22.02.2024, 20:12 ✶
Zaklęcie zza jego pleców nie poleciało - nie miał jednak czasu na to, by się obejrzeć i zorientować, czy Longbottom zaspał, czy zgubił różdżkę. Słyszał szelest materiału i przesuwanie nóg po panelach, drugi Niewymowny więc żył i wciąż znajdował się za ich plecami. Póki nie usłyszy huku, który zwiastowałby bliskie spotkanie z podłogą, nie miał zamiaru tracić z oczu ich wspólnego celu.
Przed oczami jednak mignęła mu Brenna, przemieniająca się w wilka. Ta forma animaga była zdecydowanie bardziej przydatna, niż jego własna. Być może kobieta nie mogła w tej postaci rzucać zaklęć, ale po co komu zaklęcia, skoro miała pysk pełen zębów? Mignęło mu tylko przez myśl, że nie chciałby teraz za żadne skarby świata zamienić się z czarodziejem, którego chcieli dopaść. Lestrange ruszył do przodu, bo już widział masę luk w ich planie. Pierwszą, najpoważniejszą, był fakt że w ludzkiej postaci był zbyt wolny, by osłaniać Brennę, szczególnie że ta w tej chwili prędkością biła go nie o głowę, a co najmniej dwie. Drugą był fakt, że skoro drugi Longbottom nie był w stanie czarować, to coś dziwnego musiało się z nie-rzeczywistością dziać. Nie wierzył, że mężczyzna z tak dużym stażem i doświadczeniem po prostu chybił, zignorował polecenie lub był zbyt wolny. Rodolphus przeskakiwał o dwa stopnie, nie wspomagając się jednak lewą ręką, co zwykle robił za dzieciaka, biegnąc w górę schodów. Nie chciał dotykać niczego bardziej, niż to było konieczne. Zarejestrował to, co mówił do niego Morpheus. Być może Brenna nie była w stanie go usłyszeć, a być może usłyszała: ale nie chciał ryzykować, że jej wilcze kły zatopią się w szyi nieszczęśnika.
Brenna stała mu na drodze, zasłaniała czysty strzał, którym mógłby unieruchomić przeciwnika, do którego właśnie dopadała. Mężczyzna, odziany w czarną, spraną szatę, która lata świetności miała już dawno za sobą, uniósł rękę z różdżką, chcąc bronić się przed wilczycą. Brenna więc z łatwością kłapnęła zębami i pochwyciła jego dłoń. Mężczyzna wrzasnął przeraźliwie, wypuszczając różdżkę.
- Nie zabij go tylko - podniósł głos, by przebił się przez krzyk pełen bólu. Sam nigdy praktycznie nie krzyczał, jego gardło nie było przyzwyczajone do tak wysokich, głośnych tonów. Już nie czuł irytacji, a złość: nie mógł wesprzeć brygadzistki zaklęciem, nie zdąży podbiec, by odkopnąć różdżkę. Machnął więc swoją, chcąc przyciągnąć własność przeciwnika do siebie. Różdżka czarownika potoczyła się odrobinę poza zasięg drugiej dłoni, którą ten już chciał ją chwycić.
W pomieszczeniu, w którym się znaleźli, iskrzyło. Słychać było głośniejsze i cichsze trzaski, a niebieskie iskry przebiegały wokół ramy lustra, na której wyryto klepsydrę, na samej górze. Gdy Morpheus do nich dobiegł, zdawało mu się, że ta odrobinę się ruszyła w prawo.
unik przeciwnika
translokacja
Przed oczami jednak mignęła mu Brenna, przemieniająca się w wilka. Ta forma animaga była zdecydowanie bardziej przydatna, niż jego własna. Być może kobieta nie mogła w tej postaci rzucać zaklęć, ale po co komu zaklęcia, skoro miała pysk pełen zębów? Mignęło mu tylko przez myśl, że nie chciałby teraz za żadne skarby świata zamienić się z czarodziejem, którego chcieli dopaść. Lestrange ruszył do przodu, bo już widział masę luk w ich planie. Pierwszą, najpoważniejszą, był fakt że w ludzkiej postaci był zbyt wolny, by osłaniać Brennę, szczególnie że ta w tej chwili prędkością biła go nie o głowę, a co najmniej dwie. Drugą był fakt, że skoro drugi Longbottom nie był w stanie czarować, to coś dziwnego musiało się z nie-rzeczywistością dziać. Nie wierzył, że mężczyzna z tak dużym stażem i doświadczeniem po prostu chybił, zignorował polecenie lub był zbyt wolny. Rodolphus przeskakiwał o dwa stopnie, nie wspomagając się jednak lewą ręką, co zwykle robił za dzieciaka, biegnąc w górę schodów. Nie chciał dotykać niczego bardziej, niż to było konieczne. Zarejestrował to, co mówił do niego Morpheus. Być może Brenna nie była w stanie go usłyszeć, a być może usłyszała: ale nie chciał ryzykować, że jej wilcze kły zatopią się w szyi nieszczęśnika.
Brenna stała mu na drodze, zasłaniała czysty strzał, którym mógłby unieruchomić przeciwnika, do którego właśnie dopadała. Mężczyzna, odziany w czarną, spraną szatę, która lata świetności miała już dawno za sobą, uniósł rękę z różdżką, chcąc bronić się przed wilczycą. Brenna więc z łatwością kłapnęła zębami i pochwyciła jego dłoń. Mężczyzna wrzasnął przeraźliwie, wypuszczając różdżkę.
- Nie zabij go tylko - podniósł głos, by przebił się przez krzyk pełen bólu. Sam nigdy praktycznie nie krzyczał, jego gardło nie było przyzwyczajone do tak wysokich, głośnych tonów. Już nie czuł irytacji, a złość: nie mógł wesprzeć brygadzistki zaklęciem, nie zdąży podbiec, by odkopnąć różdżkę. Machnął więc swoją, chcąc przyciągnąć własność przeciwnika do siebie. Różdżka czarownika potoczyła się odrobinę poza zasięg drugiej dłoni, którą ten już chciał ją chwycić.
W pomieszczeniu, w którym się znaleźli, iskrzyło. Słychać było głośniejsze i cichsze trzaski, a niebieskie iskry przebiegały wokół ramy lustra, na której wyryto klepsydrę, na samej górze. Gdy Morpheus do nich dobiegł, zdawało mu się, że ta odrobinę się ruszyła w prawo.
unik przeciwnika
translokacja