądała, jakby w którejś kaplicy jej dzwoniło kim jest, to znaczyło, że ta znajomość jednostronna. A nuż ta baba ich obserwuje jak śpią? Co jak co, ale Maeve uważała koncept aniołów stróżów obserwujących ludzi rano, wieczór, we dnie i w nocy za nieco dziwny, jeśli nie obleśny.
Spojrzała w niebo, gdy wspomniała o upadku przez dziurę w zasłonie. Porwany niczym sukno nieboskłon wprawił ją w dyskomfort; jeśli faktycznie przeleciały przez to coś, to gdzie do cholery były? Jakoś nie mogła uwierzyć w to, co widzi, ale z drugiej strony... Przecież to mogła być zwyczajna iluzja. Czy nie widzieliście przecież sufitu w Wielkiej Sali w Hogwarcie?
- Ludzie ofiarują śmierć wszystkiemu, nawet kanałom na Nokturnie. Niektórzy po prostu lubią się oszukiwać, że robią to w imię wyższego celu, co by potem móc zasnąć w nocy - oświadczyła, wywracając oczyma. Po co w to wszystko mieszać bogów? Czemu w ogóle mieli składać im ofiary, czy to żywe, czy martwe? Czy wszechmogące istoty tak nisko upadły, że potrzebowały ciała niestabilnej Agatki na zachętę?
- Dobra, my tu gadu-gadu, wchodzimy w rozprawy filozoficzne, a nie wiemy nawet jak się stąd wydostać, plus ktoś leży w trafie i nie dycha. I to nawet nie dwie dychy, tylko Trelawney. - Po dwie dychy może by się schyliła. - Nie wiem, jak wy, ale ja bym bardzo chciała wrócić do mojego własnego planu astralnego, zanim moja twarz pojawi się na kartonach mleka wśród innych zaginionych. - Wyznawszy swoje marzenie i zalążek planu działania, zaczęła się rozglądać za jakąś drogą powrotną. Ścieżką, rzeką. No czymkolwiek, co mogłoby ich gdziekolwiek doprowadzić. Nawet do ich zguby.