22.02.2024, 14:34 ✶
— A więc zgodnie z planem, będziemy najszczęśliwszym małzeństwem na świecie, tak? — Uniósł pytająco brew w figlarnym geście. — Może nikt nas nie przebije zbyt szybko...
Pokiwał powoli głową.
— Panienka jest aż nazbyt łaskawa, — Faktycznie, to osoba była ważniejsza, jednak pierścionek również był istotny! Bądź co bądź, Ruda miała nosić go przez co najmniej kilka następnych miesięcy lub nawet dłużej, jeśli przyjdzie co do czego i staną przed ołtarzem. Jak Merlin dopomoże. — Jednakowoż... Nie ma potrzeby udawać skromnej. Narzeczony wszystko załatwi.
Musiał. Drewniana nakrętka była wprawdzie darmowa i była ''specyficzna'', jednak Cameron do tak poważnej sprawy, jak zaręczyny chciał podejść tradycyjnie. Przynajmniej na tyle jak bardzo pozwalał mu jego charakter i portfel. Nie wiedział, jak załatwi Heather pierścionek z prawdziwego zdarzenia, ale miał zamiar to zrobić. Jeszcze nie wiedział jak, ale to zrobi. I uda mu się to bez pomocy ze strony swoich krewniaków, familii Rudej czy zasobnym oszczędnościom Brenny Longbottom.
— Noo, zgadzam się z tobą. Też bym nie chciał się oświadczać drugi raz. Raz na całe życie wystarczy. — Uśmiechnął się półgębkiem. Dalej skręcało go w żołądku ze stresu, a myśli mimowolnie krążyły wokół tematów takich jak praca, dom, przyjaciele i rodzina. Nie miał pojęcia, jak zareaguje jego matka czy rodzeństwa. O ojca z jakiegoś powodu się nie martwił. Po zaręczynowych perypetiach Cedrika będzie pewnie zachwycony, że chociaż jednemu synowi się udało dopiąć swego. — Zwłaszcza z kimś, kto tak uroczo się uśmiecha!
Uśmiechnął się od ucha do ucha, co sprawiło, że jego policzki stały się bardziej wypukłe. Oparł na nich dłonie, jakby w ten sposób chciał odwzorować to, jak widział Rudą. Może nie był najbystrzejszym stażystą w Mungu, ale Heather znał jak własną kieszeń. Gdy musiała, wiedziała jak ukryć przed nim pewne rzeczy, jednak radość ciężko było skryć za zmarszczonym czołem i zmartwieniem w oczach. Zresztą teraz nawet nie musiała tego robić. Byli kompletnie bezpieczni w tej małej salce, do której zostali zesłani przez gospodarzy.
— Muszą bardzo lubić te jego książki — mruknął, gniotąc chusteczkę w dłoni, aby zaraz odrzucić ją w kąt pokoju. — Może trochę na to za wcześnie... Ale jak zamierzasz się przedstawiać? Heather Wood-Lupin, Heather Lupin, czy zrobimy fikołka i to ja przyjmę twoje nazwisko? — Sarknął cicho, zapraszając gestem Rudą na kanapę. — Bo wiesz... Ja chyba nie miałbym nic przeciwko?
Oczywiście, gdyby przyjęła jego nazwisko, byłby zachwycony, ale gdyby naciskała na to, aby zostać przy swoim, nie miałby zbyt wielu wyrzutów sumienia, żeby tytułować się jako Wood. Rodzice pewnie patrzyliby na to nieco krzywo, ale przecież zawsze byłby Lupinem w sercu, czyż nie? Przecież nie wskoczyłby zaraz na miotłę albo nie zaczął zarządzać biznesem swoich przyszłych teściów. Policzki chłopaka pokryły się intensywną czerwienią, gdy zdał sobie sprawę, że czeka ich rozmowa nie tylko z jego rodzicami, ale też rodzicami jego wybranki.
— Zostańmy tu jeszcze trochę, dobrze? — Oparł głowę na ramieniu dziewczyny. — Tak z pół godziny, a potem... Spróbujemy się po raz ostatni przebić przez ten tłum. Pójdziemy na spacer, pogadamy, popijemy, pocałujemy się parę razy...
Kwestia rozmów z rodzicami będzie musiała poczekać. Bądź co bądź, powinni trochę poświętować. Kto wie, kiedy będą ku temu następną okazję? Gdy oboje odpoczęli po zaręczynach w sali balowej, zdecydowali się opuścić przydzieloną im komnatę. Ledwo zamknęli za sobą drzwi, a zaczęli ich obskakiwać goście, którym przewodzili gospodarze, pragnący jako pierwsi pogratulować zaręczyn młodej parze. Tym razem Cameron postanowił siedzieć cicho i tylko odzywać się półsłówkami, pozwalając, aby to Heather grzała się tym razem w atencji gości wysokiego formatu. Para była zmuszona spędzić tam jeszcze jakiś czas, a kiedy skorzystali z okazji, aby wymknąć się głównym wejściem... Na zewnątrz czekała na nich armia dziennikarzy i fotoreporterów. Lupin ścisnął mocno rękę Heather.
