21.02.2024, 22:20 ✶
— Wszyscy wiedzą? — powtórzył tępym głosem, jakby Ruda właśnie powiedziała mu, że zgłosił się do wyścigu miotlarskiego. — Nie musisz mówić tego takim tonem, jakby to była jakaś wielka tragedia, wiesz?
Z trudem powstrzymał się przed tym, żeby nie pokazać jej języka w ramach protestu.
— Właśnie tak mi się wydawało, że nie będą zbyt chętni, żeby nas stąd wywalić po takim... Zaszczycie. — Wyszczerzył zęby, jakby wszystko poszło według jego planu.
Spoważniał nieco po ostatnim pytaniu Heather, co w połączeniu z bladą cerą i otumanieniem po utracie przytomności, sprawiło, że wyglądał wyjątkowo chorowicie. Podniósł się z pozycji leżącej do siedzącej, wbijając spojrzenie w Heather. Przyglądał się przez dłuższą chwilę jej twarzy, starając się odgadnąć, jak właściwie czuje się po zaręczynach. Na sali wydawała się zachwycona, jednak... Czy nie zawsze musiała taka być w towarzystwie? Była młoda i psotliwa, ale była też jedną z najbardziej rozchwytywanych celebrytek. Gdzieś tam mógł się czaić fałsz. Zabolało go w sercu na samą myśl.
— Wiesz, to nie moja szefowa wypisuje z pytaniami o to, czy jesteśmy narzeczeństwem, małżeństwem i czy przypadkiem nie powinna kupić pierścionka w moim imieniu — rzucił z ironią, rozpinając guziki przy kołnierzu odświętnej szaty. Musiał wziąć kilka głębokich oddechów. — Uznałem, że skoro tak wypytuje, to rozmawiacie o tym, a ty... Masz dosyć czekania i naprawdę chcesz tego. — Spojrzał na nią z uczuciem. — Ja też tego chcę, ale sama wiesz, jak żyjemy, co nie?
Wyciągnął rękę w jej stronę, aby ścisnąć dłoń dziewczyny. Gdyby mieli czekać na spokojny czas, to prawdopodobnie nigdy nie powiedzieliby sobie, czego tak właściwie od siebie oczekują. Byliby zbyt zajęci celebrowaniem tych kilku godzin, jakie mieli dla siebie pomiędzy dyżurami w Szpitalu św. Munga a wyprawami w teren inicjowanymi przez Brygadę Uderzeniową.
— Oczywiście, nie oświadczyłem się tylko po to, żeby nas uratować z opresji — zapewnił ją z krzywym uśmiechem. — Chciałem to zrobić na koniec imprezy, gdzieś w ogrodzie, jak na balu u Longbottomów. Organizatorzy... Nieco mnie pospieszyli. Nie sądziłem, że zorientują się aż tak szybko. To dlatego tak szybko cię przeganiałem z sali do sali. Wybaczysz mi?
Ścisnął delikatnie jej dłoń, zerkając na drewnianą obręcz, która posłużyła mu za pierścionek. Westchnął cicho, obracając ozdobę na palcu Rudej.
— Znajdę dla ciebie coś lepszego. Obiecuję. — Wstał z kanapy i objął krótko swoją dziewczynę, nie, narzeczoną. — Po prostu będę potrzebował trochę czasu. Wprawdzie pierścionek Cedrika leży nieużywany, ale jestem prawie pewny, że załatwię coś bardziej... W twoim stylu.
Spróbował unieść Heather w powietrze i chociaż zrobił to z całkiem sporą, jak na siebie gracją, tak gdy tylko odstawił Rudą na parkiet, od razu zakręciło mu się w głowie. Wrócił na kanapę i sięgnął po chusteczki. Już miał przetrzeć sobie twarz, gdy jego uwagę przykuł wypisany na niej cytat.
— Duma związana jest z tym, co sami o sobie myślimy, próżność zaś z tym, co chcielibyśmy, żeby inni o nas myśleli — przeczytał na głos, aby zaraz sarknąć donośnie. — Ale banda pojebów. Myślisz, że to mądrości gospodarzy czy Lockharta? — Pokręcił głową, ścierając pot ze swojego czoła. — Dawaj, zerknij na inne. Może zrobili kilka wariantów.
Nawet Brenna Longbottom nie miała takiego pierdolca, żeby zamawiać jedyne w swoim rodzaju chusteczki na swój bal. Co niby potem się z nimi miało dziać? Wywalali je do śmietnika? Oddawali gościom w ramach podarku na koniec wieczoru? Paranoja, czysta paranoja.
