Zdała sobie sprawę, że dosyć niefortunnie sformułowała słowa, w momencie w którym wybrzmiały one w głos. Nie oblała się jednak rumieńcem, chociaż miała tendencje do reagowania w ten sposób. Nie miała się czego wstydzić. Łączyło ich przecież dużo więcej, niż tylko taniec. Pojawiły się wspomnienia, uderzyło w nią widmo przeszłości. Wzbudziło to w niej mieszane uczucia. Nie umiała przecież zapomnieć o tym, jak im było razem dobrze, kiedy spędzali w swoim towarzystwie całe dni i noce, mieli wspólne plany i marzenia i wydawało jej się, że są sobie przeznaczeni. Wiele razy wracała do tego momentu swojego życia i zastanawiała się, co mogła zrobić inaczej, czy w ogóle miała jakieś możliwości, czy od początku było to skazane na niepowodzenie. Nie chciało jej się w to jednak wierzyć, bo przecież go kochała i była przekonana, że on również darzył ją tym samym uczuciem. Na pewno była jakaś szansa, której nie wykorzystała.
Obrót. Oderwał ją na moment od tego procesu myślowego, który odbywał się w jej głowie, po chwili jednak znowu znalazła się w jego ramionach, ponownie nie mogła się skupić.
Wypowiedział jej imię. Zadarła głowę do góry, aby na niego spojrzeć. Co takiego mógł chcieć jej powiedzieć? Była ciekawa, strasznie ciekawa. Nie spodziewała się, że wróci do tego, co się wydarzyło, tak dawno temu. To już dawno odeszło, prawda? Tylko ona żyła przeszłością. Powinna dawno zebrać się w sobie i ruszyć dalej, ale tego nie zrobiła.
Muzyka zamilkła, a raczej Nora po prostu ją ignorowała. Skupiona była na jego głosie. To nie była jej wina. Dlaczego teraz do tego wrócił, skąd wiedział, że nadal ma do siebie o to pretensje. List przecież trafił do niej. Zamknięty, sowa nie dotarła do odbiorcy, tylko czy na pewno? Teraz niczego nie była pewna. - Wtedy. - Powtórzyła za nim, czy użył tego słowa zupełnie przypadkowo? Wtedy nie mógł, ale jak się miało to do teraźniejszości, do tego, że stali tu między wszystkimi, a ona zaczynała wracać do przeszłości, jakby to wszystko nie wydarzyło się wcale tak dawno temu.
Nie chciał opowiadać jej o rodzinie, nie poruszała tego tematu, bo miała w zwyczaju przekraczać wyznaczonych granic. Pogodziła się z tym, że były takie sprawy, o których nie miał zamiaru jej mówić. Dlaczego teraz wspomniał o matce.
Przestała się poruszać, zamarła. Dostała wyjaśnienie, na które czekała. Czuła, że jeszcze sekunda i straci grunt pod nogami. To nie była jej wina, to było coś więcej. Klątwa, taka sama jaka mieszała w życiu Jackie. Zrobiło jej się żal tego, że dopiero teraz jej o tym powiedział, tyle, że zaraz pojawiły się w jej głowie kolejne pytania, w końcu była też Mabel, w której żyłach płynęła jego krew, czy ją również mogło spotkać to samo? Oddech Nie mogła zapomnieć oddychać.
Nie wiedziała, co powiedzieć, jak się zachować, to było bardzo dużo informacji, podczas krótkiej chwili.
Dotarło też do niej, że powiedział, że każdy dzień mógł być ostatnim kiedy ją widzi, czyli to się już wydarzyło. Nie potrafiła sobie wyobrazić, jak ciężko musiało mu być się z tym pogodzić. Była to ogromna tragedia, na którą nie miał żadnego wpływu. Miała ochotę go mocno przytulić i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, ale byłoby to kłamstwem, bo przecież nie było powrotu z tego przekleństwa. Do tego musiał sobie radzić z tym sam, nie wspominał jej o tym wtedy. Zbliżyła się do niego o krok, pewnych odruchów nie była w stanie w sobie zdusić, wplotła swoje palce w jego dłoń, tak, aby poczuł, że jest w tym wszystkim z nim, jakby nic złego się między nimi nie wydarzyło. - Przykro mi. - Powiedziała cicho, uniosła głowę wyżej, by ich czoła faktycznie mogły się dotknąć, również przymknęła oczy, tak było prościej.
- Przykro mi, że nie mogłam ci wtedy pomóc i być przy tobie. - Szkoda, że jej nie zaufał, że nie była wystarczająco dociekliwa, teraz jednak było trochę za późno, aby się nad tym zastanawiać.