— Chyba mamy ostatnią bitwę do stoczenia. — Pocałował Rudą w policzek i poprowadził ich ku tym zgłodniałym sępom. Ktoś musiał im pokazać, kto teraz rządzi na salonach.
Pokiwał powoli głową.
— Panienka jest aż nazbyt łaskawa, — Faktycznie, to osoba była ważniejsza, jednak pierścionek również był istotny! Bądź co bądź, Ruda miała nosić go przez co najmniej kilka następnych miesięcy lub nawet dłużej, jeśli przyjdzie co do czego i staną przed ołtarzem. Jak Merlin dopomoże. — Jednakowoż... Nie ma potrzeby udawać skromnej. Narzeczony wszystko załatwi.
Musiał. Drewniana nakrętka była wprawdzie darmowa i była ''specyficzna'', jednak Cameron do tak poważnej sprawy, jak zaręczyny chciał podejść tradycyjnie. Przynajmniej na tyle jak bardzo pozwalał mu jego charakter i portfel. Nie wiedział, jak załatwi Heather pierścionek z prawdziwego zdarzenia, ale miał zamiar to zrobić. Jeszcze nie wiedział jak, ale to zrobi. I uda mu się to bez pomocy ze strony swoich krewniaków, familii Rudej czy zasobnym oszczędnościom Brenny Longbottom.
— Noo, zgadzam się z tobą. Też bym nie chciał się oświadczać drugi raz. Raz na całe życie wystarczy. — Uśmiechnął się półgębkiem. Dalej skręcało go w żołądku ze stresu, a myśli mimowolnie krążyły wokół tematów takich jak praca, dom, przyjaciele i rodzina. Nie miał pojęcia, jak zareaguje jego matka czy rodzeństwa. O ojca z jakiegoś powodu się nie martwił. Po zaręczynowych perypetiach Cedrika będzie pewnie zachwycony, że chociaż jednemu synowi się udało dopiąć swego. — Zwłaszcza z kimś, kto tak uroczo się uśmiecha!
Uśmiechnął się od ucha do ucha, co sprawiło, że jego policzki stały się bardziej wypukłe. Oparł na nich dłonie, jakby w ten sposób chciał odwzorować to, jak widział Rudą. Może nie był najbystrzejszym stażystą w Mungu, ale Heather znał jak własną kieszeń. Gdy musiała, wiedziała jak ukryć przed nim pewne rzeczy, jednak radość ciężko było skryć za zmarszczonym czołem i zmartwieniem w oczach. Zresztą teraz nawet nie musiała tego robić. Byli kompletnie bezpieczni w tej małej salce, do której zostali zesłani przez gospodarzy.
— Muszą bardzo lubić te jego książki — mruknął, gniotąc chusteczkę w dłoni, aby zaraz odrzucić ją w kąt pokoju. — Może trochę na to za wcześnie... Ale jak zamierzasz się przedstawiać? Heather Wood-Lupin, Heather Lupin, czy zrobimy fikołka i to ja przyjmę twoje nazwisko? — Sarknął cicho, zapraszając gestem Rudą na kanapę. — Bo wiesz... Ja chyba nie miałbym nic przeciwko?
Oczywiście, gdyby przyjęła jego nazwisko, byłby zachwycony, ale gdyby naciskała na to, aby zostać przy swoim, nie miałby zbyt wielu wyrzutów sumienia, żeby tytułować się jako Wood. Rodzice pewnie patrzyliby na to nieco krzywo, ale przecież zawsze byłby Lupinem w sercu, czyż nie? Przecież nie wskoczyłby zaraz na miotłę albo nie zaczął zarządzać biznesem swoich przyszłych teściów. Policzki chłopaka pokryły się intensywną czerwienią, gdy zdał sobie sprawę, że czeka ich rozmowa nie tylko z jego rodzicami, ale też rodzicami jego wybranki.
— Zostańmy tu jeszcze trochę, dobrze? — Oparł głowę na ramieniu dziewczyny. — Tak z pół godziny, a potem... Spróbujemy się po raz ostatni przebić przez ten tłum. Pójdziemy na spacer, pogadamy, popijemy, pocałujemy się parę razy...
Kwestia rozmów z rodzicami będzie musiała poczekać. Bądź co bądź, powinni trochę poświętować. Kto wie, kiedy będą ku temu następną okazję? Gdy oboje odpoczęli po zaręczynach w sali balowej, zdecydowali się opuścić przydzieloną im komnatę. Ledwo zamknęli za sobą drzwi, a zaczęli ich obskakiwać goście, którym przewodzili gospodarze, pragnący jako pierwsi pogratulować zaręczyn młodej parze. Tym razem Cameron postanowił siedzieć cicho i tylko odzywać się półsłówkami, pozwalając, aby to Heather grzała się tym razem w atencji gości wysokiego formatu. Para była zmuszona spędzić tam jeszcze jakiś czas, a kiedy skorzystali z okazji, aby wymknąć się głównym wejściem... Na zewnątrz czekała na nich armia dziennikarzy i fotoreporterów. Lupin ścisnął mocno rękę Heather.
— Chyba mamy ostatnią bitwę do stoczenia. — Pocałował Rudą w policzek i poprowadził ich ku tym zgłodniałym sępom. Ktoś musiał im pokazać, kto teraz rządzi na salonach.