Z trudem powstrzymał się przed tym, żeby nie pokazać jej języka w ramach protestu.
— Właśnie tak mi się wydawało, że nie będą zbyt chętni, żeby nas stąd wywalić po takim... Zaszczycie. — Wyszczerzył zęby, jakby wszystko poszło według jego planu.
Spoważniał nieco po ostatnim pytaniu Heather, co w połączeniu z bladą cerą i otumanieniem po utracie przytomności, sprawiło, że wyglądał wyjątkowo chorowicie. Podniósł się z pozycji leżącej do siedzącej, wbijając spojrzenie w Heather. Przyglądał się przez dłuższą chwilę jej twarzy, starając się odgadnąć, jak właściwie czuje się po zaręczynach. Na sali wydawała się zachwycona, jednak... Czy nie zawsze musiała taka być w towarzystwie? Była młoda i psotliwa, ale była też jedną z najbardziej rozchwytywanych celebrytek. Gdzieś tam mógł się czaić fałsz. Zabolało go w sercu na samą myśl.
— Wiesz, to nie moja szefowa wypisuje z pytaniami o to, czy jesteśmy narzeczeństwem, małżeństwem i czy przypadkiem nie powinna kupić pierścionka w moim imieniu — rzucił z ironią, rozpinając guziki przy kołnierzu odświętnej szaty. Musiał wziąć kilka głębokich oddechów. — Uznałem, że skoro tak wypytuje, to rozmawiacie o tym, a ty... Masz dosyć czekania i naprawdę chcesz tego. — Spojrzał na nią z uczuciem. — Ja też tego chcę, ale sama wiesz, jak żyjemy, co nie?
Wyciągnął rękę w jej stronę, aby ścisnąć dłoń dziewczyny. Gdyby mieli czekać na spokojny czas, to prawdopodobnie nigdy nie powiedzieliby sobie, czego tak właściwie od siebie oczekują. Byliby zbyt zajęci celebrowaniem tych kilku godzin, jakie mieli dla siebie pomiędzy dyżurami w Szpitalu św. Munga a wyprawami w teren inicjowanymi przez Brygadę Uderzeniową.
— Oczywiście, nie oświadczyłem się tylko po to, żeby nas uratować z opresji — zapewnił ją z krzywym uśmiechem. — Chciałem to zrobić na koniec imprezy, gdzieś w ogrodzie, jak na balu u Longbottomów. Organizatorzy... Nieco mnie pospieszyli. Nie sądziłem, że zorientują się aż tak szybko. To dlatego tak szybko cię przeganiałem z sali do sali. Wybaczysz mi?
Ścisnął delikatnie jej dłoń, zerkając na drewnianą obręcz, która posłużyła mu za pierścionek. Westchnął cicho, obracając ozdobę na palcu Rudej.
— Znajdę dla ciebie coś lepszego. Obiecuję. — Wstał z kanapy i objął krótko swoją dziewczynę, nie, narzeczoną. — Po prostu będę potrzebował trochę czasu. Wprawdzie pierścionek Cedrika leży nieużywany, ale jestem prawie pewny, że załatwię coś bardziej... W twoim stylu.
Spróbował unieść Heather w powietrze i chociaż zrobił to z całkiem sporą, jak na siebie gracją, tak gdy tylko odstawił Rudą na parkiet, od razu zakręciło mu się w głowie. Wrócił na kanapę i sięgnął po chusteczki. Już miał przetrzeć sobie twarz, gdy jego uwagę przykuł wypisany na niej cytat.
— Duma związana jest z tym, co sami o sobie myślimy, próżność zaś z tym, co chcielibyśmy, żeby inni o nas myśleli — przeczytał na głos, aby zaraz sarknąć donośnie. — Ale banda pojebów. Myślisz, że to mądrości gospodarzy czy Lockharta? — Pokręcił głową, ścierając pot ze swojego czoła. — Dawaj, zerknij na inne. Może zrobili kilka wariantów.
Nawet Brenna Longbottom nie miała takiego pierdolca, żeby zamawiać jedyne w swoim rodzaju chusteczki na swój bal. Co niby potem się z nimi miało dziać? Wywalali je do śmietnika? Oddawali gościom w ramach podarku na koniec wieczoru? Paranoja, czysta paranoja.