[24.06.1972, Dom Roberta] Trespassing | Robert, Rodolphus

Westchnął ciężko, sięgając palcami do pojedynczych guzików swojej koszuli. Zapiął ją niedbale, na trzy, bo przecież Robert dał mu jasno do zrozumienia, że ma spierdalać. Gdyby tak powiedział od razu, już dawno by go tu nie było. Dobrze chociaż, że w poszukiwaniu koszuli nie musiał tarzać się po całym gabinecie, bo przecież Mulciber nie zdążył mu jej zdjąć, a jedynie rozpiąć. Również nie wyglądało na to, by nagła zmiana tonu głosu Roberta w jakikolwiek sposób go dotknęła czy uraziła. Ot, piękna chwila się skończyła, Robert odzyskał zdrowy rozsądek. Nie mógł się doczekać, co będzie za kilka dni, gdy planowo spotkają się w tym samym miejscu we trójkę, tak jak ustalili wcześniej. Ach, czy będzie niezręcznie? Czy Robert będzie unikał jego spojrzenia? Rodolphus zmarszczył nieco brwi na tę niespodziewaną myśl. Czy to były pierwsze oznaki szaleństwa? Nie, przecież pracował w Departamencie Tajemnic zbyt krótko. To był objaw nudy, cholernej goryczy, którą czuł za każdym razem, gdy przełykał ślinę. Jej smak mogła zabić tylko adrenalina.

Na pyskówkę Richarda odpowiedział tylko spojrzeniem. Długim, dziwnym, tym którym obdarzył go ostatnio, gdy odprowadzał go do wyjścia. Ale coś w jego tęczówkach zatańczyło. Na sekundę, może nawet krócej. Doprowadził do wścieku nie jednego, a dwóch Mulciberów. Wszyscy najświętsi bogowie, żaden orgazm tego nigdy nie przebije. Coś pięknego.
- Odprowadzę się, wedle życzenia - stwierdził, unosząc dłonie w obronnym geście. Być może tańczył na krawędzi miecza, przecinającego szaleństwo z racjonalnością, ale nie był skończonym debilem. Wiedział, kiedy zejść ze sceny. Wyszedł, zostawiając braci samych. Mieli o czym rozmawiać, szczęśliwie bez jego udziału.

Postać opuszcza sesję