05.12.2022, 00:43 ✶
Wszystko, co istnieje, musi się kiedyś skończyć, prawda? Jedni sobie z tą informacją radzili lepiej, inni gorzej. Zdawało się, że Sarah należała do osób, które radziły sobie z tym najgorzej. Fakt, iż jej brat nie pojawił się na sabacie był dla niej niejako przypieczętowaniem kolejnego, o wiele gorszego rozdziału ich relacji. Na nic zdały się błagania, na nic jej były listy pisane godzinami już po zmroku. Po prostu się nie pojawił, nie odpisał, nie odezwał ani słowem. Zniknął.
A później wszyscy mówili o Czarnym Panu, o złym losie, który spotka tych, którzy nie padną przed nim na kolana i... chociaż Sarah wiedziała, że historie, jakie układała we własnej głowie, nie musiały być prawdą, to czuła w każdej kości, że to właśnie ten Czarny Pan jest powodem, dlaczego jej brat odsunął się od rodziny. Według jej rodziców maczacie palców w czarnej magii, nie stanowiło niczego niezwykłego, ale dla panny Macmillan nie można było takich czynów usprawiedliwiać byle czym, o ile w ogóle można było - bo przecież intencja zadania komuś cierpienia była już wystarczającym powodem, aby się na kogoś obrazić już na wieczność.
Dzisiejszego dnia zachowywała się jak duch.
Nie znała żadnego innego sposobu na powstrzymanie lejących się strumieniami łez. Stała z tyłu, uśmiechała się nieznacznie, próbując zamaskować zaczerwienioną twarz i koszmarne myśli nawiedzające jej głowę. Kiedy wydarzenie minęło, wydawało jej się, że już po wszystkim - uniknęła dziwacznych spojrzeń, ukryła się w nicości tego, jak nieistotna wśród Macmillanów się czuła, niejako potwierdzając to, że gdyby jej zabrakło, w gruncie rzeczy niewiele zmieniłoby się w ich życiu.
- Alice - zawtórowała jej, kiedy blondynka się z nią przywitała - cz-cześć.
Chciała stąd uciec, ale nie odnalazła w sobie ani siły na zignorowanie kogoś, ani na dłuższe trzymanie tego w sobie. Wpierw pokiwała głową, że tak, że te pyszne ciastka to dzieło jej ostatniej bezsennej nocy i chciała coś do tego dodać. Jakieś słowo, najlepiej pokrzepiające, ale z jej ust wydobył się jedynie żałosny, cichy szloch. Przez dobrą minutę po prostu się trzęsła, opierając dłonie o stojące nieopodal krzesło, aż wreszcie, kiedy się w sobie zebrała, aby odezwać się choćby słowem, postanowiła pozostać w tej pozycji. Głowę miała opuszczoną w dół tak, aby przysłonić zrozpaczoną twarz włosami.
- Pszepraszam - powiedziała wreszcie, jakby faktycznie miała za co przepraszać. - To przez mojego blata - przyznała z bólem. - Wydaje mi się, że zgubił się, że zgubił dlogę, któlą szliśmy lazem i- - i nie umiała sobie z tym poradzić.
A później wszyscy mówili o Czarnym Panu, o złym losie, który spotka tych, którzy nie padną przed nim na kolana i... chociaż Sarah wiedziała, że historie, jakie układała we własnej głowie, nie musiały być prawdą, to czuła w każdej kości, że to właśnie ten Czarny Pan jest powodem, dlaczego jej brat odsunął się od rodziny. Według jej rodziców maczacie palców w czarnej magii, nie stanowiło niczego niezwykłego, ale dla panny Macmillan nie można było takich czynów usprawiedliwiać byle czym, o ile w ogóle można było - bo przecież intencja zadania komuś cierpienia była już wystarczającym powodem, aby się na kogoś obrazić już na wieczność.
Dzisiejszego dnia zachowywała się jak duch.
Nie znała żadnego innego sposobu na powstrzymanie lejących się strumieniami łez. Stała z tyłu, uśmiechała się nieznacznie, próbując zamaskować zaczerwienioną twarz i koszmarne myśli nawiedzające jej głowę. Kiedy wydarzenie minęło, wydawało jej się, że już po wszystkim - uniknęła dziwacznych spojrzeń, ukryła się w nicości tego, jak nieistotna wśród Macmillanów się czuła, niejako potwierdzając to, że gdyby jej zabrakło, w gruncie rzeczy niewiele zmieniłoby się w ich życiu.
- Alice - zawtórowała jej, kiedy blondynka się z nią przywitała - cz-cześć.
Chciała stąd uciec, ale nie odnalazła w sobie ani siły na zignorowanie kogoś, ani na dłuższe trzymanie tego w sobie. Wpierw pokiwała głową, że tak, że te pyszne ciastka to dzieło jej ostatniej bezsennej nocy i chciała coś do tego dodać. Jakieś słowo, najlepiej pokrzepiające, ale z jej ust wydobył się jedynie żałosny, cichy szloch. Przez dobrą minutę po prostu się trzęsła, opierając dłonie o stojące nieopodal krzesło, aż wreszcie, kiedy się w sobie zebrała, aby odezwać się choćby słowem, postanowiła pozostać w tej pozycji. Głowę miała opuszczoną w dół tak, aby przysłonić zrozpaczoną twarz włosami.
- Pszepraszam - powiedziała wreszcie, jakby faktycznie miała za co przepraszać. - To przez mojego blata - przyznała z bólem. - Wydaje mi się, że zgubił się, że zgubił dlogę, któlą szliśmy lazem i- - i nie umiała sobie z tym poradzić.