21.02.2024, 09:32 ✶
Cathal wierzył w przypadki. Nawet jeżeli przeznaczenie istniało, to w jego oczach dotyczyło konkretnych spraw i konkretnych czarodziejów. Życiem rządził przypadek, władał całym światem. Ale w to, że zranienie Cassandry było przypadkiem i nie miało niczego wspólnego z filarami, nie wierzył. Musiał jednak brać to pod uwagę: za łatwo było dać się zaślepić jednej teorii i dopasowywać pod nią wszystkie odkrycia, a w konsekwencji zafałszować obraz przeszłości. Shafiq zaś chciał dokopać się do prawdy. Na tym zależało mu bardziej niż na ogłoszeniu sukcesu, dofinansowaniach, uznaniu.
– To mnie nie zaskakuje. U Azteków czy w Egipcie można zaobserwować coś bardzo podobnego. Nie mieli wtedy zapewne różdżek, precyzja była więc kluczowa – powiedział Shafiq na słowa kobiety, odnotowując sobie przy okazji, że powinien pewnie skontaktować się z Ulyssesem i poprosić o porównanie układu filarów pod kątem astronomicznym i numerologicznym. – Nie jestem pewien, czy by się czegoś wstydził. Może nie chciał, aby ktoś jeszcze poznał sekret? Albo Cassandra powiedziała coś, czego nikt nie powinien słyszeć?
Cathal zmarszczył brwi, ale tylko na moment. W obu opcjach w każdym razie Blackwoodem kierowało to samo: pycha. Albo chciał zbudować określony wizerunek własnej osoby, albo coś ukryć.
– Może chodziło o zaklęcie, którego użył, by ją zranić? – Shafiq wzruszył potężnymi ramionami. O nekromancji co nieco wiedział, ale za mało. Poza tym nie mieli pewności, co aktywowało filary – wiedzieli tylko, że zapłonęły światłem, a Cassandra została ranna.
*
– W jakiś sposób wykradł energię filarów – stwierdził Cathal, raczej zaintrygowany niż przerażony. Bo tak, ludzie nie powinni władać taką mocą, ale to wydarzyło się dawno temu: wioskę już zniszczono, ci wszyscy ludzie zginęli, ta przeszła tragedia wydarzyła się już, a teraz musieli po prostu dojść jej przyczyn. Dokopać się do prawdy. – Do zniszczenia wioski nie doszło więc przy ich pierwszym użyciu. Raczej musiał próbować zabrać więcej albo użyć ich w bardzo niewłaściwy sposób. Poza tym… mamy potwierdzenie. Dynastia Blackwoodów – mruknął, ruchem ręki wskazując na mężczyzn. Posągi nie bez powodu były do siebie podobne. Duch, pusty obraz i ten nieruchomy, uszkodzony, powtarzające się na nich rysy przedstawiały wiele osób, nie jedną. – Leto, Ginny, to ostatnie wspomnienie, powinno pozostać tajemnicą – powiedział cicho. Zwykle nie chciałby tego ukrywać. To była część historii. To było coś, co chciał odkryć i pokazać innym.
Ale żyli w Anglii.
A w Anglii trwała wojna.
– Mam pewne obawy, że jeśli tych filarów znów dałoby się użyć w ten sposób, złożyliby nam wizytę panowie w ciemnych szatach i mało gustownych maskach – powiedział, z odrobiną napięcia w głosie. Nie miał najmniejszej ochoty na kłócenie się ze swoim drogim kuzynem, który z nich ma większe prawo do grzebania w podziemiach wioski. (Zresztą było jasne, że on. I może nawet tutaj Cathal nie szedł drogą Augustusa – ani myślał szukać w filarach mocy. Chciał jedynie ich historii.)
– To mnie nie zaskakuje. U Azteków czy w Egipcie można zaobserwować coś bardzo podobnego. Nie mieli wtedy zapewne różdżek, precyzja była więc kluczowa – powiedział Shafiq na słowa kobiety, odnotowując sobie przy okazji, że powinien pewnie skontaktować się z Ulyssesem i poprosić o porównanie układu filarów pod kątem astronomicznym i numerologicznym. – Nie jestem pewien, czy by się czegoś wstydził. Może nie chciał, aby ktoś jeszcze poznał sekret? Albo Cassandra powiedziała coś, czego nikt nie powinien słyszeć?
Cathal zmarszczył brwi, ale tylko na moment. W obu opcjach w każdym razie Blackwoodem kierowało to samo: pycha. Albo chciał zbudować określony wizerunek własnej osoby, albo coś ukryć.
– Może chodziło o zaklęcie, którego użył, by ją zranić? – Shafiq wzruszył potężnymi ramionami. O nekromancji co nieco wiedział, ale za mało. Poza tym nie mieli pewności, co aktywowało filary – wiedzieli tylko, że zapłonęły światłem, a Cassandra została ranna.
*
– W jakiś sposób wykradł energię filarów – stwierdził Cathal, raczej zaintrygowany niż przerażony. Bo tak, ludzie nie powinni władać taką mocą, ale to wydarzyło się dawno temu: wioskę już zniszczono, ci wszyscy ludzie zginęli, ta przeszła tragedia wydarzyła się już, a teraz musieli po prostu dojść jej przyczyn. Dokopać się do prawdy. – Do zniszczenia wioski nie doszło więc przy ich pierwszym użyciu. Raczej musiał próbować zabrać więcej albo użyć ich w bardzo niewłaściwy sposób. Poza tym… mamy potwierdzenie. Dynastia Blackwoodów – mruknął, ruchem ręki wskazując na mężczyzn. Posągi nie bez powodu były do siebie podobne. Duch, pusty obraz i ten nieruchomy, uszkodzony, powtarzające się na nich rysy przedstawiały wiele osób, nie jedną. – Leto, Ginny, to ostatnie wspomnienie, powinno pozostać tajemnicą – powiedział cicho. Zwykle nie chciałby tego ukrywać. To była część historii. To było coś, co chciał odkryć i pokazać innym.
Ale żyli w Anglii.
A w Anglii trwała wojna.
– Mam pewne obawy, że jeśli tych filarów znów dałoby się użyć w ten sposób, złożyliby nam wizytę panowie w ciemnych szatach i mało gustownych maskach – powiedział, z odrobiną napięcia w głosie. Nie miał najmniejszej ochoty na kłócenie się ze swoim drogim kuzynem, który z nich ma większe prawo do grzebania w podziemiach wioski. (Zresztą było jasne, że on. I może nawet tutaj Cathal nie szedł drogą Augustusa – ani myślał szukać w filarach mocy. Chciał jedynie ich historii.)