20.02.2024, 15:21 ✶
Czy nie było istotne... Tu Robert mógł się mylić. Zwariowana Betty miała tak pokręcony umysł, że to było aż dziwne, że nie wzięli jej siłą do Munga, a potem Lecznicy Dusz. Że nie zamknęli jej gdzieś, by nie stanowiła zagrożenia dla siebie samej. Bo akurat to było w Betty przewidywalne: nie była groźna dla innych, lecz stanowiła potężne zagrożenie dla siebie samej.
Mulciber przekroczył próg niewielkiego sklepiku. Miał jedną izbę, podzieloną umownie na kilka sekcji. Część sklepowa znajdowała się po lewej stronie - lada, wysokie regały za nią. Stare wszystko i okropnie zakurzone. Jakieś słoiki, kadzidła, susze, wahadełka, kamienie i rozwalone książki. "Antyki", można było rzec. Po prawej stronie znajdowały się dwa fotele, a Robert mógłby przysiąc, że coś się poruszyło pod dziurawą tapicerką. Karaluchy? Pluskwy? Magiczne stworzenie, które go ugryzie w dupę, gdy tylko usiądzie? Być może. Fotele oddzielał okrągły stolik z obdrapanym lakierem. W całym pomieszczeniu śmierdziało stęchlizną, kurzem i pleśnią - te wonie mieszały się z kadzidłami i ziołami, które dni świetności miał dawno za sobą. Szyby w oknach były brudne: przecierane zapewne od święta. Betty nie miała rodziny, ale czasem ktoś litował się nad staruchą i pomagał jej uporządkować przestrzeń wokół siebie. Ale właśnie... Gdzie była ona?
- Piękny pan przyszedł po wróżby! - spróchniały głos zaszeleścił z lewej strony. Zaraz po nim rozległ się szelest ocierającego o siebie materiału, gdy Betty powoli się podnosiła. Musiała coś akurat robić za ladą, schowana, bo Robert nie zauważył jej na początku. Słoik brzęknął o słoik, gdy wariatka wyłoniła się zza kontuaru. Była niziutka, a wrażenie to potęgowała zgarbiona, wysuszona sylwetka. Betty była przeraźliwie chuda, miała pomarszczoną skórę i faktycznie nie miała jednego oka. Drugie jednak, prawe, patrzyło w kierunku Mulcibera bystro, z iskrą szaleństwa. - Pan siada, Betty podejdzie!
Kobieta poruszała się niezwykle wolno. Metodycznie, z prędkością ślimaka stawiała kolejne kroki, kierując się w stronę zapluskwionych foteli.
Mulciber przekroczył próg niewielkiego sklepiku. Miał jedną izbę, podzieloną umownie na kilka sekcji. Część sklepowa znajdowała się po lewej stronie - lada, wysokie regały za nią. Stare wszystko i okropnie zakurzone. Jakieś słoiki, kadzidła, susze, wahadełka, kamienie i rozwalone książki. "Antyki", można było rzec. Po prawej stronie znajdowały się dwa fotele, a Robert mógłby przysiąc, że coś się poruszyło pod dziurawą tapicerką. Karaluchy? Pluskwy? Magiczne stworzenie, które go ugryzie w dupę, gdy tylko usiądzie? Być może. Fotele oddzielał okrągły stolik z obdrapanym lakierem. W całym pomieszczeniu śmierdziało stęchlizną, kurzem i pleśnią - te wonie mieszały się z kadzidłami i ziołami, które dni świetności miał dawno za sobą. Szyby w oknach były brudne: przecierane zapewne od święta. Betty nie miała rodziny, ale czasem ktoś litował się nad staruchą i pomagał jej uporządkować przestrzeń wokół siebie. Ale właśnie... Gdzie była ona?
- Piękny pan przyszedł po wróżby! - spróchniały głos zaszeleścił z lewej strony. Zaraz po nim rozległ się szelest ocierającego o siebie materiału, gdy Betty powoli się podnosiła. Musiała coś akurat robić za ladą, schowana, bo Robert nie zauważył jej na początku. Słoik brzęknął o słoik, gdy wariatka wyłoniła się zza kontuaru. Była niziutka, a wrażenie to potęgowała zgarbiona, wysuszona sylwetka. Betty była przeraźliwie chuda, miała pomarszczoną skórę i faktycznie nie miała jednego oka. Drugie jednak, prawe, patrzyło w kierunku Mulcibera bystro, z iskrą szaleństwa. - Pan siada, Betty podejdzie!
Kobieta poruszała się niezwykle wolno. Metodycznie, z prędkością ślimaka stawiała kolejne kroki, kierując się w stronę zapluskwionych foteli.