Kiwnęła głową, bo sama obserwowała podobne rzeczy w Egipcie: właśnie tę niezwykłą precyzję. Precyzję, która pozwalała na pokonywanie pewnych zasad i praw fizyki… Wiedziała to, bo sama to sprawdzała, nie wierzyła na słowo; sama była na tyle biegła w numerologii, by móc to zauważyć. Nie znała się jednak na astronomii na tyle, by móc powiązać jedno z drugim, choć nie wątpiła, że i tam istnieją zależności.
Wzruszyła ramionami, bo w tym momencie kończyły jej się pomysły na to, dlaczego wspomnienie się w ten sposób… urywało. No, nie dosłownie urywało. Albo było tak celowo, albo było po prostu uszkodzone przez nieubłagany czas. Ale jeśli musiałaby podać jakąś odpowiedź, to powiedziałaby, że jest to jak najbardziej celowe, niezależne od powodów czy pobudek właściciela wspomnienia.
– Może – odparła na słowa Cathala po zastanowieniu, nawet nie notując tego, że zaczęła się bezwiednie bawić swoimi długimi włosami. W zamyśleniu właśnie, nie w znudzeniu. Chodziło o ilość bodźców, informacji i co to wszystko w ogóle oznacza. – Albo mogły mieć jakiś swój limit użycia? – zasugerowała, rzucając po prostu swój pomysł, choć sama do końca w to nie wierzyła. Prędzej, że coś wymknęło się spod kontroli; że filary zakumulowały na przykład zbyt dużo mocy i zaczęła się zeń… wylewać. Albo, że Augustus zwyczajnie w końcu stracił nad tym wszystkim kontrolę. – Może to było dla niego za dużo – dodała po chwili. Może się starzał i przestawał być taki sprawy, nie zauważył, że nie jest już tak silny jak wcześniej i… katastrofa gotowa.
Uniosła na Cathala spojrzenie jasnobrązowych oczu, gdy powiedział, że to powinno pozostać pomiędzy nimi. Kobieta zamyśliła się – nietrudno było zgadnąć, skąd ta prośba. To, co teraz się w Anglii działo… Cathal mógł uważać, że tego nie rozumie, będąc z Egiptu, żyjąc do tej pory z daleka od tego całego bałaganu, ale… rozumiała to. Naprawdę rozumiała. Gdyby ta wiedza wpadła w niepowołane ręce… nawet jeśli filary okazałyby się uszkodzone i niezdatne do użytku, to ściągnęliby na sobie siły i oczy, których mieć tam nie chcieli. To byłby ogromny problem. I to nie tylko dla nich – bo wiedząc, co te kamienie mogły zrobić… A raczej domyślając się, składając to ze strzępów informacji… Nie wyglądało to kolorowo. A Ginevra wyobraźnię miała na tyle bujną, by móc się tego domyślić, wyobrazić ewentualny scenariusz.
– Oczywiście. Jeszcze tego brakuje, żebyśmy zostali wmieszani w politykę – powiedziała cicho, bez zwykłych zaczepnych nut w głosie.